Περι ασθενειών και των παρενεργειών τους

Είχα  ένα βουνό να σκαφαλώσω.

Δύσκολη  ανάβαση. Επίπονη.

Κουράστηκα στη πορεία. Ηρθα αντιμέτωπη με τους χειρότερους φόβους μου, λαχάνιασα, σκόνταψα, έπεσα ξανά και ξανά,  γδάρθηκα, πόνεσα, έκλαψα.

Έφτασα όμως στο τέλος

Όλα δείχνουν καλά αυτή τη στιγμή.

Για πόσο;

Θα δείξει…

Τι σημασία έχει άλλωστε; Το τώρα είναι που μετράει.

Tα υπόλοιπα  περισσεύουν…

(Και δε θέλω σχόλια για τις μουσικές επιλογές μου :

Ολο αυτό το διάστημα το τραγούδι που «επαιζε»  καθημερινά στο κεφάλι μου ήταν το :

Τώρα λοιπόν, μέχρι και Sakis θα ακούσω.)

Όλο αυτό το διάστημα …

Τι έκανα αλήθεια όλο αυτό το δάστημα;

Ας δούμε πρώτα τι ΔΕΝ έκανα :

Λοιπόν :

ΔΕΝ διάβασα. Τίποτε. Δεν άνοιξα βιβλίο, περιοδικό, κόμικ, μπλογκ.  Ήταν αδύνατο. Το μυαλό μου βρισκόταν σε μια κατάσταση λιωμένης πατάτας (κοινώς πουρέ) αρνούμενο να λάβει τη παραμικρή πληροφόρηση. Ακόμα και δυο σειρές γραπτού λόγου ήταν αδύνατο να τις κατανοήσω, όσες φορές και να τις διάβαζα.    Αυτός ήταν και ο κυριώτερος λόγος, που, σας επισκεπτόμουν πολύ σπάνια.

ΔΕΝ έγραφα  (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;). Όταν δε μπορείς να διαβάσεις δεν έχεις βέβαια την απαίτηση να το παίξεις … Καραγάτσης!

Ας πάμε τώρα στο τι έκανα.

ΠΡΩΤΟΝ : Άκουσα μουσική. Πολύ μουσική. Ακουσα χιλιάδες κομμάτια,  που ίσως και να είχα χρόνια να τα ακούσω.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ : Σαχλαμάρισα.  Ανακάλυψα αυτό και καθώς το κεφάλι μου είχε μείνει γουλί  έβγαλα το άχτι μου με κομμώσεις αλλά Γούπι Γκόλνμπεργκ, αλά Μαντόννα και (φυσικά) αλά Λέιντυ Γκάγκα. Τελείως γκαγκά κατάσταση σας λέω.

ΤΡΙΤΟΝ, ΤΕΤΑΡΤΟΝ, ΠΕΜΠΤΟΝ κ.λπ

Είδα τηλεόραση, είδα τηλεόραση,  είδα τηλεόραση.

Τελικά όταν είσαι μόνος στο σπίτι, με περιορισμένη κινητικότητα λόγω των παρενεργειών των φαρμάκων και με ένα μυαλό νιανιά, το μόνο που σου μένει είναι να βλέπεις τηλεόραση. Μια (δυνητικά) εξαιρετική συντροφιά,  ένα θαυμάσιο (θεωρητικά)  εργαλείο για να σου κάνει παρέα, να σε βοηθήσει να ξεχάσεις έστω και για λίγο το πόνο σου, τα βάσανά σου, οδηγώντας σε, ως γκουρού, στο νιρβάνα, μέσω της αποβλάκωσης που σου προσφέρει.

Μέχρι σήμερα τηλεόραση, σπανίως, πολύ σπανίως όμως παρακολουθούσα.

Και τώρα πια υπήρξε για μένα μια αποκάλυψη όλο αυτό το… πώς να το χαρακτηρίσω… θέαμα να το πώ; …ακρόαμα να το πώ;… κάπως αλλιώς να το πώ;

Αν υπήρχε τρόπος να μετρηθεί το αη-κιού μου ΠΧ και ΜΧ (προ και μετά χημειοθεραπείας) η διαφορά θα ήταν συντριπτική, είμαι σίγουρη. Τουλάχιστον 30 πόντοι κάτω μετά.

Και όχι : δεν έφταιγε η χημειοθεραπεία. Αλλά αυτή ανέλπιστη παρενέργεια της αρρώστειας μου : η τηλεόραση.

Και για να τα πάρω με τη σειρά :

Κατ΄ αρχάς έπηξαν τα ματάκια μου από τις ξανθές κόμες σε όλη τη γκάμα των αποχρώσεων, από το χρυσαφί έως το σχεδόν λευκό.

Πλατινέ, σαντρέ, χρυσαφί, σαμπανιζέ, και δεκάδες άλλες αποχρώσεις, παρήλαυναν καθημερινά μπρος στα έκπληκτα ματάκια μου και εγώ η εκ γενετής αλλά και εκ πεποιθήσεως καστανή, άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως τελικά και οι  εκπομπές γυρίζονται στη Σουηδία ή μπας και οι μετέχουσες ξανθόκομες έχουν κάποιο γονίδιο από τη χώρα αυτή.

Πώς όλα φτιάχνονται πιά στη Κίνα; Όλες οι συντελεστίνες (θηλ. του συνετελεστής) των τηλεοπτικών εκπομπών  θα φτιάχνονται φαίνεται στη Σουηδία..

Η θεματολογία…

Τζούλια, Σασα, Ελένη…

(προσοχή ε! πάντα ξανθές)

Α!  στη θεματολογία δε θα αναφερθώ, γιατί μάλλον, λόγω του καμμένου μυαλού μου, δεν ήμουν σε θέση να συλλάβω το ενδιαφέρον των θεμάτων.

Μετά τις ξανθές, το άλλο στο οποίο έπηξα ήταν οι … κατσαρόλες.

Κάθε (η σχεδόν κάθε) μέρα υπάρχει και μια εκπομπή στην οποία κάποιος μαγειρεύει είτε για το τηλεοπτικό κοινό είτε για  κάποιους άλλους και αυτοί οι κάποιοι άλλοι, αφού σαβουρώσουν κανονικότατα  τον κρίνουν, (δε φτάνει, που με τέτοια κρίση τρώνε  και τζάμπα, η κριτική τους μάρανε τους αχάριστους) είτε , κάποια κοπελιά διαλέγει κάποιον τύπο, ανάμεσα σε κάποιους που της έχουν κάνει το τραπέζι (τι τον κάνει μετά το τύπο δεν έχω καλοκαταλάβει-πάντως δε διαλέγει αυτόν, που έχει φτιάξει το νοστιμότερο φαϊ εκτός και αν όλως τυχαίως είναι και ψηλός με φέτες κοιλιακούς- οπότε ούτε αυτό το κατάλαβα προς τι δηλαδή το φαϊ; -αλλά είπαμε το μυαλό μου νιανιανιανια) είτε τέλος κάποιος άλλος ζόρικος τυπάς κάνει υποδείξεις ή φωνάζει  και τσακώνεται με άλλους μαγείρους μαγαζάτορες, κλπ

Και καλοί μου φίλοι, εδώ, οφείλω να σας ομολογήσω ότι ικανότητες γενικώς διαθέτω βεβαίως βεβαίως αλλά  η μαγειρική από τη μια και το και το μπάντζι τζάμπινγκ από την άλλη δεν είναι το φόρτε μου.

Σε πείσμα λοιπόν όλων αυτών των εκπομπών και των γουόναμπη σεφ ούτε και τώρα έμαθα να μαγειρεύω.  Λέξεις όπως πανάρω, σωτάρω, μαρινάρω  ή εκφράσεις τύπου τα μπανια της Μαρίας (μπαιν μαρί) … εξακολουθούν να παραμένουν εξωτικά άγνωστες για μένα.

Τo παράκανα στη γκρίνια όμως. Η αλήθεια είναι πώς αυτό το διάστημα η τηλεόραση με βοήθησε να λύσω ένα  σοβαρό μεταφυσικό μου προβληματισμό.

Μεχρι σήμερα και παρά τις αγωνιώδεις πνευματικές  αναζητήσεις μου , παρά τους εναγώνιους διαλογισμούς μου  δεν είχα κατορθώσει να καταλάβω γιατί ο καλός θεούλης μου έκοψε κάποιους πόντους από το ύψος, και μου τους πρόσθεσε σε… πλάτος.

Κι όμως, υπήρχε λόγος. Διότι, ως γνωστόν, τα πάντα εν Σοφία Εποίησε.

Ήταν για να μη γίνω μοντέλλο. Για να μη περάσω του Χριστού τα πάθη όπως αυτά τα καημένα κοριτσάκια, που τραβάνε τα πάνδεινα, αγκαλιά με φίδια, μασουλώντας ωμά κρέατα, πέφτοντας σε πισίνες, παρά το γεγονός ότι η ζωή τους κινδυνεύει από θανατηφόρες ωτίτιδες, και τόσα άλλα, ων ουκ έστι αριθμός.

Μαύρισε  το μάτι μου από τα μαρτύρια των …chosen ones (α! ναι τους το διευκρινίσανε αυτό : είναι πλάσματα ευλογημένα, καθώς,  όμορφαι ούσαι, δε χρειάζεται να σπουδάσουν για να βγάλουν λεφτά – έτσι μου λύθηκε και η άλλη μεταφυσική μου απορία : το γιατί σπούδασα : ήμουν πολύ κοντή για να κάνω κάτι άλλο, πραγματικά αξιόλογο!)

Τι να σας πώ. Σας έχω ενημερώσει νομίζω περί του ότι διαθέτω μια κορούλα πολύ χαριτωμένη και τσαχπινογαργαλιάρα και έλεγα και γω η φτωχή μάνα ότι αν και δε καταφέρει να σπουδάσει τίποτε ε! θα μπορούσε κάπου να παραστήσει τη γλάστρα. Μπά, μακριά από μας το ποτήριον τούτο. Όχι, κοριτσάκι μου, δε θα σε αφήσω να ταλαιπωρηθείς σε τέτοια σαδομαζοχιστικά επαγγέλματα. Χίλιες φορές να σε δω ταξιτζού ή μπετατζού.  Πιο εύκολο θα είναι.

Σπάραξε η καρδιά μου, σας λέω.

Και τώρα, μετά από όλα αυτά, προσπαθώ να επανενταχθώ.

Ψάχνω να βρω τη ταυτότητά μου, τη θέση μου  στη κοινωνία .

Γιατί, χωρίς ξανθό μαλλί, χωρίς δωδεκάποντο, χωρίς ένα ποτ-ο-φέ έστω είναι δύσκολα τα πράγματα.

Και είναι και κάτι ακόμα…

ντρέπομαι…

Ντρέπομαι πολύ….

αλλά σε σας θα το ομολογήσω…

Πλησιάστε….

Σσσσσσς, μη μας ακούσουν :

Καρφάκι δε μου κάηκε για το διαζύγιο της Μενεγάκη.

Και ερωτώ:

Πού πάω η γυναίκα ;

Πάμε Ντόλλυ…

…………………….

……………………

…………………….

Σας ψόφησα ε;

Σόρρυ, αλλά είχαν μαζευτεί πολλά.

Ευχών συνέχεια…

Μια καινούργια χρονιά λοιπόν.
Aυτονόητες oι ευχές μου για όλους:

Υγεία,

αγάπη,

ευτυχία,

χαρά,

γέλιο.

Πέρα από τις ευχές αυτές, θέλω φέτος να δώσω από μια ευχή ξεχωριστά στον καθένα από σας, καθώς σας νοιώθω φίλους μου, κι ας μη σας ξέρω.

…………………………….

……………………………….

………………………………..

Στη φίλη μου την Ακανόνιστη εύχομαι να καπνίσει πολλά τσιγάρα μετά…
Και για καλή αρχή, αποφάσισα να της στείλω τον Αη Βασίλη αυτοπροσώπως με σάρκα και οστά…

(και τι σάρκα!!!…)

………………………………….

Στη Στεριανή ζάλη εύχομαι όλη τη καινούργια χρονιά να πετάει μέσα στα σύννεφα, μέσα στα παραμύθια…

………………………….
Στον MASTERPCM να βρίσκει περισσότερο χρόνο για να χαίρεται τα απλά, τα καθημερινά, “εκείνα που αξίζουν να υπάρχει κανείς.”
Και να κάνει όμορφα ταξίδια.

Αληθινά ή του μυαλού.

Από αυτά, που γεμίζουν τη ψυχή…

………………………………………

Στη Κατερίνα εύχομαι η καινούργια χρονιά να της φέρει πολλές πολλές νύχτες δώρων.

Νύχτες γαλανές, νύχτες του χαμόγελου, αλλά, πάντα, νύχτες δώρων.

…………………………

Στον spy θα ευχηθώ η κάθε μέρα της καινούργιας χρονιάς να λάμπει όσο και το χαμόγελο της κόρης του.
Και θα του χαρίσω αυτό :

(Βλέπετε κατέληξα ότι θα είναι πιο χρήσιμο από μια Ferrari ή από 8 Μολδαβές, καθώς θα βοηθάει να παραμένετε σε εγρήγορση ώστε να μας χαρίζετε ακόμα περισσότερες από τις υπέροχες δημιουργίες σας. )

………………………………

Στη γλυκειά μου wilma ΔΕΝ θα της ευχηθώ να μετακομίσει στο Vermont με τον αγαπημένο της και παιδιά-σκυλιά, γιατί τη θέλουμε εδώ. Μπορώ όμως να της ευχηθώ από τη καρδιά μου να συνεχίσει να φοράει μπλου-τζιν και να της πηγαίνει.
Τέλος, της εύχομαι φέτος να στρωθεί και να γράψει ένα παιδικό μυθιστόρημα.

………………………………….

Στον αποτέτοιο θα ευχηθώ να συνεχίσει όλη τη χρονιά να ονειροπολεί και να έχει πάντα τη δύναμη να μετουσιώνει την απογοήτευσή του σε έμπνευση.

………………………………….

Στον αγαπητό Ιρλανδό θα ευχηθώ αυτή τη χρονιά να παίξει πολύ σκάκι. Να του δοθεί η ευκαιρία να αναμετρηθεί με αντιπάλους άξιους, σε παρτίδες εφάμιλλες με την «παρτίδα της Όπερας».

………………………………….

Σε σένα, σούπερτίτσερ Σοφάκι εύχομαι από εδώ και πέρα κάθε μέρα να είναι ο ήλιος φωτεινός, να κρατάς ζωντανό το φώς, το μυαλό σου ήρεμο και τη ψυχή σου γαληνεμένη.
(Και μη σου ξαναπεράσει απ΄το νου να παρατήσεις το βλόγιν. Σε θέλουμε, να μας κάνεις να χαμογελάμε με το αστείρευτο χιούμορ σου.)

……………………………….

Στην Artanis , θα ευχηθώ φέτος να κατορθώσει, μετά τη Νεα Ζηλανδία, να ταξιδέψει και στα νησιά ΄Αραν.

…………………………….

Σε σένα καλή μου elf,  εύχομαι  να συνεχίσεις και φέτος να διατηρείς τις σταθερές στη ζωή σου.

Και ακόμα, να συνεχίσεις να απολαμβάνεις, όποτε σου δίνεται η ευκαιρία, την ιερή μοναξιά «της ενατένισης κι ουχί της απωλείας».

…………………………………

Στη Γλαρένια εύχομαι να απολαύσει 365 ανατολές και 365 ηλιοβασιλέματα.
Και να βρει χρόνο να παίξει τάβλι

…………………………………

Μικρό μου μανιταράκι, αν ήταν άλλη χρονιά θα σου έδινα κάποια γκουρμέ ευχή. Για φέτος,  θα σου ευχηθώ κάθε μέρα να κελαρύζει το γέλιο του μωρού σου.

(Ε! εντάξει, και μια φορά την εβδομάδα, να τρως μακαρονάδα!!!- για να μη ξεχνιόμαστε)

(Ηταν ό,τι πιο κοντινό μπόρεσα να βρώ σε μωρό-Τρότσκι ,

από άποψη χρώματος, εννοώ, μη παρεξηγηθούμε κιόλας…)

……………………………
Καλέ μου Καημέ , φίλε μου επαναστάτη (επιμένω!) εύχομαι όλο το 2010 να συνεχίσεις να βαδίζεις πάνω στο μονοπάτι για το Ιδανικό.
Σου εύχομαι ακόμα, σε πείσμα των καιρών, να απολαύσεις φέτος επιτέλους την ιεροτελεστία ενός Cohiba Robusto.

……………………………

Στην Anepidoti εύχομαι να συνεχίσει αδιάλειπτα να γράφει «για να βρει γιατρειά σ’ όλα όσα βασανίζουν την ψυχή και το μυαλό, να κολυμπήσει μέσα στην ΖΩΗ, μακριά από υστερίες και πρέπει.»

…………………………

Στην Cleareaching να έχει πάντα δίπλα της τον Αγγελό της, προστάτη, δάσκαλο και φίλο.

………………………….

Τέλος, μέσα από τη καρδιά μου να ευχηθώ σε όλους, αυτό που μου ευχήθηκε πέρισυ ο φίλος μου ο Καημός :

Είθε η καινούργια χρονιά να μη κρύβει κανένα “πρέπει”!!

Πολλά φιλιά σε όλους.

Πολλές, πολλές ευχές …

… για χαρούμενες γιορτές, γεμάτες

τρέλλα,

αισιοδοξία,

ευτυχία…

Η Μεγάλη Χίμαιρα

Τα μάτια της έπεσαν στη μεριά της πρύμης, όπου ήταν γραμμένο το όνομα του βαποριού : ΧΙΜΑΙΡΑ. “Παράξενο όνομα. Ξιμαιπά, Ξιμαιπά! Ποιανής βάρβαρης γλώσσας να είναι αυτή η κακόηχη λέξη : Ξιμαιπά»

Κουράστηκε να στέκεται, να βλέπει : (…)

Περπάτησε στον ντόκο, στο μάκρος του βαποριού, κι έφτασε στην πλώρα. Σήκωσε τα μάτια. Κι είδε τ΄ όνομα του βαποριού με λατινικούς χαραχτήρες : HIMAIRA . Τινάχτηκε ξαφνιασμένη : «Ντροπή μου ! Εγώ, η δεινή ελληνίστρια, να μην καταλάβω πως τα γράμματα της πρύμης ήσαν ελληνικά : Ιμαϊρά, Ιμαϊρά…»

(από τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μιχ. Καραγάτση)

…………………………..

…………………………

Mια λάθος «ανάγνωση»…

και γίνεται η Χίμαιρα κακόηχο άκουσμα…

και γίνεται το όνειρο εφιάλτης…

MOOR-E

Οσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότερο φέρνω στη Demi Moore.

……………………………………………………….

………………………………………………………..

Μμμμ…………όχι ακριβώς έτσι…

………………………………………………………..

………………………………………………………..

……………………………………………………….

Ούτε και έτσι…

……………………………………………………….

……………………………………………………….

……………………………………………………….

………………………………………………………

Ναι, περίπου. Κάπως έτσι…………….

………………………………………………..

………………………………………………..

………………………………………………..

A! μπράβο!

Τώρα το πετύχαμε ακριβώς.

……………………………………

……………………………………

Ο,τι πρέπει για να πουλάω Μούρ-η, δε νομίζετε;;;

Περί εκλογικών αποτελεσμάτων

Με τη πολιτική και τους πολιτικούς γενικά δε θέλω να ασχολούμαι. Αηδιάζω.

Ούτε που θυμάμαι πια πόσες φορές, πλησιάζοντας εκλογές, αναρωτήθηκα μήπως επιτέλους είχε φτάσει η στιγμή, που κάποια ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, κάποιος νέος πολιτικός, κάποια καινούργια κυβέρνηση, θα έβαζαν μια τελεία στο χάος, στην ασυδοσία, στη διαφθορά, κάποιος έντιμος επιτέλους θα έπραττε το καθήκον του, το σωστό γι΄ αυτό τον έρημο τόπο, κάποιος θα άρχιζε να ενδιαφέρεται, θα… θα…θα…

Και πάντα η απογοήτευση και στο τέλος η αηδία.

Μέχρι, που έφτασα πια απλώς να μην ενδιαφέρομαι και έγινα η … Χούλκ.

Έτσι λοιπόν και σ΄ αυτές τις εκλογές δεν ασχολήθηκα, δε διάβασα, δε παρακολούθησα τίποτε σχετικό.

Είναι απορίας άξιον, πώς μου την έδωσε να παίξω λίγο με τα εκλογικά αποτελέσματα, με τα νούμερα και με τα Νούμερα.

Από την ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών συγκέντρωσα τον αριθμό των ψήφων κάθε κόμματος από το 2000 μέχρι και το 2009.

Ιδού τα μεγαλειώδη συμπεράσματα μου:

	2009	2007	2004	2000
ΠΑ.ΣΟ.Κ	3.012.373	2.727.279	3.003.275	3.007.596
Ν. Δ.	2.295.967	2.994.979	3.359.682	2.935.196
Κ.Κ.Ε.	517.154	583.750	436.706	379.454
ΛΑ.Ο.Σ	386.152	271.809	162.151
ΣΥ.ΡΙΖ.Α	315.627	361.101	241.637	219.880

Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν φαίνεται να είναι ένα εξαιρετικά σταθερό κόμμα (η λέξη συσπειρωμένο μου δίνει στα νεύρα) μια που από το 2000 μέχρι σήμερα παίρνει σταθερά τον ίδιο αριθμό ψήφων (περίπου 3εκ).

Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη παρουσιάζει έντονες διακυμάνσεις, μια που από 3εκ περίπου ψήφους το 2000 κατόρθωσε στις πρόσφατες εκλογές να πέσει στα 2,3 εκ (απώλεια περίπου 22% της δύναμής της) – απώλεια πολύ μεγαλύτερη αν συνυπολογίσει κανείς ότι το 2004 είχε αγγίξει τις 3,3εκ ψήφους !!!

Το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθούν ανοδική πορεία, ενώ εντυπωσιακά σταθερά ανοδική πορεία ακολουθεί και το ΛΑΟΣ, που μέσα σε μια πενταετία αύξησε τη δύναμή του κατά 42%.

Βέβαια τα παραπάνω συμπεράσματα είναι εντελώς στατικά, καθώς δεν λαμβάνουν υπ΄ όψιν ιδιαίτερες συνθήκες, δυσαρέσκειες ή εύνοιες σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές, φθορές κυβερνώντων κομμάτων, σκάνδαλα, ελπίδες. Νομίζω όμως ότι μέσα σε ένα πλαίσιο περίπου 10ετίας δίνουν μια καλή αίσθηση της δυναμικότητας των μεγαλύτερων κομμάτων.

Ας πάμε τις παρατηρήσεις και λίγο παραπέρα.

Ας δοκιμάσουμε να φτιάξουμε ένα χάρτη της ελληνικής κοινωνίας, με βάση το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα.

Α. Τα δεξιά κόμματα λοιπόν (Νέα Δημοκρατία-ΛΑΟΣ- Χρυσή Αυγή) από 2.949.899 ψήφους το 2000 (42,9% των ψηφοφόρων) πέφτουν στις 2.701.755 το 2009 (ή ποσοστό 39,4% των ψηφοφόρων)

(Να επισημάνω ότι τα ποσοστά τα υπολογίζω βάσει των ψηφοφόρων, που ψηφίζουν κάποιο κόμμα, δηλ επί των εγκύρων ψηφοδελτίων.)

Β. Τα κεντρώα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΚΚΙ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ) παρουσιάζουν και αυτά μια σχετική μείωση της δύναμής τους (από 3.215.422 ψήφους το 2000 σε 3.061.507 το 2009 ή από 46,8% των ψηφοφόρων σε 44,6%)

Γ. Η αριστερά (χαμός γίνεται εδώ : ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΜΛ-ΚΚΕ, ΚΚΕ -ΜΛ, ΟΑ ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΜΕΡΑ, Εργατικό Επαναστικό Κόμμα ) αυξάνει εντυπωσιακά τη δύναμή της από 621.759 ψήφους το 2000 σε 879.425 το 2009 (από 9% σε 12,8% των ψηφοφόρων και με δυναμική να αγγίξει το 14% -2007: 984.859 ψήφοι)

Δ. Ο οικολογικός χώρος τέλος δείχνει και αυτός σημεία ανόδου κατακτώντας φέτος 193.468 ψήφους ή το 2,82% των ψηφοφόρων από 23.767 ψήφους ή 0,35% των ψηφοφόρων.

Άρα σε απόλυτους αριθμούς έχουμε :

	ΔΙΑΦΟΡΑ ΨΗΦΩΝ	ΠΟΣΟΣΤΙΑΙΑ ΑΥΞΗΣΗ / ΜΕΙΩΣΗ ΔΥΝΑΜΗΣ
ΔΕΞΙΑ	-248.144	-8,40%
ΚΕΝΤΡΟ	-153,915	-4,80%
ΑΡΙΣΤΕΡΑ	257,666	41,40%
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ	169.701	826,60%

Και με την αποχή τι γίνεται;

Λοιπόν, τα πράγματα έχουν κάπως έτσι :

	2009		2000
Εγγεγραμμένοι	9.933.385		9.372.541
Ψήφισαν	7.044.479		7.026.527
Εγκυρα	6.858.342		6.868.011
Ακυρα & λευκά	186.137		158.516
ΜΗ ΨΗΦΙΣΑΝΤΕΣ + ΛΕΥΚΑ + ΑΚΥΡΑ	3.075.043	30,96%	2.504.530	26,72%

Δε θα μιλήσω για αποχή της τάξεως του 31% καθώς δε μπορούμε με σαφήνεια να προσδιορίσουμε κατά πόσο οι «μη ψηφίσαντες» είναι ομογενείς του εξωτερικού, εγγεγραμμένοι στους καταλόγους, ή αποβιώσαντες, που δεν έχουν διαγραφεί ή ψηφοφόροι, που συνειδητά απέχουν από τις εκλογές, σα πράξη διαμαρτυρίας.

Το γεγονός πάντως είναι ότι οι μη ψηφίζοντες αυξήθηκαν και αυτοί εντυπωσιακά (570χιλ ψήφοι)

Εν κατακλείδι, φαίνεται ότι υπάρχει μια μετακίνηση του εκλογικού σώματος προς τα αριστερά, μόνο, που λόγω του μεγάλου κατακερματισμού των αριστερών δυνάμεων δε γίνεται φανερό.

Παρατηρήστε πώς όλα τα αριστερά κόμματα μαζί και οι οικολόγοι αποτελούν ποσοστό 15,64% των εγκύρων ψηφοδελτίων και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Φαίνετε πως τελικά σ΄ αυτό το τόπο δυστυχώς η μόνη μαθηματική πράξη, που ξέρουμε καλά είναι η … διαίρεση, που επιτρέπει σε κάποιους να βασιλεύουν.

……………………………………

Πού ξέρεις όμως; Μπορεί τώρα όλα να αλλάξουν.

Εδώ τα υπουργεία μας εξειδικεύτηκαν στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, στις υποδομές, στις κλιματικές αλλαγές, στη δια βίου μάθηση, στη προστασία του πολίτη (!!), στη κοινωνική αλληλεγγύη, στη διαφάνεια (!!! το άλλο με το Τοτό, το ξέρετε;)

…………………………………………………….

…………………………………………………….

…………………………………………………….

ΥΓ1. Ξέρω ότι η ανάρτησή μου σηκώνει πολύ νερό και σε ό, τι αφορά στις διακυμάνσεις των ποσοστών και σε ότι έχει να κάνει με τη κατηγοριοποίηση ‘δεξιός’, ‘κεντρώος’, ‘αριστερός’ κ.λπ (τι; Ξέχασα τους ‘σοσιαλιστές’; Κύττα πράγματα!!!).

Εκφράζω απλώς τις ατομικές μου απόψεις και θα χαιρόμουν να ακούσω τις δικές σας.

ΥΓ2 Μου βγήκε το λάδι για να περάσω τα πινακάκια μου στο άρθρο. Όσο κι αν προσπάθησα όμως δε κατόρθωσα να τους βάλω πλέγμα. Ελπίζω να μη σας παιδέψουν πολύ στην ανάγνωση.

Το τέλειο ταίρι

Ήταν ένα καλοκαίρι περίεργο.
Καλοκαίρι ανατροπών και αντιθέσεων.
Ειδήσεων αισίων και απαισίων.

Πάντα όμως, ακόμα και στις  χειρότερες στιγμές, εκεί, που δεν το περιμένεις, ξεπροβάλλει κοροϊδευτικά το αντίδοτο της γκρίνιας, της μιζέριας και της γκαντεμιάς :  το γέλιο.
Και, μια που ο καλός Θεούλης, φροντίζει να μου το παρέχει πλουσιοπάροχα, φροντίζω κι εγώ να μπολιάζομαι, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερες ποσότητες.

……………………………….

Καλοκαιριάτικο απομεσήμερο λοιπόν.
Μαζεμένοι γύρω από το τραπέζι, χωνεύουμε το απαραίτητο καρπουζάκι, και, υπό τα άσματα των τζιτζικιών, χαζολογάμε, έρμαια της θερινής ραστώνης.
Και ρωτάει η φιλενάδα μου τη κόρη μου :
«Έχεις δει εκείνη τη ταινία , “Το Ηλεκτρονικό Μανούλι”, όπου δυο πιτσιρικάδες με ένα κομπιούτερ δημιουργoύν τη τέλεια γυναίκα;  Για πες.  Εσύ, πώς φαντάζεσαι τον τέλειο άντρα;»
Ακολουθεί η απάντηση, εν είδει χειμάρρου, από τα χειλάκια του μωρού μου (μωρού;;;;;;;;;; χμμμμμμ………)

«Λοιπόν, οπωσδήποτε να έχει πράσινα μάτια και μαύρα μαλλιά…
μακριά μαλλιά… και….
φαρδιές πλάτες και …
κοιλιακούς φέτες …
α! εννοείται και ωραία οπίσθια (αλλιώς το είπε αλλά εδώ είμαστε σοβαρό μπλογκ – δεν γράφονται βωμολοχίαι).
να έχει μακριά δάχτυλα και δυνατά χέρια…
να μην είναι πολύ τριχωτός αλλά ούτε και τελείως άτριχος…
να έχει ίσια μύτη και σαρκώδη χείλη…»

Οι συγκλονιστικές λεπτομέρειες, οι οποίες περιέλαβαν κνήμες, μηρούς, μήλα του Αδάμ, αστραγάλους, κάλους, λοβούς αυτιών,  -για το πάγκρεας θα σας γελάσω, δεν καλοθυμάμαι- κατά τη περιγραφή του τέλειου αρσενικού συνεχίστηκαν για περίπου ένα τέταρτο.
Μόλις ολοκληρώθηκε η εικόνα του «τέλειου αρσενικού», η φιλενάδα στρέφεται στο γιό μου, ο οποίος παρακολουθεί βαριεστημένα την εξέλιξη της συζήτησης
«Και συ;» τον ρωτά. «Πώς φαντάζεσαι τη τέλεια γυναίκα;»
Και η απάντηση, λακωνική μεν, περιεκτικότατη δε :

«Να μην είναι χοντρή. Να βλέπεται στη φάτσα. Και να μη μιλάει τόσο πολύ όσο η αδελφή μου…»

……………………….

Και επληρώθη το ρηθέν υπό Σωκράτους ότι ο καλύτερος γάμος είναι  αυτός όπου η γυναίκα είναι τυφλή και ο άνδρας κουφός!!!

……………………….

…………………….

…………………….

……………………

(Η φωτο του τέλειου άντρα, ίσως να μην ανταποκρίνεται απόλυτα στα στάνταρντς της κόρης, η μαμά της κόρης όμως έχει πολύ ξεκάθαρη άποψη σχετικά με τη διαχρονικότητα των χαρακτηριστικών, που συνθέτουν το ‘τέλειο σερρνικό’ –και να κολλάει το στόμα στο «ρ» παρακαλώ!!!)

Ερμηνείες…

Αυτό που μας αναστατώνει δεν είναι τα πράγματα,

αλλά η ερμηνεία μας για τα πράγματα.

(Παρηγοριά στον άρρωστο;;;;;)

Η επιστροφή

Ζεις λοιπόν ήσυχα, απλά, μικροαστικά.
Ξυπνάς, δουλεύεις, μιλάς, γελάς, κλαίς, χαίρεσαι, λυπάσαι, τρως, ψυχαναγκαζεσαι, αγαπάς, θυμώνεις, αγκαλιάζεις, κοιμάσαι, ερωτεύεσαι, φωνάζεις, νευριάζεις, πληρώνεις φόρους, κοινόχρηστα, ταξιδεύεις,  διαβάζεις, ψωνίζεις, μαγειρεύεις,  βρίζεις, πας σινεμά, συζητάς, σερφάρεις, κάνεις πλάκα, αγχώνεσαι …

Η καθημερινότητά σου …
Λίγο πολύ, παρόμοια με τη καθημερινότητα, εκατομμυρίων ανθρώπων του πλανήτη.

Ο χρόνος σου δισδιάστατος: παρόν και μέλλον.
Ένα  παρόν, που κυλάει με μικρούς, βραχυπρόθεσμους στόχους: Ένα ταξιδάκι, ένα καινούργιο παντελόνι για το παιδί, που μεγάλωσε, μια έξοδος το Σάββατο…

Και ένα μέλλον…
Ένα μέλλον ξεχειλωμένο για να χωρέσει όλα όσα δε χωράνε στο ρουτινιασμένο σου παρόν, όλα όσα σε στοιχειώνουν σα φαντάσματα του εξοστρακισμένου παρελθόντος.
Ενός παρελθόντος, γεμάτου αμφισβητήσεις,  επαναστάσεις, αλλαγές, ενός παρελθόντος γεμάτου δίψα για μάθηση και γνώση, ενός παρελθόντος γεμάτου όνειρα….
Όνειρα που καμιά φορά –σπάνια ειν΄ η αλήθεια- ξεχνιέσαι και τα αναπολείς για λίγο, για πολύ λίγο, μέχρι ο τροχός της ρουτίνας, να σε επαναφέρει στο ρυθμό σου, στη καθεστηκυία τάξη.
Και όλα, όλα αυτά, που θες να κάνεις για σένα και τώρα δε μπορείς, τα απωθείς, τα αφήνεις γι  αργότερα, για τότε, που δε θα έχεις τόσες υποχρεώσεις, τότε που θα έχεις περισσότερο χρόνο, χρήμα, διάθεση,  τότε  που θα…
Τότε που θα …
Σίγουρη στο μικρόκοσμό σου για  εκείνο το  ‘τότε’ .

Κι εν τω μεταξύ η ύπαρξή σου γυρνάει ασταμάτητα γύρω από τα μικρά, τα καθημερινά…
Ο άνθρωπός σου, τα παιδιά σου, το σπίτι σου, η δουλειά σου, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι…

Τι να φάμε αύριο;………
Τη Πέμπτη παίρνει βαθμούς….
Πήρα δυο κιλά…
Πολύ δουλειά αυτές τις μέρες…
Η διοίκηση ετοιμάζει νέους στόχους…
Το Σάββατο θα πάμε στη Μαρία…
Σκέψεις μικρές, απλές.
Και γίνεται η ζωή σου μια αλυσίδα από καθημερινές χαρές, λύπες, χαμόγελα, δάκρυα, γέλια.
Μια αλυσίδα, που τίποτε δε φαίνεται ικανό να τη σπάσει.
………………………
………………………
………………………
Μέχρι τη μέρα εκείνη, που ξαφνικά ανακαλύπτεις,  αρχικά με έκπληξη, και στη συνέχεια με τρόμο ότι κάτι δε πάει καλά με εσένα, με το σώμα σου.
Τότε που ξαφνικά, από το πουθενά ανακαλύπτεις ότι κάτι σοβαρό σου συμβαίνει
Μια αρρώστεια
Η ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.
………………

………………
Χείμαρροι σκέψεων κατακλύζουν κάθε σκοτεινή γωνιά του μυαλού σου….
«Σε μένα; Δε μπορεί. Αυτά συμβαίνουν στις ταινίες, στους άλλους.»
«Δε μπορεί.. Είμαι πολύ νέα»
«Δε γίνεται. Είμαι πολύ γερή. Ποτέ δεν αρρωσταίνω.»

«Πώς είναι δυνατόν; Γιατί σε μένα; Τι έκανα στραβά; Δεν είναι δυνατόν.»

…………………………
Κάποια στιγμή, μετά από ωκεανούς δακρύων,  μετά από ατέλειωτα  ουρλιαχτά θυμού και βογγητά αυτολύπησης,  μετά από εκατομμύρια σκέψεις, μετά από άπειρες ώρες σιγής το παίρνεις απόφαση.
Ναι, είναι δυνατόν.
Δε είσαι τελικά τόσο διαφορετική, τόσο μοναδική.

Δεν είσαι στο απυρόβλητο.

Ναι, συμβαίνει και σ΄ εσένα αυτό που μέχρι χθες συνέβαινε μόνο στους άλλους.

Και ξαφνικά, σα να ΄σουν τυφλός, και ανέβλεψες,  όλα όσα ζούσες τόσο καιρό, παίρνουν τη σωστή τους διάσταση.
Συνειδητοποιείς ολοκάθαρα πια τη μικρότητα όσων μέχρι σήμερα σε έκαναν να γκρινιάζεις,
τη ματαιότητα όσων σε άγχωναν,
την ασημαντότητα όσων σε στενοχωρούσαν,
την αστειότητα. όσων σε πλήγωναν.

Και συνειδητοποιείς ξαφνικά την ομορφιά, το μεγαλείο που κρύβει ‘αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας,
Και συνειδητοποιείς τη σπουδαιότητα αυτής της ζωής, που σου δόθηκε και συ την κατασπαταλούσες, την εξευτέλιζες καθημερινά ‘μες τη πολλή συνάφεια του κόσμου, μες τες πολλές κινήσεις κι ομιλίες’.

Κι ανάμεσα σε χειρουργεία, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, αρχίζεις τη ζητιανιά και τα παζάρια με τη Λάχεση και με την Ατροπο.
Μια παράταση. Μια ευκαιρία ακόμα.
Λίγο ακόμα. Λίγο. Λίγες μέρες, λίγους μήνες…λίγα χρόνια……. λίγο…
(πότε άρα γε το λίγο φτάνει να γίνει αρκετό;)
Να προλάβω να μιλήσω, να γελάσω, να αγαπήσω, να μάθω…να κάνω…  να.. να.. .ΝΑ ΖΗΣΩ.

………………………
………………………
Και αρχίζεις να ζεις στη παράταση.
Κάτι σαν την αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτυ.
Η ζωή σου μπαίνει ξανά σε ρυθμό.
Τα μικρά, τα καθημερινά, πάντα εκεί, στη θέση τους. Αυτά δεν αλλάζουν.
Εσύ έχεις αλλάξει.
Πριν υπήρχες.  Τώρα ζεις.
Οι στεναχώριες, ο θυμοί, τα νεύρα τώρα πια έρχονται και φεύγουν,  περνάνε και πάνε… σβήνουν…
Και κάθε μέρα γίνεται απόλαυση.
Το γέλιο των παιδιών σου, η αγκαλιά των αγαπημένων σου, το καφεδάκι με τη κολλητή σου, η κουβεντούλα με το συνάδελφο, όλα ίδια μα και τόσο διαφορετικά.
Όλα τώρα πιο φωτεινά, πιο χαρούμενα.

………………………………………

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φώς και η πρώτη
Χαραγμένη στη πέτρα ευχή του ανθρώπου
Η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
Το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

……………………………………..

Και αποφασίζεις να κάνεις ΤΩΡΑ αυτά που πάντα ήθελες.
Να αλλάξεις δουλειά, να βγεις πιο πολύ, να το παίξεις συγγραφέας, να μιλήσεις με νέους ανθρώπους, να κάνεις καινούργιες φιλίες.
Μέχρι και μπλογκ ανοίγεις.

……………
Και αρχίζεις ούτε λίγο ούτε πολύ να θεωρείς ‘θείο δώρο’ τη περιπέτεια, που σου ‘ λαχε.
…………………
Και ο καιρός κυλάει.
Και συνηθίζεις στη παράταση, τη θεωρείς πια  μόνιμη κατάσταση.
Και ηρεμείς, εφησυχάζεις και ζεις.
Και το βουνό, που σκαρφάλωσες, όλο και απομακρύνεται πίσω σου.
Και περνάνε πέντε χρόνια κοντά.
…………………………………
Και ξαφνικά ….κάποιες αόριστες ενδείξεις….
κάποιες εξετάσεις, που ίσως και να σηματοδοτούν κάτι….
Αρχίζει το ψάξιμο..
Αξονικές, υπέρηχοι, μαγνητικές, σπινθηρογραφήματα, εξετάσεις, νοσοκομεία, ιατρεία.
Ένα διάστημα αρκετών μηνών, γεμάτο άγχος, εξετάσεις, γνώμες, απόψεις.

Ένα διάστημα, που μόνο σποραδικά προλάβαινα να ασχοληθώ με το διαδίκτυο, ίσα ίσα για να να βεβαιωθώ ότι ο κόσμος συνέχιζε μια χαρά να γυρίζει και χωρίς εμένα, και ότι η ζωή, σε όλες τις εκφάνσεις της –γεννητούρια, χαρές, γενέθλια, διαζύγια,  προβληματισμοί, ταξίδια, διακοπές- ήταν εκεί, ακολουθώντας αδιάφορα τη πορεία της.

Ένα διάστημα, που κατέληξε σε ένα χειρουργείο, απ΄ όπου ήρθε η αμείλικτη απάντηση στα ερωτήματα τόσων μηνών:

Η αρρώστεια επέστρεψε.
Το βουνό εμφανίστηκε ξανά μπροστά μου.
Πιο ψηλό αυτή τη φορά.

.

………………………………..

……………………………….

(Φίλοι μου, σας ευχαριστώ θερμά για τα μηνύματα, που τόσο καιρό μου αφήνατε.Συγγνώμη, που μέχρι σήμερα, δεν είχα απαντήσει. Δεν υπήρχε ο χρόνος, ούτε και η διάθεση )

Προβλήματα…

Λόγω διαφόρων προσωπικών, οικογενειακών και επαγγελματικών προβλημάτων (ενός κακού μύρια έπονται…) για ένα διάστημα -ελπίζω σχετικά μικρό- θα απέχω από διαδικτυακές δραστηριότητες.

Πάντως, συνεχίζω να ελπίζω…

…………………………………………

…………………………………………

…………………………………………

και εύχομαι να ξαναβρώ τη παρέα σας γρήγορα…

Φιλάκια σε όλους.

Αναυδη!

Τις τελευταίες μέρες, σκόνταφτα, με μια κάπως αυξημένη συχνότητα, πάνω στο όνομα Πετρούλα.  Στις διαδικτυακές μου βόλτες, στη δουλειά, πιάνοντας στον αέρα κουβέντες από συζητήσεις συναδέλφων, στο δρόμο, αρπάζοντας τυχαίες λέξεις από δω κι από κει.

Το γεγονός, με προβλημάτισε λίγο, καθώς το όνομα αυτό, θεωρώ ότι είναι μάλλον σπάνιο στην ελληνική επικράτεια, πλην της Αργολίδας, όπου απαντάται με μεγαλύτερη συχνότητα. Αναρωτήθηκα λοιπόν, μήπως εσχάτως σημειώθηκε κάποιο γενικευμένο κύμα φυγής –πιθανώς λόγω της οικονομικής κρίσης, -από την Αργολίδα προς την Αθήνα, μήπως αγρότισσαι Πετρούλαι, ήλθαν με τα τρακτέρια τους να διεκδικήσουν τα δίκια τους, αλλά καθώς (όπως μάλλον θα έχετε βαρεθεί να ακούτε) είμαι αρκετά πιεσμένη χρονικά, δεν διερεύνησα το θέμα περαιτέρω, θάβοντάς το στις εσχατιές του εγκεφάλου μου.

Ξαφνικά, όμως, χθες το απογευματάκι, εκεί, που καθόμουνα με τα παιδιά μου και συζητάγαμε, για το πώς πέρασαν τη μέρα τους, ειπώθηκε το όνομα ενός συμμαθητή τους  «ο Πέτρος…».

ΩΠ! κάνω το συνειρμό μου και ρωτάω :

«Ρε σεις, ξέρετε  τι παίζει με κάποια Πετρούλα;»

Η ανταπόκριση υπήρξε άμεση :

Ο γιός μου, ο οποίος είναι ένα άτομο λιγομίλητο, βαρύ, εσωστρεφές, καθόλου εκδηλωτικό, χωρίς εξάρσεις, φωνές κ.λπ.- καταλάβατε τώρα- σηκώθηκε όρθιος φωνάζοντας :

«Έλεος ρε μάμυ!  ΔΕ ΞΕΡΕΙΣ ΤΗ ΠΕΤΡΟΥΛΑ; Πόσο άκυρη μπορεί να είσαι πια;»

Λούφαξα στη γωνιά μου, εγώ η άκυρη. Ενοχές και τύψεις με πλημμύρισαν.

“Να δεις” , σκέφτηκα, “που θα είναι κάποιο άτομο από τη λίστα του ΣΚΑΙ για τους Μεγάλους Ελληνες κι εγώ δεν έχω πάρει χαμπάρι”.

Ταυτόχρονα η κορούλα μου, που είναι πάντα μέσα σε όλα, (δεν υπάρχει περίπτωση να της κάνεις ερώτηση για καλλιτεχνικό, κοσμικό ή τηλεοπτικό θέμα  και να μη σου δώσει πάραυτα απολύτως ορθή, ψαγμένη  και εμπεριστατωμένη απάντηση) σηκώνεται όρθια και με έναν – ακισμό να το πώ; – νάζι να το πώ; (τέλος-  αυτό το παιδί, δεν είναι δικό μου- με άλλη το ‘χει κάνει ο πατέρας της- πρέπει να θυμηθώ να κάνω τεστ DNA), μια χαριτωμενιά τέλος πάντων, που ξεχείλιζε από μανίκια κι από μπατζάκια, μου λέει :

«Είμαι η Πετρούλα και μόλις τελείωσα.»

Συνεχίζω να κυττάω σαν ηλίθια, απογοητεύοντας για μια ακόμη φορά τα παιδιά μου,  για τη μάννα, που έχουνε.   Και αυτά τα καημένα, παίρνοντας το απόφαση,  ένα κάτι σαν –αυτή-μας-έδωσε-ο Θεός-τι-να-κάνουμε-τώρα; «Καλά, καλά» μου λένε συγκαταβατικά «πήγαινε τώρα στα δικά σου και θα σε φωνάξουμε να σου δείξουμε.»

Πήγα η φτωχή στα δικά μου, με ένα απίστευτο κόμπλεξ κατωτερότητος, ως άνθρωπος ιδιώτης, που έλεγα παρακάτω, ως άνθρωπος, που δε συμμετέχει στα κοινά, ως άνθρωπος, που όλοι ξέρουν ένα μυστικό και δεν του το λένε, ως ένα πράγμα τέλος πάντων –όλοι-αντάμα -κι -ο -ψωριάρης –χώρια,  πήγα λοιπόν η φτωχή στα δικά μου (ξέρετε αυτά τα ξεπερασμένα- τα άκυρα-  βιβλία, μουσική κ.λπ) και προσπαθούσα να πνίξω το καημό για την άγνοιά μου.

Και, κάποια στιγμή, με φωνάζουν τα παιδιά μου:

“Ελα, έλα τώρα.”

Και μου βάζουν στο STAR το δελτίο καιρού.

Και μένω άναυδη η γυναίκα.

…..

…..

Σιγά μη κάνω και σχόλιο.

Σιγά μη βάλω και σύνδεσμο.

Βολευτείτε με λίγο ΑΡΚΑ.

How to keep an idiot busy…

Πώς να κρατήσεις έναν ηλίθιο απασχολημένο;

Υπάρχουν δύο τρόποι :

Ο ένας εδώ.

Ο άλλος; Τον βάζεις να ασχοληθεί με τα ιστολόγια.

Εξηγούμαι πάραυτα: Εδώ και μερικούς μήνες άρχισα να ασχολούμαι με τα μπλόγκια . Θέλοντας να παρακολουθώ όσο το δυνατόν συχνότερα, τη διαδικτυακή δραστηριότητα κάποιων e-φίλων  δημιούργησα ένα κατάλογο συνδέσμων (ελληνιστί  blogroll.)

Και ξεκίνησε ο Γολγοθάς :

Άνοιγα την ιστοσελίδα μου.

Πήγαινα στο blogroll και άρχιζα.

Πρώτη καταχώρηση : Ακανόνιστη.

Κλικ επάνω.

Έλεγχος αν έχει αναρτηθεί κάτι καινούργιο.

Αν ναι, επιμελές διάβασμα της ανάρτησης ΚΑΙ των σχολίων (ή κάνουμε δουλειά ή παίζουμε), ενδεχόμενος σχολιασμός, αν επαρκούσε ο χρόνος.

Αν δεν υπήρχε νέα ανάρτηση άνοιγμα του προηγούμενου άρθρου και ανάγνωση των σχολίων, που τυχόν μου είχαν διαφύγει.

Συνέχεια : δεύτερη καταχώρηση, τρίτη και πάει λέγοντας…

Κάποτε ευδοκούσα να τελειώσω τη λίστα μου.

Μέχρι βέβαια να το κατορθώσω αυτό, όλοι οι φίλοι είχαν ήδη ο καθένας αναρτήσει και κάτι καινούργιο και έπρεπε να αρχίσω από την αρχή. Πριν όμως ξαναξεκινήσω πέρναγα από τις νοστιμιές μου, όπου έχω ανοίξει ξεχωριστή κατηγορία με καμιά 50ριά επιπλέον ιστολόγια, που παρακολουθώ, αν και με όχι τόσο μεγάλη ευλάβεια, είναι η αλήθεια.

Αντε φτου κι απ΄ την αρχή κι εκεί.

Καταχώρηση πρώτη. Κλικ επάνω. Έλεγχος… μπλα μπλα μπλα

Προσέξτε τώρα.

Στη δουλειά δεν έχω σύνδεση internet, τα ωράρια, που δουλεύω είναι ελαφρώς βάρβαρα, επιστρέφοντας αργούτσικα στο  σπίτι -μαγείρεμα-σύζυγος-παιδιά-μαθηματικά-αρχαία – ό,τι κάνει μια γυναίκα δηλαδή-

ξέρετε σεις- να μη μακρηγορώ κιόλας – ε! μπορείτε να καταλάβετε φαντάζομαι τα χρονικά περιθώρια, στα οποία στριμωχνόταν όλη η παραπάνω εργασία.

Και ενώ καταβάλλω απέλπιδες και μάταιες ως επί το πλείστον προσπάθειες να είμαι συνεπής με το ρόλο μου ως ενεργή μπλόγκερ και ενώ αναρωτιέμαι πώς στην ευχή όλοι οι άλλοι μπορούν και γράφουν-διαβάζουν-σχολιάζουν στην έκταση που το κάνουν (στα μάτια μου, έκταση ίση με της Ρωσίας) διαβάζω ξαφνικά σε ένα άρθρο του ξωτικού : ‘σας διαβάζω από τον reader’

Reader; Τι είν’  τούτο πάλι; (Να κάνω άλλη μια διευκρίνιση εδώ : δεν υπάρχει κανείς στο περιβάλλον μου να ασχολείται με πισιά, λαπιτόπια, βλόγια, γκούγκληδες και λοιπά παιχνιδάκια, ώστε να μπορώ να ρωτήσω, να ενημερωθώ, να κατατοπιστώ τέλος πάντων η  φτωχή  μεταλλαγμένη, που με αυτά που τραβάω με βλέπω να το γυρίζω σύντομα από Χούλκ σε ζόμπι. Αυτοδίδακτη η κυρία, ρε παιδάκι μου,  εξ ού και οι γκάφες)

Και γκουγκλάρω, και ψάχνομαι και εγένετο φώς …και ανακαλύπτω τι εστί reader και τραβάω πάραυτα δύο εμφράγματα και τρία εγκεφαλικά .

ΟMG και τρία LOL  , που θα λεγαν και τα καμάρια μου.

Ητο τόσο απλό και γω αγρόν ηγόραζα;

Πόσο πόσο πόσο πόσο βλαξηλιθιαχαζηακυρηασχετηκαμμενηανυπαρκτη πια;

Και -σκεφτείτε-δεν ειμαι καν ξανθιά.

…………………………………………………………

…………………………………………………………

…………………………………………………………

…………………………………………………………

ΥΓ. Για την ιστορία, ας θυμηθούμε, παρακαλώ, ότι το Idiot προέρχεται από την ελληνική λέξη « ιδιώτης», που δήλωνε  αυτόν που δεν συμμετείχε στα κοινά, που δεν είχε δημόσια ή πολιτική αρχή.

Λέξεις αντίθετες του “ιδιώτης” : βασιλεύς, άρχων, πολιτευόμενος, δικαστής, στρατηγός.

Γάτες οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Γάτες με πέταλα σας λέω : από τότε είχαν εντοπίσει πόσο idiots , πόσο κορόϊδα είναι  όλοι όσοι δεν κατορθώνουν να πολιτευτούν, όλοι όσοι δεν είναι άρχοντες, στρατηγοί, δικαστές, πολιτικοί (τους δημοσιογράφους δεν τους είχαν ανακαλύψει ακόμα).

Δε ξέρω για σας, πάντως εμένα αυτη η λέξη μου πάει γάντι.

You’re an idiot, babe.

It’s a wonder that you still know how to breathe.

Τέλος.

Ευχές …

Πολλές ευχές για μια όμορφη, χαρούμενη, ειρηνική, φωτεινή και δημιουργική χρονιά.

Και προπαντός…

σοφότερες επενδύσεις φέτος!!!!!!!!!!!!!!!

Περί συνειδήσεων…

Eν αρχή ην η κούραση… η τέλεια, η απόλυτη, η εξουθενωτική κούραση.
Υστερα … ξαφνικά… χωρίς προειδοποίηση χύμηξαν όλα μαζί.
Ο φόνος….
η στολή και η καταστολή …
η διέγερση και η εξέγερση…
τα δάκρυα από πόνο και τα δάκρυα από δακρυγόνα …
η εξουσία των Δυνατών, η περιουσία των μικρών και η ουσία των πραγμάτων …
οι αιτίες … οι αφορμές… τα γιατί… τα ίσως… τα πρέπει…
οι αμφιβολίες… η καχυποψία… η καπηλεία…
ερωτήματα, που δεν τους μέλλεται να απαντηθούν ποτέ …
και λόγια… λόγια… λόγια…
Μονόλογοι… διάλογοι… αντίλογοι…
πουθενά υπόλογοι…
όλοι παράλογοι…
περιμένοντας τον επίλογο…
τον επίλογο για μια στάση, που θέλησε να την πουν αντίσταση, που για μια μικρή –τόση δα στιγμούλα- ήλπισε να γίνει επανάσταση αλλά –το βλέπεις, το ξέρεις, ναι, μην ανησυχείς, όλα θα γίνουν όπως πριν, θα επανέλθουμε στη προτέρα κατάσταση… -όχι, όχι, μην ελπίζεις σε ανάσταση…

Σκέψεις άναρχες, σκέψεις των ημερών, σκέψεις χωρίς τέλος … άρχισαν να ξεπετάγονται αλυχτώντας από κάθε σκοτεινό σοκκάκι του λαβύρινθου των λογισμών μου και σα λυσσασμένα σκυλιά να ορμάνε η μια στην άλλη .

Και εγώ να μαζεύομαι… να διαλύομαι σταγόνα σταγόνα… να βουλιάζω… να κλείνομαι…
Πάτος. Τέλος.
Μόνη δυνατότητα πια η έξοδος στο φως.
Άδειασμα της σκέψης, προσπάθεια ανασυγκρότησης, σκληρή χρήση των αγαπημένων μου ψυχοτρόπων και ονειροτρόπων ουσιών : των βιβλίων μου, της μουσικής μου, των παιδιών μου.
Εναγωνίως προσπαθώ να βγω από το λαβύρινθο της μαυρίλας, να κλωτσήσω κάτω το τέρας της κατάθλιψης, να του ξεφύγω…

Μα.. δε σ΄ αφήνουν ν’ αγιάσεις…

Σαρκασμός.

Χλευασμός.

Το μυαλό μου γυρνά και κολλάει συνέχεια στη διαφήμιση.
Στη διαφήμιση εκείνη για τη φορολογική συνείδηση.
Ε! ναι ! ο κόσμος χάνεται και εγώ κόλλησα με μια διαφήμιση. Γιατί, πέρα από όλα, πάνω απ΄ όλα, αυτή η διαφήμιση γράφει το σαρκαστικό επίλογο, που ανέφερα, πιο πάνω.

Έτσι στη ψύχρα.

Έτσι κατάμουτρα.

Τέτοιο δούλεμα.

Δουλεύω σα μαλάκας για να εξασφαλίσω στην οικογένειά μου ένα ανεκτό επίπεδο διαβίωσης, χωρίς σπατάλες, χωρίς πολυτέλειες, χωρίς γκλαμουριές, μετρώντας και τη δραχμή.

Από δεκαοχτώ χρονών κοριτσάκι πληρώνω εισφορές,

εισφορές για μια παιδεία, που προάγει απλόχερα την απαιδευσία στους νέους και τον παιδεμό στους γονείς, όσους γονείς τουλάχιστον, δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά τους σε ‘κολλέγια’ αμερικάνικα ή μη – προκειμένου, όχι να λάβουν ‘παιδεία’ -ποιος νοιάζεται τώρα!- αλλά να τους δοθεί η δυνατότητα να γνωριστούν, να συναναστραφούν –να κάνουν τα κοννέ τους, ντε!- με τους αυριανούς Δυνατούς –οικονομικούς παράγοντες και πολιτικούς, άξια τέκνα των δυναστειών, που μας δυναστεύουν και θα συνεχίσουν να μας καταδυναστεύουν, κατά πώς φαίνεται, για πολύ ακόμα,

εισφορές για ένα σύστημα υγείας, που οι ίδιοι οι εμπνευστές του, καταφεύγουν στο εξωτερικό, όποτε χρειαστούν σοβαρές ιατρικές υπηρεσίες. Ένα σύστημα υγείας, που προϋποθέτει το φακελλάκι για να σου επιτρέψει να περπατήσεις την οδό της ελπίδας,

εισφορές, για ένα δημόσιο τομέα, υδροκέφαλο, καρεκλοκένταυρο, που αρνείται πεισματικά να ακούσει τις ανάγκες τους πολίτη, που αρκείται αυτάρεσκα στο να συντηρεί τη κοινωνική αναλγησία του.

«Η φορολογική συνείδηση είναι κοινωνική συνείδηση.
Ξεκινάει από τον καθένα, μας ωφελεί όλους»

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.
ΤΟ ΛΕΝΕ ΣΕ ΜΑΣ.

Το λένε σε μας, που έχουμε πια εμπεδώσει πια ότι ότι τα λεφτά που πληρώνουμε για φόρους δεν καταλήγουν σε σχολεία, σε νοσοκομεία, σε υποδομές, αλλά χρησιμοποιούνται για να καλύψουν λαμογιές, σήμερα του Εφραιμ, του Ζαχόπουλου, του Βουλγαράκη, του Ρουσσόπουλου, αύριο των διαδόχων τους, όπως και χθες των προκατόχων…
Κάτι σαν το «οι γκόμενες, οι γκόμενες, οι πρώην κι οι επόμενες…».
Λάθος. Εμείς είμαστε οι γκόμενες. Αυτοί οι νταβατζήδες μας.
Του χθες, του σήμερα, του αύριο. Κάτω από όποιο χρώμα, πίσω από όποιο κόμμα, πάντα νταβατζήδες μας.

«κι όποιος δεν είναι συνεπής ; αυτός όχι μονό ωφελείται χωρίς να συνεισφέρει αλλά ταυτόχρονα στερεί κι από όλους τους άλλους ένα καλύτερο επίπεδο δημόσιας υγείας. Αυτό είναι κοινωνικά άδικο.»

Σσσσσσσσσσσσς. Σιγά, βρε παιδιά, μη το ακούσουν όλοι αυτοί οι μεγαλοτραπεζίτες, οι επιχειρηματίες, οι παπάδες, οι πολιτικοί, οι εκδότες κι αρχίσουν να θρηνούν από ντροπή, για τη κοινωνική αδικία, που διαπράττουν.

Πώς το ‘λεγε ο Βάρναλης;

«Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες…μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…»
«Σιγά μη σ’ ακούσουν οι χορτάτοι κ΄ οι ξυπνοί και ζηλέψουνε τους πεινασμένους και κουτούς!»

«Το κοινωνικό κράτος δε γίνεται με δανεικά»
Αλλά ούτε και με απροκάλυπτη κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος.

«…είναι θεμα ευθυνης είναι θεμα συνειδησης»
Και τόσο η ευθύνη όσο και η συνείδηση είναι θέμα παιδείας. Παιδείας, που, δυστυχώς, δεν υπάρχει.

«.. είναι υποχρέωση του ενός προς τον άλλον, όλων προς όλους»
Λοιπόν ξέρετε κάτι; Βαρέθηκα να είμαι πάντα «ο ένας», ποτέ «ο άλλος».
Μα δε ξέρω… δε βρίσκω πώς να το χειριστώ.

Και γράφει ο Γιανναράς :
«Οι πολίτες, ωστόσο, ελπίζουμε. Ότι, δεν μπορεί, κάποτε θα αφυπνιστούν, μέσα στα σάπια αυτά κόμματα, κάποιες τίμιες, ανιδιοτελείς συνειδήσεις. Θα εξεγερθούν, θα ανατρέψουν την οικογενειοκρατία και μετριοκρατία, θα φέρουν στην επιφάνεια ανθρώπινη ποιότητα ικανή να υπηρετήσει τις κοινές ανάγκες, κοινές στοχεύσεις ανθρωπιάς, προόδου, κατά κεφαλήν καλλιέργειας.»

Ε! λοιπόν, όχι.
Τέρμα οι φρούδες ελπίδες.
Τέρμα ο στρουθοκαμηλισμός.

Με ακούτε;
Αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα !

Εντελώς όμως…

Στη μνήμη Του

30 Νοεμβρίου σήμερα.
Του Αγίου Αντρέα.
Τα γενέθλια του μπαμπά μου………..

……………αν ζούσε……………..

10 χρόνια μετά και πάντα η σκέψη του κατακλύζει την ύπαρξή μου ολόκληρη.
Τι να πω για το μπαμπά μου;
Αρχοντάνθρωπος, κιμπάρης.

Ένας όμορφος Μακεδόνας. Ψηλός, ξανθός, γαλανομάτης.  Σοβαρός, βαρύς, λιγομίλητος, πράος. Με το πιο καθάριο και έντιμο πρόσωπο, που έχω δει στη ζωή μου.

Αριστερός από κούνια, είχε βιώσει τους αγώνες και τις εξορίες στο πετσί του. Ο μόνος ίσως αριστερός, που έχω γνωρίσει και που ζούσε σύμφωνα με τις αρχές και τις πεποιθήσεις του. Με ήθος και συνέπεια. Χωρίς συμβιβασμούς και εκπτώσεις.
Δεν του χαρίστηκε ποτέ τίποτε.  Ο ίδιος όμως χάρισε πάρα πολλά.  Ζούσε με τη χαρά του να δίνει, να προσφέρει. Άνθρωπος, που έκανε το καλό και το έριχνε όχι στο γιαλό αλλά πάντα στους άλλους γύρω του.
Στη κηδεία του, θυμάμαι, κοιτούσα, όσους είχαν έρθει να τον αποχαιρετίσουν ( και ήτανε πολλοί, πάρα πολλοί) και για τον καθένα τους, μπορούσα να θυμηθώ και μια στιγμή της ζωής τους, που τους είχε στηρίξει. Εκείνον, τον πήρε στη δουλειά του όταν είχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Στον άλλον δάνεισε λεφτά, για να ξεκινήσει την επιχείρησή του. Μεσολάβησε σε γνωστό του, για να μπει το παιδί του τρίτου σε δουλειά και τόσα άλλα…και άλλα…
Τη ζωή του την έζησε πλέρια, με κόπο, με μόχθο, με χαρές, με αγωνίες, με αγάπη, με έρωτα. Πάντα τη χαιρόταν μέχρι το μεδούλι της.
………………………………………

………………………………………

………………………………………
Με φώναζε Λιλίκα. Με έπιανε από το πηγούνι, μου σήκωνε το κεφάλι προς τα πάνω, έσκυβε, με φίλαγε, και με ρωτούσε : τι κάνεις Λιλίκα;
Λιλίκα.
Ήταν το δικό μας συνθηματικό. Ο κρυφός μας, ξεχωριστός δεσμός.
………………………………………

………………………………………

………………………………………
Στην εφηβεία μου συγκρουστήκαμε άσχημα.
Κάποια στιγμή, μετά από έναν ομηρικό καυγά, ανάγκασα, αυτόν τον πράο, ήρεμο άνθρωπο, που ποτέ, μέσα στα πλαίσια του λογικού δε μου είχε αρνηθεί τίποτε,  να φτάσει στα όριά του και να μου πει  «όσο μένεις σ΄ αυτό το σπίτι, όσο σε τρέφω και σε ντύνω, οφείλεις να σέβεσαι τους κανόνες που θέτω.» Και, εγώ, που δεν άφησα ποτέ κουβέντα να πέσει κάτω, ανταπάντησα : «Πρόσεχε, γιατί είναι κοντά ο καιρός, που δε θα εξαρτώμαι από κανέναν σας, που δε θα σας έχω ανάγκη. Και τότε μη περιμένεις να σου δίνω κανενός είδους λογαριασμό.»
Και αντί να με σούρει από το μαλλί, (όπως προβλέπω να κάνω εγώ, αν κανένα από τα τέκνα μου βγάλει ανάλογη γλώσσα)
«Τότε» μου είπε  «θα κάνεις ό, τι θες. Δε πρόκειται να σε ξαναενοχλήσω με συμβουλές, απαιτήσεις και νουθεσίες. Σου δίνω το λόγο μου.»
Και τον κράτησε.
Τον κράτησε, όταν έσπευσα, τελειώνοντας το σχολείο, να πιάσω δουλειά, λαχταρώντας τη πολυπόθητη αυτονομία, κυνηγώντας τη χίμαιρα της ανεξαρτησίας – (πόσα χρόνια χρειάστηκαν να περάσουν για να καταλάβω ότι η λαχτάρα μου αυτή με οδήγησε τελικά στο χειρότερο σημείο δέσμευσης και δουλείας!)
Τον κράτησε όταν, στο όνομα της ατομικής μου ελευθερίας πάντα, σηκώθηκα και έφυγα από το σπίτι, για να μείνω μόνη μου,
Τον κράτησε, παραβλέποντας όλα μου τα καπρίτσια, όλες μου τις επαναστάσεις.
Τον κράτησε το λόγο του, όσο ίσως κι αν του στοίχιζε…

Τον κράτησε…..

Γιατί, απλά,  τον είχε δώσει.
………………………………………

………………………………………

………………………………………

Τελείωσα τη σχολή μου. Έφτασα στο πτυχίο. Ήρθε  η ώρα της ορκωμοσίας. Με ρώτησε τι ώρα θα γινόταν για να έρθει να με δει. Γέλασα και του το απαγόρεψα. Οργισμένη, ανυπότακτη, αντικομφορμίστρια, αντισυμβατική –όπου αντί και κόντρα  εγώ από πίσω- κορόϊδεψα το μικροαστισμό του, το ξεπερασμένο σύστημα των αξιών του, που ‘μέτραγε χαρτιά χωρίς αντίκρυσμα’.
Δεν ήρθε.
Μα, αφού πέθανε, έμαθα από τη μητέρα μου ότι είχε πάρει σβάρνα τα φωτογραφεία στη Σόλωνος, ψάχνοντας να βρει φωτογραφίες από εκείνη τη περίφημη  ορκωμοσία. Δε κατόρθωσε να βρει. Γιατί είχε πρόβλημα με τα μάτια του, και δε μπορούσε να με διακρίνει μέσα στο πλήθος των φοιτητών.
………………………………………

………………………………………

………………………………………

Μου πήρε χρόνια ολόκληρα, χρειάστηκε να δημιουργήσω δική μου οικογένεια να κάνω και εγώ παιδιά για να καταλάβω επι τέλους ότι όλη αυτή η –υποτιθέμενη-καταπίεση, ο μικροαστισμός,  το σύστημα αξιών, που τόσο σκληρά είχα ειρωνευτεί και χλευάσει, ήταν απλά εκφράσεις της πιο ανιδιοτελούς αγάπης, της πιο αγνής φροντίδας και στοργής, της πιο γνήσιας μορφής ανησυχίας και  ενδιαφέροντος. Προσπάθησα να αποκαταστήσω κάποια πράγματα, μα δε μου είχε μείνει όσος καιρός θα ήθελα.

Μπαμπάκα, συγγνώμη.

Κανείς δε σε έμαθε να είσαι πατέρας.

Κανείς δε με δίδαξε να είμαι κόρη.
………………………………………

………………………………………

………………………………………

Αρρώστησε ξαφνικά.

Κάτι δεκατάκια, που επέμεναν.

Τη παραμονή, πριν μπει στο νοσοκομείο είχαμε πάει οι δυό μας (θεέ μου, πόσο περήφανη ένοιωθα από μικρό παιδί, όποτε μέναμε οι δυό μας ) με τα παιδιά μου σε έναν υπαίθριο παιδότοπο. Πίναμε τις μπύρες μας και τα πιτσιρίκια έπαιζαν. Επιστρέψαμε στο σπίτι μου, ποδαράτοι, ίσαμε ένα χιλιόμετρο δρόμο και κουβάλαγε το γιό μου, καβάλα στις πλάτες του. Γίγαντας.
Την άλλη μέρα μπήκε στο νοσοκομείο.
Δε ξαναβγήκε.
Το πρώτο δεκαήμερο του έκαναν  κάποια μορφή χημειοθεραπείας και έδειξε αμέσως βελτίωση. Ήμασταν σίγουροι ότι σε μερικές μέρες θα επιστρέφαμε σπίτι.
Ο γιατρός ζήτησε να μας δει .
Πήγα εγώ και ο μικρότερός μου αδελφός.
Ο γιατρός μας είπε ότι η χημειοθεραπεία στην οποία είχε υποβληθεί, είχε φέρει αποτελέσματα, αλλά για να σταθεροποιηθεί η κατάστασή του, όφειλε να προχωρήσει και σε δεύτερο σχήμα. Ρώτησε αν συμφωνούσαμε.
“Μα, ναι….φυσικά” του είπα.  “Δεν μπορούμε εμείς να έχουμε άποψη. Δεν είμαστε ειδικοί. Ας το κρίνετε εσείς, γιατρέ.”
Πρώτη φορά στη ζωή μου, που συμφώνησα, η ηλίθια, σε κάτι χωρίς να το ψάξω. Πρώτη φορά, που η ερώτηση δε σήμανε στο μυαλό μου τα γνωστά καμπανάκια καχυποψίας, που ηχούν κάθε φορά που κάποιος, ζητά την άδειά μου για να πράξει το αυτονόητο…

Πόσο με έχει καταβάλει εκείνο το ναι…

Πόσο το έχω σκεφτεί έκτοτε.

Πόσο έχει στοιχειώσει τις μέρες και τις νύχτες μου. Αν είχα πει όχι………………………………………………. ίσως…………………..  ποιος ξέρει;……………………..

Του έγινε το δεύτερο σχήμα. Άνοιξε ο δρόμος για το τέλος.  Μέσα σε δυο μήνες η επιδείνωση ήταν ραγδαία. Από αυτόν τον πανύψηλο, γεροδεμένο άντρα, που έστυβε τη πέτρα, μέρα με τη μέρα δεν απέμεινε παρά μια μικρή μάζα, που με το ζόρι, μπορούσε να ανακαθίσει στο κρεβάτι.
Τη τελευταία βδομάδα της ζωής του, είχε πέσει σε κώμα.
Όμως ήξερα, αισθανόμουν ότι μας καταλάβαινε, ότι μας ένοιωθε.

Το τελευταίο βράδυ, είχα σκύψει πάνω του και του μιλούσα, τον χάιδευα.

Μου έσφιξε το χέρι. Ήταν μαζί μας ακόμα.

Εκείνο το βράδυ……… το ένοιωσα……….. ότι ερχόταν………………….. Αρνήθηκα να γυρίσω σπίτι μου…………… Επέμεινα να μείνω εκεί, δίπλα του………………… πέσαν όλοι επάνω μου………. πρέπει να γυρίσεις σπίτι…………………. στα παιδιά…………………. δεν υπάρχει λόγος να μείνεις……………….. η νοσοκόμα πιάνοντας το σφυγμό του μου είπε…. μην ανησυχείς, δε θα πεθάνει απόψε έχει ζωή ακόμα………………. αφέθηκα και πείστηκα……………… δε ξέρω γιατί……………………….σηκώθηκα το πρωί…  με μια τεράστια αγωνία………………………. έπρεπε να φτάσω στο νοσοκομείο ΤΩΡΑ……………………….. να πετάξω………………….. ΤΩΡΑ…………….. έφτασα…………….  έτρεχα στο διάδρομο να μπω στο δωμάτιο……………………… συναπαντήθηκα με τη γυναίκα που είχε τον άντρα της στο διπλανό κρεβάτι………… με είδε……………… «συλλυπητήρια κορίτσι μου»…………………. με δυο βήματα έφτασα στη πόρτα, ήταν κλειστή…………………. απότομα την άνοιξα…………….. ήταν εκεί……………………….. ξαπλωμένος…………………………. ο γιατρός από πάνω του έκανε καρδιογράφημα, για να διαπιστώσει το θάνατο…………………… με το που μπήκα, το σώμα συσπάστηκε πάνω στο κρεβάτι……………………………  τινάχτηκε, σαν να το χτύπαγε ηλεκτρικό ρεύμα……………………. βγες έξω φώναξε ο γιατρός και μια νοσοκόμα με έσπρωξε έξω από το δωμάτιο και έκλεισε τη πόρτα.
Ένα δεκάλεπτο περίπου μετά, με αφήσανε να μπω. Ήταν ήρεμος, πια, λυτρωμένος, γαλήνιος, ελεύθερος επι τέλους. Τον χάιδεψα. Ένοιωθα παντού γύρω την ύπαρξή του να γεμίζει το δωμάτιο. Τον αποχαιρέτησα.

Κανείς πια δε θα με ξαναπεί Λιλίκα, μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό.

Και ένοιωσα ορφανή.
………………………………………

………………………………………

………………………………………

Πολλές φορές έχω ακόμα την αίσθηση, ότι είναι δίπλα μου.
Και δε θέλω τίποτε άλλο.
Να είναι εκεί.
Χωρίς να κάνει κάτι.
Απλά.
Να στέκεται δίπλα μου.
Όπως έκανε πάντα…

Ανεκπλήρωτοι έρωτες

Στην εφηβεία…
Τότε που σώμα, καρδιά  και μυαλό χάνουν το προσανατολισμό τους, και στα τυφλά βαδίζουν,  με τη πυξίδα της ζωής στραμμένη στην αναζήτηση του τέλειου, του ιδανικού, του ονειρικού, του αδύνατου.
Τότε που κάθε καρδιοχτύπι μεγεθύνεται, και αντηχεί σα κρότος, σφυροκοπώντας ανελέητα και υπνωτίζοντας το μυαλό, στοιχειώνοντας το σώμα… το σώμα, που σφύζει γεμάτο ασυγκράτητους, βασανιστικούς χυμούς, έτοιμους να ξεχυλίσουν, ποτάμι να γίνουν, καταρράχτης, να πνίξουν το σύμπαν.

Στην εφηβεία τον γνώρισα.
Σε ένα πάρτυ…

Τα πάρτυ …τα εφηβικά μας πάρτυ…

Ημίφως. Aγόρια και κορίτσια αμήχανα, να περιμένουν να βρουν το θάρρος να σηκωθούν, να σμίξουν τα κορμιά τους σε ένα χορό.
Τα πρώτα μας σκληρά  ποτά , οι πρώτες μας τζούρες,  τα πρώτα μας πνιχτά βηχαλάκια  σε μια προσπάθεια να κατέβει ο καπνός, φυσικά,  αβίαστα σα να ΄χαμε καπνίσει εκατοντάδες πακέτα, μια που το τσιγάρο στο χέρι πρόσθετε τη μυρωδιά του άντρα, το άρωμα της γυναίκας  στα ανυπόμονα εφηβικά κορμιά. Και ακολουθούσε, η ευφορία του μυαλού, που κινείται ανάμεσα ονείρου και πραγματικότητας, η ευφορία της ζαλάδας, που σου προσφέρουν οι ψυχοτρόπες ουσίες. Γιατί, ψυχοτρόπες ουσίες ήταν για τους παρθένους οργανισμούς μας  το τζιν, η βότκα και το Μάλμπορο.
Και φόντο βαρύ, αυλαία σε μια παράσταση, που μόλις άρχιζε, η μουσική.
Cocaine και another one bites the dust και psychokiller και love is the drug και because the night belongs to lovers και smoke on the water και hit me with your rhythm stick και…και…και…

Στη διαπασών ήχοι και ρυθμοί βίαιοι, κοφτοί, σκληροί, διαπεραστικοί.  Ήχοι και ρυθμοί, που έσπρωχναν  τα κορμιά σε κινήσεις σπασμωδικές στο μισοσκόταδο. Χέρια, πόδια, κεφάλια, σώματα να κινούνται στο δικό τους ρυθμό, άναρχα, αυτόνομα, σε ένα ξέσπασμα χωρίς όρια, σε μια προσπάθεια να αποτάξουν χώρο και χρόνο. Και ο ρυθμός να γίνεται ανάσα και η ανάσα λαχάνιασμα, και το λαχάνιασμα ρυθμός ζωής.
Και η ύπαρξη όλη να συγκεντρώνεται στα αυτιά και στα μάτια. Στα αυτιά, που άπληστα κατάπιναν  τους ήχους και στα μάτια, που, στο μισοσκόταδο  προσπαθούσαν να ξεδιαλύνουν τη φιγούρα του Αλλου, τη σκοτεινή φιγούρα του πόθου, όλοι και όλες αντικείμενα σκοτεινά του πόθου ….
Και το κορμί να φτάνει στα όριά του, περιμένοντας ανυπόμονα το ξέσπασμα της μουσικής αργότερα σε ήχους γλυκύτερους, παθητικότερους, απαλότερους, σε τόνους ερωτικούς.

Τα σλόου, τα μπλουζ…

Ήχοι, που σε προκαλούσαν, να παραδοθείς, να εγκαταλειφθείς σε κάποια αγκαλιά,   έρμαιο της μουσικής και της σιωπής.  Πρόφαση για σφιχταγκάλιασμα στο μισοσκόταδο, χέρια που ανεβοκατέβαιναν δειλά, εξερευνώντας το ξένο κορμί, τάχα τυχαία πλησιάζοντας περιοχές άγνωστες, επικίνδυνες μα τόσο ποθητές,  χείλη που φευγαλέα ακουμπούσαν σε  κάποιο λαιμό, ανεπαίσθητα αμήχανα χάδια, σκιρτήματα, κρυφά φιλιά στα σκοτεινά, αναζητήσεις της σάρκας…

Τhe house of the rising sun,  Stairway To Heaven, Angie, Love Hurts, Always somewhere, sympathy, Europa, Father of day, Moongirl, Epitaph

Στο πάρτυ της Μαίρης τον γνώρισα.
Τον ερωτεύθηκα με τη πρώτη ματιά.

Ερωτεύθηκα το ψηλόλιγνο αρχοντικό του παράστημα.

Ερωτεύθηκα τα πλούσια καστανά μαλλιά του.

Ερωτεύθηκα το μυωπικό του βλέμμα,  βλέμμα  ελαφρά τρομαγμένο,  αόριστα χαμένο σε σκέψεις σκοτεινές.
Ερωτεύθηκα το χαμόγελό του. Χαμόγελο, που με το ζόρι, αποφάσιζε να στρίψει προς τα πάνω τις άκρες των χειλιών του, μισό χαμόγελο, ευαίσθητο, μελαγχολικό και πικραμένο, παιδεμένο από μια αδιόρατη θλίψη.
Καθόταν μόνος, στριφογυρίζοντας στο χέρι του ποτό του. Μόνος, απελπιστικά μόνος.
Το αυτί μου έπιασε τις πρώτες νότες από το  Nights In White Satin

Τον πλησίασα. Χορέψαμε. Κουλουριάστηκα στην αγκαλιά του, νοιώθοντας ευτυχισμένη, ζεστή, πλήρης και μόνο που ένοιωθα την ανάσα του κάτω από το στήθος του.
Τον άφησα μετά το χορό. Πλησίασα τη Μαίρη.  Ήταν ξάδελφός της, μου είπε. Μεγαλύτερός μας, είχε τελειώσει το σχολείο, δεν είχε κατορθώσει να μπει σε κάποια σχολή και διάβαζε να ξαναδώσει. Όχι, όχι, δε του συνέβαινε τίποτε.  Ήταν ο τύπος του έτσι, αγέλαστος, μελαγχολικός.

Μα εγώ, με τη φαντασία μου, προσπαθούσα κόλας να ξεδιαλύνω το κουβάρι των σκέψεων, που διέσχιζαν τα φαιά του κύτταρα, που στοίχειωναν το μελαγχολικό του βλέμμα.

Η Μαίρη συνέχισε. Είχε σχέση, μου είπε.  Είχε σχέση με μια κοπελιά, που δεν είχε μπορέσει να έρθει στο παρτυ για κάποιο λόγο αδιευκρίνιστο. Ένοιωσα να χάνομαι. Τα πόδια μου κόπηκαν. Δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να του τη πέσω. Ήταν θέμα αρχής. Ποτέ δεν ακουμπούσα ξένο πράγμα. Από αναπτήρα μέχρι άντρα.
Εκείνο το βράδυ αποκοιμήθηκα με τη καρδιά ραγισμένη, με την ανάμνηση του μοναδικού χορού, που είχαμε χορέψει .

Από εκείνη τη μέρα βρεθήκαμε αρκετές φορές. Σε διάφορα πάρτυ, σε βόλτες με τις παρέες μας. Γίναμε σχεδόν φίλοι. Αλλά μέσα μου υπέφερα. Ως άτομο ιδιαίτερα εσωστρεφές, δεν είχα εξομολογηθεί τον ανεκπλήρωτο έρωτά μου ούτε στη κολλητή μου. Μόνη μου ανέβαινα το Γολγοθά μου. Υπέφερα και ήλπιζα. Ζούσα με τη κρυφή ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα έμενε ελεύθερος και τότε… τότε…

Μα εκείνο το τότε δεν ήρθε ποτέ. Όταν έφτασε η εποχή των εξετάσεων ξανάδωσε, δε πέρασε και πάλι και οι γονείς του τον έστειλαν για σπουδές στο εξωτερικό. Τον είχα χάσει για πάντα. Αναγκάστηκα να θάψω στο πιο βαθύ σημείο, στα φυλλοκάρδια μου, τον έρωτά μου για το παλληκάρι με το μελαγχολικό χαμόγελο.

Τα χρόνια κύλησαν, και  ο εφηβικός μου έρωτας επέμενε να ζει τη δική του μυστική, κρυφή ζωή, όπως υποδήλωναν μικροπράγματα, που τον έφερναν στην επιφάνεια στιγμές-στιγμές.: Μια αφηρημάδα όποτε άκουγα Μoody Βlues, ένα ξαφνικό σταμάτημα της ματιάς μου στο σοβαρό του πρόσωπο, όποτε χάζευα φωτογραφίες της εποχής. Μια απροσδιόριστη μελαγχολία, μπροστά σε λευκό σατέν.

…………………………………
…………………………………
…………………………………
…………………………………

Προχθές, στη δουλειά, ένα άτομο κατευθύνθηκε στο γραφείο μου και με απροκάλυπτη, αδικαιολόγητη οικειότητα κάθησε στη καρέκλα μπροστά μου.

«Παρακαλώ;» ρώτησα με έναν επιτακτικά αυστηρό τόνο, για να  κόψω το βήχα από την αρχή.
«Βρε συ, Χουλκ, δε με θυμάσαι; Ο Δημήτρης είμαι. Ο ξάδελφος της Μαίρης.»
Αρχικά νόμισα ότι κάποιος μου έκανε πλάκα. Μετά κοιτώντας τον καλύτερα…
Ποιος spy και ποιος toymaker;
Ο Εφιάλτης ήταν ζωντανός μπροστά μου. Ήθελα να ουρλιάξω και φωνή δεν έβγαινε από το λαρύγγι μου.
Μπροστά μου στεκόταν ένας σιτεμένος άντρας, στεγνός από κάθε ικμάδα. Από τη πλούσια καστανή του κόμη, που τόσο είχα ποθήσει να μπλέξω τα δάχτυλά μου, δεν είχε απομείνει τίποτε. Τίποτε όμως. Κρανίου τόπος, όνομα και πράγμα.
Εκείνο το τρομαγμένο και χαμένο σε σκέψεις ονειρικές, ευαίσθητες, βλέμμα του χτες,  στο σήμερα αντιστοιχούσε σε αυτό, που κάποιος τρίτος αμερόληπτος παρατηρητής θα αποκαλούσε βλέμμα αγελάδας.
Το ψιλόλιγνο κορμί του, που στη σκέψη του τόσα βράδια είχα ριγήσει, τώρα πια θύμιζε πιο πολύ ντουλάπα,  με 20 επιπλέον κιλά, που είχαν προστεθεί πάνω του, ενώ τα περισσότερα, σα σαμπρέλα φούσκωναν, γύρω από τη κοιλιά του .
Κι εκείνο το χαμόγελο, το πικρό, μελαγχολικό χαμόγελο, που τόσες φορές είχα προσπαθήσει εις μάτην να αποκρυπτογραφήσω (τέτοιες δόξες ούτε η  Τζοκόντα) παρέπεμπε πλέον σε έναν ανόητο, ακαλαίσθητο μορφασμό.
Κάθησε να τα πούμε.  Σε κάθε βλέμμα που του έριχνα , ένοιωθα το στομάχι μου να σφίγγεται. Μιλήσαμε λίγο. Μου είπε για τη ζωή του. Μια ζωή ουδέτερη, άδεια, χωρίς ουσία. Έφυγε από το γραφείο μου και ταυτόχρονα έφυγε πια οριστικά από τη ζωή μου…

Ερωτά μου ανεκπλήρωτε, η ζωή, ο χρόνος σε απομυθοποίησε.
Ερωτά μου ανεκπλήρωτε,

………………………
………………………

………………………

………………………

………………………

Δόξα τω Θεώ, που δεν εκπληρώθηκες…

O λαγός και η χελώνα

Για κάποιο λόγο, σήμερα με έπιασε ξαφνικά διάθεση για ζωολογία. Θυμήθηκα εκείνο το πολυσυζητημένο θηλαστικό, το λαγό.

Ο λαγός, λοιπόν…
Ένα συμπαθέστατο τετράποδο.
Κύριο χαρακτηριστικό του η ταχύτητα.
Εξ ού και η έκφραση ‘έγινε λαγός’, την οποία χρησιμοποιούμε για να χαρακτηρίσουμε κάποιον, ο οποίος έφυγε γρήγορα γρήγορα από κάπου.

Ο λαγός…
Ένα δειλό θηλαστικό, που συνεχώς … τρέμει.

Ο λαγός…
Ο οποίος έχει πλουτίσει και με άλλες εκφράσεις το γλωσσικό μας ιδίωμα:
Λαγοκοιμάμαι , λέμε για κάποιον, που κοιμάται πολύ ελαφρά και ξυπνάει με το παραμικρό.

Ο λαγός…
Ο οποίος λαγός, εν τέλει, και μετά από όλα αυτά, –αν δε γίνει στιφάδο- ζει 7-8 χρόνια.

Ο λαγός …
…………
…………
…………
…………
και η χελώνα

Η οποία δε τρέχει, ούτε γίνεται λαγός.
Η οποία δε τρέμει, ούτε λαγοκοιμάται.
Η οποία χελώνα σου φέρνει στο μυαλό όλο εκείνο το απόσταγμα της λαϊκής σοφίας, το «σπεύδε βραδέως»………το «όποιος βιάζεται σκοντάφτει»…………

Η οποία χελώνα εν τέλει ζει από 70 έως 125 χρόνια, καμιά φορά και περισσότερο.

Προφανής η διαφοροποίηση :
Ο λαγός, το άγχος, το τρέξιμο, ο φόβος, η βραχύτητα του βίου…
Η χελώνα, η βραδύτητα, η ηρεμία, η νηφαλιότητα, η μακροζωία…

Και το ερώτημα :
Τι γίνεται όμως άμα έχεις γεννηθεί για να σπεύδεις ταχέως ;
Άμα έχεις φάει τα γόνατά σου, από τις πολλές φορές, που έχεις σκοντάψει;

Τι κάνεις άμα έχεις γεννηθεί λαγός;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Περί επαγγελμάτων

Τελευταία, πολύς λόγος γίνεται, βιβλία γράφονται, άρθρα δημοσιεύονται για επαγγέλματα, που χάνονται. Επαγγέλματα, όπως ο λούστρος, ο σαλεπιτζής, ο αμαξάς για παράδειγμα, που οι εξελίξεις της εποχής τα ξεπερνούν, τα καταδικάζουν αρχικά στην αφάνεια και τελικά στη πλήρη εξαφάνιση. Είναι τα επαγγέλματα εκείνα, που, λόγω της προόδου της κοινωνίας, της οικονομίας και της τεχνολογίας χάνουν κάθε λόγο ύπαρξης, καθώς σταματούν να εξυπηρετούν κάποια κοινωνική ανάγκη.
Πολύ λιγότερος όμως λόγος γίνεται για τα μοντέρνα επαγγέλματα, για τα επαγγέλματα εκείνα, που είναι απόρροια της σύγχρονης ζωής, της τεχνολογίας, του τρόπου διαβίωσης, που διαμορφώνει ο σύγχρονος άνθρωπος. Για τα προσοδοφόρα εκείνα επαγγέλματα, , που σα φωτεινοί φάροι, θα δώσουν νέα ώθηση στην οικονομία, θα οδηγήσουν τη κοινωνία μας μπροστά, στον επόμενο αιώνα, και θα προσφέρουν στα παιδιά μας μια ζωή ασφαλή, αξιοπρεπή, ευκατάστατη και -γιατί όχι -χλιδάτη;

Ως μαμά, που τα τέκνα της οσονούπω θα εισέλθουν στον επαγγελματικό στίβο, έχω προβληματιστεί εσχάτως πολύ, προκειμένου να τα βοηθήσω να επιλέξουν το επάγγελμα εκείνο, που θα τα βοηθήσει να σταθούν όρθια στο στίβο, που λέγαμε, και να μη βγουν νοκ-άουτ από το πρώτο γύρο.
Δάσκαλοι, γιατροί, τροχονόμοι, δημόσιοι υπάλληλοι;
Δικηγόροι, υδραυλικοί, μηχανικοί, καθηγητές, ηλεκτρολόγοι;
Μπα, θεωρώ ότι όλα αυτά είναι πια ξεπερασμένα. Επαγγέλματα χωρίς ιδιαίτερο μέλλον.
Αλλού είναι το φαϊ.
Κατόπιν ωρίμων (πάντα) σκέψεων, ενδελεχούς μελέτης και επιστημονικής αναζήτησης, σας παρουσιάζω το κατάλογο, των δέκα πιο ελπιδοφόρων (και προσοδοφόρων) επαγγελμάτων της εποχής μας:

Νο 1 : Η νυχού (κλίνεται κατά το : η κοπτορραπτού)
Επάγγελμα σύγχρονο και λίαν κερδοφόρο, καθώς, δεν υπάρχει γυναίκα τη σήμερον ημέρα, που να σέβεται τον εαυτό της και να μη φτιάχνει τα νύχια της. Διότι, δε μπορείς να βγεις με το πέδιλο, το σαντάλι, τη σαγιονάρα και στη φτέρνα να τρίβεις κρεμμύδι. Δε μπορεί η μόδα να επιτάσσει ψηλοτάκουνο πιπ-τοου και να μη ξεπροβάλλει από το πιπ το κόκκινο νυχάκι περιποιημένο και προσεγμένο. Είναι θέμα πρεστίζ. Η Κρίση κρίση, η οικονομία οικονομία και το νύχι νύχι.

Νο 2 : Ο μαϊμουδάς
Όπως η μόδα επιτάσσει πιπ τοου (βλ αμέσως παραπάνω) ομοίως επιτάσσει και Λουί Βουιτόν, Μπέρμπερις, (Άσχετο: γιατί κάνω πάντα ένα συνειρμό με πρόβατο όποτε ακούω αυτή τη λέξη;) Ντόνα Κάραν, Γκούτσι, Βερσάτζε… τέλος πάντων, με εννοήσατε τι εννοώ για να μη μακρηγορώ. Δε μπορεί να κυκλοφορείς με τη δωδεκάποντη τη γόβα και να μη κρατάς μια Λουί Βουιτόν (που βουητό κι αντάρα σε πιάνει όταν ακούς τη τιμή της). Αλλά, έλα που, άλλαι μεν βουλαί μοδίστρων άλλα δε Αλογοσκούφης κελεύει. Οπότε, εσύ η πτωχή, πλην τιμία βιοπαλαίστρια, τι κάνεις ανάμεσα στο “πρέπει” (οικονομία) και στο must (LV); Καταφεύγεις στο Γιάννη, το Μήτσο, το Θανάση. Μήτσος, δε Γιάννης ή Θανάσης, εστί είδος βαπορακίου, το οποίον εμπορεύεται επώνυμα είδη, σε τιμές σοκ. Τα εν λόγω επώνυμα είδη βέβαια, μόνο όνομα διαθέτουν, ουδόλως δε επώνυμο, αλλά ποιος νοιάζεται; Και όσο η κρίση στην οικονομία θα διαρκεί τόσο τα βαποράκια των επωνύμων θα πληθαίνουν και θα ευημερούν. Και οι βαρόνοι της μαϊμούς, θα κάνουν χρυσές δουλειές.

Νο 3: Διαιτολόγος / διατροφολόγος
Επάγγελμα, που στην εποχή μας γνωρίζει μεγάλες δόξες. Διότι είπαμε, διερχόμεθα κρίση, μεγάλη κρίση. Ο λαός πεινά. Το φάσμα της φτώχειας πλανάται παντού. Και ως γνωστόν η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Να ευφραίνεται ο ουρανίσκος, να γεμίζει η κοιλιά και να αδειάζει το μυαλό από τις έγνοιες.
Αλλά η καλοπέραση φέρνει κιλά. Και τα κιλά λίπος, εμφράγματα και όλα τα συμπαρομαρτούντα. Οπότε αποφασίζεις να κάνεις δίαιτα. Για χιλιοστή εκατοστή δέκατη πέμπτη φορά στη ζωή σου. Και φωνάζεις τον/την διαιτολόγο. Οι οποίοι, διαιτολόγοι, κυκλοφορούν ανάμεσά μας, διατρέχοντας τα αστικά κέντρα, πραγματοποιώντας δεκάδες επισκέψεις ημερησίως έναντι λογικοτάτης και –πάντα- μαύρης αμοιβής.

Νο 4 : Ψυχολόγος
Διότι πώς να την αντέξεις αυτή τη ζωή, χωρίς βοήθεια ειδικού; Οικονομικές κρίσεις, χρηματιστήρια, που καταρρέουν, επτά πιστωτικές , 3 καταναλωτικά και 2 στεγαστικά, που απαιτούν τη πληρωμή των δόσεών τους, δουλειά, στόχοι, προϊστάμενοι, εργοδότες, σύζυγοι, παιδιά, γκόμενοι, γκόμενες, σεξουαλική απελευθέρωση, βιάγκρα, θα πάρει ο Ολυμπιακός το Πρωτάθλημα; θα πάρει ο Παναθηναϊκός το Κύπελλο; Θα πάρει ο Εφραίμ τη Βόλβη; Ε! Όχι! και οι φρένες μας έχουν τα όρια τους.
Τα φρένα μας δε ξέρω πια. Με πόση αξιοπρέπεια να τα αντέξεις όλα αυτά; Άγχος, στρες, πέστο όπως θες. Και καλά, η μαμά σου έβγαινε με δυο φίλες, έπινε ένα καφεδάκι άντε έπαιζε κι ένα κουμκανάκι και ξέδινε. Κι ο μπαμπάς σου πάλι σε ένα κουτουκάκι με δυο φίλους τράβαγε ένα κατρούτσο συνοδεία κοκορετσίου και ξελαμπικάριζε.. Εμείς όμως μεγαλώσαμε. Γίναμε κοσμοπολίτες. Α πα πα πα Χρειαζόμαστε τη βοήθεια ειδικού. Είναι πιο σικ. Είναι πιο ιν. Πιο γκλαμάτο.
(γκλαμάτο, το : χούλκεια λέξη : παράγωγη από το «γκλαμουριά» και το «γαμάτο»)

Νο 5 : brand manager / ΙΤ specialist / HR Support Coordinator / Junior Quality Assurance Specialist / Business Consultant /Training and Development Specialist
‘Όπως θα καταλάβατε, εδώ δεν πρόκειται για ένα επάγγελμα αλλά για πλειάδα επαγγελμάτων, που αλίευσα, μέσα από διάφορες μικρές αγγελίες. Κοινό τους χαρακτηριστικό, ο βαρύγδουπος τίτλος. Τους προσδίδει ένα κύρος, όπως και να το κάνουμε.
Ίσα κι όμοια να πείς : “Χαίρω πολύ, Τάκης Χούλκογλου, Δικηγόρος” και  “Χαίρω πολύ, Τάκης Χούλκογλου, Senior Consulting IT Specialist”;
Και μόνο που το ακούει ο άλλος, γεμίζει το αυτί του, του ‘ρχεται να βγάλει το πορτοφόλι να σε πληρώσει.
Στην ίδια επίσης κατηγορία θα κατέτασσα εκείνο το επάγγελμα, που, αναφέρεται συχνά στη τηλεόραση και στις εφημερίδες ως : έγκυρος οικονομικός και πολιτικός κύκλος. Η δυσκολία είναι ότι δεν ξέρω κανένα να ασκεί αυτό το επάγγελμα, ούτε ξέρω, που ακριβώς το σπουδάζουν. Πάντως κάτι μου κάνει αυτό το επάγγελμα, έχει μια γκλαμουριά ό,τι και να πεις : Έγκυρος κύκλος! (άντε και τετράγωνο στην ανάγκη).

Νο 6 : Κληρονομικό χάρισμα
Στο γενικευμένο ως άνω τίτλο θα περιλάβω όλα εκείνα τα επαγγέλματα τύπου αστρολόγοι – μελλοντολόγοι – μεντιουμ – Κατίνες με τράπουλες ή άνευ – ψυχοερευνητές – χαρτομάντεις – καφεμάντεις – αυγομάντεις και λοιποί εν γένει μάντεις – παραψυχολόγοι – ιεροφάντες – πνευματιστές- (ουφ, ελπίζω να μη ξέχασα κανένα).
Επαγγέλματα, τα οποία γνωρίζουν σίγουρα εξαιρετικά μεγάλη άνθηση, αν λάβουμε υπ΄ όψη μας τη πληθώρα αγγελιών, που συναντάμε σε περιοδικά, εφημερίδες, διαδίκτυο και τηλεοπτικά κανάλια.
Διότι όπως προείπαμε στο επάγγελμα υπ΄ αριθμ 4, πόσα να αντέξει ένας άνθρωπος; Αν δε καταφύγει σε ψυχολόγο (γούστα είναι αυτά) θα καταλήξει στη Μάριαμ, στη Κατίνα, στο Τζόσουα (αυτό, πρέπει να το κοιτάξω : τα ονόματα των παιδιών μου δεν ενδείκνυνται για το επάγγελμα) να λύσει τα προβλήματά του με ένα καλό ξεμάτιασμα, ένα ξόρκι, ένα φυλαχτό, μια συναστρία, ένα κάτι βρε αδελφέ.
Άσε, που, πλάκα πλάκα, ασκώντας αυτό το επάγγελμα έχεις και μια πιθανότητα να ανακαλύψεις, πώς θα βγούμε από τη Κρίση. Αν δε στο πει το ταρώ, θα στο πει ο καφές ή η γυάλινη σφαίρα. Γιατί, αν περιμένεις να το μάθεις από αλλού, σώθηκες.
Βεβαίως εδώ υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες, σε σχέση με τα παιδιά μου. Ω! ναι! Ομολογώ! ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕ ΔΙΑΘΕΤΩ ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ. Άχρηστη μάνα υπήρξα. Δε θα κληροδοτήσω που δε θα κληροδοτήσω τίποτε άλλο στα παιδιά μου, ούτε ένα τόσο δα χαρισματάκι δεν θα αξιωθώ να τους αφήσω.
Η καταγραφή λοιπόν του εν λόγω επαγγέλματος, έγινε για την ολοκλήρωση της μελέτης και μόνο.

Νο 7 : Γευσιγνώστης / σεφ (για τους απλούς θνητούς : μάγειρας)
Ειδική κατηγορία τηλεπερσόνων, πολλάκις και τηλεαστέρων. Με δική τους ώρα σε εκπομπές μεγάλης ακροαματικότητας, πολλές φορές και με δικές τους εκπομπές στη τηλεόραση, με τις συνταγές τους, να κυκλοφορούν σε πολυτελείς εκδόσεις με μεγάλο τιράζ ή να διανέμονται σε σιντάκια, μαζί με περιοδικά και εφημερίδες. Διότι είπαμε. Είμαστε πια στον 21ο αιώνα. Και Ευρωπαίοι. Και πολυπολιτισμικοί. Και γκλαμουράτοι. Και ιν. Δε τη βγάζουμε πια με σπληνάντερο και γαρδούμπα. Προχωρήσαμε στο χοιρινό με τρούφα και στο Σατωμπριάν με σως μπεαρνέζ. Και οι σεφ μας δείχνουν το δρόμο για νέες γαστριμαργικές αναζητήσεις και εμπειρίες, που θα χαρίσουν την απόλαυση στο ευαίσθητο ουρανίσκο μας.
(Κύριε spy, κάνετε ιδιαίτερα για τους συνδυασμούς του γκουακαμόλε;)

No 8 : Σύμβουλος επενδύσεων

(ελληνιστί golden boy–και ως silver πάλι καλυμμένη είμαι)

Θα συμβουλεύει τους απλούς θνητούς για αποδοτικές τοποθετήσεις των χρημάτων τους (των ποιών;;;;;) Ε! και αν τυχόν δε του βγουν οι επενδύσεις δε χάθηκε και ο κόσμος βρε αδελφέ. Θα παίρνει το μπόνους του, θα αποσύρεται να κάνει κανένα μασαζάκι, να ξεκουράζεται και βλέπουμε πάλι.

Νο 9 : Δημοσιογράφος
Το Απόλυτο Επάγγελμα. Respect. Επάγγελμα, που απολαμβάνει κύρους, σεβασμού, χρημάτων και –το κυριότερο- εξουσίας και ασυλίας.
Όχι, σοβαρά. Πέστε μου ένα άλλο επάγγελμα, που να συγκεντρώνει όλες τις παραπάνω απολαβές μαζί.
Βγαίνεις στο παραθύρι σου και κράζεις όποιον σου καπνίσει, ρίπτεις κεραυνούς επί δικαίων και αδίκων, πάντα Carthago delenda est, διαρρηγνύεις τα ιμάτιά σου, για όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου (ούτε ο Κούρκουλος στις ταινίες του τόσα «κατηγορώ»). Γνώστης και Τιμητής των πάντων. Βάζοντας γερές βάσεις για καριέρα πολιτικού ή για ένα καλό και πλούσιο γάμο με επιχειρηματία, εφοπλιστή, πολιτικό ή ό, τι άλλο σου μπει στο κεφάλι.
Κι άμα λάχει –λέμε τώρα- να σε πιάσουν με 5 εκατομμύρια πάνω σου ή να βγάλουν στα φόρα ότι δεν έχεις πάει στο στρατό, ε! εντάξει τι έγινε; Λίγη παραπάνω δημοσιότητα. Ποιός θα σε ακουμπήσει Εσένα; Συνεννοείσαι με τους άλλους του σιναφιού, φροντίζεις και κουκουλώνεται το θέμα και ξεχνιέται μάνι-μάνι.

Και τέλος,
Το 10 το καλό : Ηγούμενος (ελληνιστί: real estate)
Άντε γεια. Τι κάθομαι και συζητάω τόση ώρα;
Τα στέλνω σήμερα κιόλας για φροντιστήριο στο Τοπλού και μετά για Μάστερ στο Βατοπαίδι.

ΑΝΑΠΗΡΗ ΠΟΛΗ

Ξεκινώντας από μια δημοσίευση της Στεριανής Ζάλης, και καθώς δεν είχε τύχει ποτέ να ακούσω για την “Ανάπηρη Πόλη”, έψαξα λίγο και στο www.disabled. gr ανακάλυψα αυτό το εκπληκτικό κείμενο, που νομίζω ότι μας αφορά όλους, Αθηναίους, Θεσσαλονικείς και λοιπούς κατοίκους ελληνικών πόλεων.
………….
………….
…………
Επαναδημοσιεύω λοιπόν από τη Στεριανή Ζάλη (αναδημοσίευση από το blog της Αικατ. Τεμπέλη):

Από την “Ανάπηρη Πόλη” έλαβα αυτές τις μέρες και δημοσιεύω κι εγώ με τη σειρά μου το ακόλουθο μήνυμα, που αφορά στο αυτοκόλλητο που θα διακινηθεί τις επόμενες μέρες σε όλες τις υπηρεσίες υγείας (νοσοκομειακές και εξωνοσοκομειακές).

”Η  δράση αυτή αποσκοπεί:

α) Στην αναγνώριση του έργου όλων εκείνων που καθημερινά κάτω από απαράδεκτες συνθήκες αφιερώνονται στο λειτούργημά τους χωρίς να κερδοσκοπούν σε βάρος συνανθρώπων που έχουν ανάγκη ιατρικής φροντίδας και νοσηλείας

β) Στην δημόσια διαπόμπευση όλων εκείνων που εκμεταλλεύονται οικονομικά τον συνάνθρωπό τους και χρησιμοποιούν την ανθρώπινη ανάγκη ως μέσο για προσωπικό πλουτισμό

γ) Στον απεγκλωβισμό όλων εκείνων των πασχόντων ή των οικείων τους που υποκύπτουν στην κερδοσκοπική λογική και συμμετέχουν στην συντήρηση και αναπαραγωγή της άθλιας αυτής κατάστασης και δεν αντιστέκονται σε αυτή.

δ) Στην ελάφρυνση των  πασχόντων και των οικείων τους, σε μία δύσκολη στιγμή της ζωής τους και στην ενίσχυση της αντίστασής τους ενάντια στην αθλιότητα.

Σας καλούμε να διαδώσετε, έντυπα και ηλεκτρονικά, το συνημμένο μήνυμα”.

Επικοινωνία:  anapiri_poli@hotmail.com, info@socialexclusion.gr

Θα χαρώ λοιπόν να το αναδημοσιεύσετε, όσοι νομίζετε ότι σας αφορά και σας ενδιαφέρει να το προβάλλετε. Η δική μου γνώμη βέβαια, είναι ότι μας αφορά ΟΛΟΥΣ!

Tα παντα ρει

Είμαι σχετικά νέα στη μπλογκόσφαιρα.
Χωρίς πολλές μπλογκογνωριμίες και μπλογκοκοννέ.
Όμως, σ΄αυτό το σύντομο διάστημα, έχω γνωρίσει κάποιους ανθρώπους.
Και τους βλέπω σαν φίλους μου.
Και τους νοιάζομαι.
Κάποιοι από αυτούς, τελευταία, περνάνε δύσκολες ώρες.
Και θάθελα να μπορούσα να κάνω κάτι γι΄ αυτούς.
Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί τους –και μαζί σας- κάτι, που ίσως βοηθήσει λίγο.
………………………………
Πριν κάμποσα χρόνια, έτυχε να συνεργαστώ με ένα άτομο απαράμιλλης ποιότητας. Επρόκειτο για ένα διευθυντή μου, αρκετά προχωρημένης ηλικίας. Αρχοντάνθρωπος, ψηλός, ευγενής. Στη φυσιογνωμία του και στη προσωπικότητά του έβρισκε το πραγματικό της νόημα η λέξη «τζέντλεμαν», η λέξη «σερ».
Τα χρόνια, που είχαν περάσει από πάνω του, μαζί με μια πλούσια κατάλευκη κόμη, του είχαν προσδώσει ωριμότητα, κύρος και σοφία. Και, πάνω απ΄ όλα, ευγένεια ψυχής.
Όποτε, λοιπόν, συνέβαινε κάτι στραβό στη δουλειά, κάποια αναποδιά, κάποια αναμπουμπούλα, όποτε ανέκυπτε ένα σοβαρό πρόβλημα εγώ εκνευριζόμουν, αγχωνόμουν, φούσκωνα, ξεφούσκωνα, ξεφυσούσα, στεναχωριόμουν, πήγαινα να σκάσω.
Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, με κοίταζε πάντα χαμογελαστά και μου έλεγε: «Μη στεναχωριέσαι, κορίτσι μου. Άπαντα θα εύρωσιν  αφ΄ εαυτών την λύσιν των».
Μια απλή κουβέντα ήταν. Μια απλή κουβέντα όμως, ικανή να με ηρεμήσει και ,το σπουδαιότερο, –όσο κι αν σας φανεί αστείο ή κουτό- ικανή να καταλαγιάσει τα πάντα γύρω. Με το που λεγόταν η κουβέντα αυτή, μετά από λίγο όλα ηρεμούσαν, όλα από μόνα τους έμπαιναν στη θέση τους, εύρισκαν τη λύση τους.
Τα χρόνια πέρασαν, χαθήκαμε μέσα στη δίνη της ζωής και των υποχρεώσεων. Πάμπολλες φορές όμως έκτοτε έχω σκεφτεί τον αγαπημένο μου διευθυντή και τις μαγικές του λεξούλες.

Με τη πάροδο των ετών και ωριμάζοντας λίγο λίγο, συνειδητοποίησα ότι προσπαθούμε όλοι μας να «κρατήσουμε» και να «κρατηθούμε» από κάποια πράγματα, πρόσωπα, καταστάσεις. Σε οποιαδήποτε αλλαγή, αντιστεκόμαστε, πεισμώνουμε, θυμώνουμε, αγριεύουμε, κλαίμε, γινόμαστε άκαμπτοι.
Γιατί, αρνιόμαστε να αποδεχτούμε ότι δεν είναι τα πάντα κάτω από τον έλεγχό μας. Ότι δεν ελέγχουμε, κάθε λεπτομέρεια της μάταιης ύπαρξής μας. Βολευόμαστε μέσα στην Αδράνεια.  Όμως η κίνηση, η ροή, η αλλαγή είναι τελικά, που φέρνει την Εξέλιξη. Κι ας πονάει, μερικές φορές.
Έχω καταλήξει πως, σε κάποιες κρίσιμες καμπές, κι αφού έχουμε δώσει τη μάχη μας, επιβάλλεται να ηρεμούμε, να σιωπούμε και, όπως λέει μια πολύ αγαπητή φίλη, ‘να αφήνουμε τα ηνία’. Συνήθως, τα άτια της ζωής μας, θα μας οδηγήσουν στο σωστό μονοπάτι.

Ας μην ερμηνευτούν τα παραπάνω ως μοιρολατρία ή με όρους μεταφυσικής.

Είναι απλά μια στάση ζωής, που, θέλησα να μοιραστώ μαζί σας.

Φίλοι μου,

ΑΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΥΡΩΣΙΝ ΑΦ΄ ΕΑΥΤΩΝ ΤΗΝ ΛΥΣΙΝ ΤΩΝ

Σας το εύχομαι ειλικρινά, μέσα από τα βάθη της ψυχής μου.

H μεταφυσική ασύνειδη παρουσία του Ντολμά.

Κατά παραγγελιά της ακανόνιστης, ιδού το ντολμαδοπόστ μου:

«Πίσω σου! Πρόσεχε!». Άκουσε το ουρλιαχτό δίπλα του  και ταυτόχρονα ένιωσε το κρανίο του να σχίζεται στα δυο. Η αίσθηση του μεταλλικής λάμας στο δέρμα του , που προχώραγε μέχρι το κόκκαλο, συνδυάστηκε με έναν οξύ πόνο, πρωτόγνωρο, ανυπόφορο, τόσο δυνατό, που θέλησε να ουρλιάξει, όπως ποτέ άλλοτε στη ζωή του. Μα το ουρλιαχτό κουβαριάστηκε στο λαιμό του σα κόμπος, αρνούμενο να προχωρήσει στη στοματική του κοιλότητα και από κει να βγει παρά έξω, να ξεχυθεί στο παγωμένο χειμωνιάτικο αέρα. Ένιωθε το αίμα του, ζεστό, πηχτό, κελαρυστό να κυλάει στο πρόσωπό του, ενώ σιγά σιγά τα πάντα άρχισαν να σκοτεινιάζουν γύρω του. Τα πόδια του λύγισαν, το σπαθί έφυγε από χέρι του και κύλησε στη γη, ένιωσε να ζαλίζεται, να πέφτει, το κεφάλι του χτύπησε στο έδαφος, ενώ ταυτόχρονα έβλεπε με απορία τον ουρανό να γλυστράει, προς τα κάτω και να έρχεται να ενώνεται στη γραμμή των οριζόντων με τη θάλασσα, μέχρι που έγινε ένα μαζί της, μόνο που δεν ήταν πια γαλάζια, ούτε η θάλασσα ούτε ο ουρανός, μαύρα, κατάμαυρα, πίσσα, κατράμι έγιναν καθώς ενώθηκαν. Από πάνω του άκουγε ουρλιαχτά, κλαγγές, βογγητά, φασαρία. Άλλος ένας οξύς πόνος, στο κορμί του αυτή τη φορά, κι άλλος ένας, κι άλλος ενας…. Το κορμί του διαλυόταν, σπαρασσόταν από μαχαίρια, από σπαθιά… γινότανε κομμάτια, και ο πόνος διαπερνούσε πια την ύπαρξή του ολόκληρη.  Γινόταν η ύπαρξή του ολόκληρη.

Ένοιωσε σα ρευστό, να διαλύεται στο σύμπαν και να βυθίζεται στη λήθη στης ανυπαρξίας.

……………………………………………………………………

Ένα υπέροχο ανάκτορο, ένα παλάτι. Απέναντί του, το παράθυρο του χαρίζει απλόχερα υπέροχη θέα στη καταγάλανη θάλασσα. Κι αυτός, μισοξαπλωμένος σε ένα χρυσό ανάκλιντρο, με ρούχα άνετα, πλούσια, μεταξωτά, γεύεται αφηρημένα λογής λογής μεζέδες, από ένα τραπεζάκι τοποθετημένο μπροστά του. Η μυρωδιά τους του σπάει τα ρουθούνια. Στο κέντρο του τραπεζιού, κυρίαρχο έδεσμα, μια τεράστια πιατέλα με ντολμαδάκια. Ο αγαπημένος του μεζές. Γαλήνη, ηρεμία, πλούτος, χλιδή.

Ξαφνικά μπαίνει στη σκηνή Αυτή. Από κάποια πόρτα πίσω του πρέπει να ήρθε, χωρίς να τη πάρει χαμπάρι. Δε της λέει τίποτε, μόνο τη κοιτάει με ένα βλέμμα γεμάτο λαγνεία, που εκφράζει πολύ εύγλωττα το πόθο του. Αυτή, τον πλησιάζει χαμογελαστά, κάθεται δίπλα του, αρχίζει να τον χαϊδεύει. Νοιώθει πλήρης. Πλούτος, καλό φαί, μια όμορφη γυναίκα. Τι άλλο να θελήσει άνθρωπος στη ζωή του;

“Τάισέ με” τη διατάζει και ανασκελώνεται στο ανάκλιντρο για να βλέπει καλύτερα το στήθος της, που αχνοφαίνεται μέσα από το αραχνοΰφαντο μπουστάκι της. Το αριστερό της χέρι απλώνεται προς τη πιατέλα με τα ντολμαδάκια. Πιάνει ένα και το φέρνει κοντά στο πρόσωπό της. Βγάζει τη γλώσσα της και γλύφει την γυαλιστερή επιφάνεια του ντολμά. Γλύφει και τον κυττάει με ηδυπάθεια στα μάτια. Κι αυτός, βλέποντας τη γλώσσα της πάνω στο ντολμά τη φαντάζεται σε άλλα κόλπα, άνομα… ερεθίζεται…προσπαθεί να τη τραβήξει κοντά του…

«Κλείσε τα μάτια και άνοιξε το στόμα» του ψιθυρίζει Αυτή, ακουμπώντας το ντολμαδάκι στα χείλια του. Υπακούει.

« Θες μεζέ; θες παιχνίδια;» την ακούει να ουρλιάζει υστερικά και ταυτόχρονα νοιώθει το λεπίδι να σκίζει το ρούχο του και να καρφώνεται στη μαλακή σάρκα του. Προλαβαίνει, ετούτα τα τελευταία δευτερόλεπτα της μάταιης ζωής του,να ανοίξει τα γεμάτα έκπληξη και απορία μάτια του, για να δει τη γέμιση του μισοδαγκωμένου ντολμά να κυλάει στα ρούχα του ανακατεμένη με το αίμα, που αναβλύζει σα πίδακας από το κορμί του.

…………………………………………………………………………………..

Τινάζεται στο κρεβάτι κάθιδρος. Πάλι αυτά τα όνειρα… Οι εφιάλτες του …έρχονται όλο και πιο συχνά στον ύπνο του να τον τρομοκρατήσουν, να τον ξυπνήσουν με τη φρίκη τους, με την αίσθηση ενός ταχύτατα επερχόμενου θανάτου.

Σηκώνεται βαριανασαίνοντας, αγκομαχώντας. Δεν είναι και εύκολο να ονειρεύεσαι το θάνατό σου. Ντύνεται άκεφα και βγαίνει από το υπνοδωμάτιό του. Κατευθύνεται προς τη κουζίνα να βρει  τη μάνα του και τη γιαγιά του. Μπαίνοντας χλωμιάζει στη θέα των απλωμένων πάνω στο τραπέζι αμπελόφυλλων.

“Όχι, ρε μάνα. Όχι, ντολμαδάκια” φωνάζει με απελπισία.

Δε καταλαβαίνω γιατί δε σου αρέσουν απαντάει η μάνα του. εξακολουθώντας απτόητη να τυλίγει με τέχνη τα αμπελόφυλλα, γύρω από τη γέμιση. “Τόσο ωραίο φαί, τόσο μπελαλίδικο”.

Αυτός, μένει να τη κοιτάει σωπηλός. Νοιώθει να ανακατεύεται. Ρϊχνει μια ματιά στη γιαγιά του. Τη τυφλή γιαγιά του, που έχει καρφωμένο  πάνω του το κενό της βλέμμα.

“Καλά κάνεις και δε τρως ντολμάδες, του λέει. Σε τρώνε αυτοί.”

…………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………….

…………………………………………………………………………………….

Ο Ντολμάς ήταν ένα νησάκι δυτικά του νησιού Φοινικιά. Μια λωρίδα λιμνοθάλασσας το χώριζε από τη Φοινικιά, όπου βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγίας. Στον Ντολμά θα δείτε μόνο το μνημείο των πεσόντων αγωνιστών. Το 1826 υπερασπιστής του Ντολμά ήταν ο στρατηγός Γρηγ. Λιακατάς με 300 άντρες από το Αιτωλικό και 18 κανόνια. Ο Χουσεΐν το Φλεβάρη του 1826 θέλοντας να καθαρίσει όλες τις αντιστάσεις της λιμνοθάλασσας έπρεπε να κυριέψει και το Αιτωλικό. Προμαχώνας του Αιτωλικού ήταν ο Ντολμάς κι εκεί χτύπησε. Ο Λιακατάς με τους γενναίους του πολέμησαν ηρωικά. Ώσπου πληγώθηκε κι ο ίδιος και μισοπεθαμένο τον κομμάτιασαν οι Τούρκοι. Την 1η Μαρτίου του 1826 το Αιτωλικό έπεσε. Όσοι σώθηκαν έφυγαν για την Αγιά Αγάθη, εκκλησία πάνω στο βουνό.

……………………………………………………………………………………….

Παλάτι Ντολμά Μπαξέ
Χτισμένο στα μέσα του 19ου αιώνα από το Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ, το παλάτι έχει μία εντυπωσιακή πρόσοψη 600 μέτρων με θέα το Βόσπορο. Το πιο σημαντικό τμήμα του είναι το τεράστιο σαλόνι υποδοχής, με 56 κολόνες και ένα θεόρατο κρυστάλλινο πολυέλαιο, ο οποίος αποτελείται από 750 κομμάτια και ζυγίζει 4,5 τόνους. Η αρχιτεκτονική του Χαρεμιού είναι εντελώς διαφορετική από αυτή του υπόλοιπου παλατιού. Το Κιόσκι των Πουλιών, όπου κάποτε ζούσαν πουλιά από όλον τον κόσμο, είναι μοναδικό στο παλάτι. Ο Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, πέθανε εδώ στις 10 Νοεμβρίου του 1938.

…………………………………………………………………………………….

Τραπεζικά και άλλα τινά…

Μεσούσης της πιστωτικής κρίσης λοιπόν και με την αγωνία μήπως η υπερατλαντική οικονομική λαίλαπα καταβροχθίσει όσες από τις οικονομίες μας διασώθηκαν από τα χρηματιστηριακά βατερλώ, γλυτώσανε από τα σαγόνια του ευρώ, ξεφύγανε από τα δίχτυα της ακρίβειας,

με αναπάντητο (παρά τις διαβεβαιώσεις κυβέρνησης/τραπεζιτών, ή μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι, ακριβώς γι΄ αυτό) το ερώτημα αν θα χρειαστεί να πληρώσουμε διπλά τα σπίτια μας και τα αυτοκίνητά μας, τώρα που τα επιτόκια τραβάν την ανηφόρα (και η ζωή αντιστοίχως τη κατηφόρα),

προσπαθώντας να υπολογίσουμε πόσα θα πιάσουμε αν βγούμε στο πεζοδρόμιo για να ανταποκριθούμε στις οικονομικές μας υποχρεώσεις, και συνειδητοποιώντας ότι το ισοζύγιό μας ακόμα και έτσι βγαίνει ελλειμματικό (κάτι η ηλικία, κάτι τα λίγα παραπανίσια κιλάκια, που απλόχερα μας χάρισε ο χρόνος, -ε! ναι! ένα γνώθι σαυτόν το ΄χουμε οι άνθρωποι!),

εξετάζοντας με σοβαρότητα το ενδεχόμενο να πουλήσουμε κανένα παιδί για να αντεπεξέλθουμε στη δίεσ…..εεεε στην ύφεση ήθελα να πω, κατά την παλιά λαϊκή σοφή ρήση «πουλήσει παιντί – πάρει ντατσούν»,

μου ήρθε στο μυαλό μια σουρεάλ σκηνή, οικονομικού background, που έζησα, αρκετά χρόνια πριν.

Πολλά, για την ακρίβεια.

Τότε που, νούμερα για να πάρεις σειρά, τράβαγες μόνο στο ΙΚΑ και όχι στις Τράπεζες, όπου, μπροστά στα ταμεία τους, ο κόσμος, μπουλούκια-μπουλούκια, συνωστιζόταν, στριμωχνόταν, ποδοπατιόταν, έβριζε, φώναζε, ούρλιαζε, κατά τη συνήθη ελληνική τακτική,

τότε που η δραχμούλα μας ζούσε και βασίλευε με την αξία της (και κατά συνέπεια με ικανή αξιοπρέπεια), ενώ το ευρώ ούτε σα σκέψη δεν είχε περάσει από τους σοφούς εγκεφάλους, που τελικά μας το επέβαλαν,

τότε που τα χιλιάρικο ήταν το Απόλυτο Χαρτονόμισμα-ένδειξη πλούτου, άνεσης, χλίδας.

Και γώ, στα πρώτα μου βήματα στον επαγγελματικό στίβο, ταμίας μεγάλης ελληνικής τράπεζας, σε κάποια λαϊκή συνοικία της Αθήνας, μέτραγα καθημερινά το μόχθο, το κόπο, το υστέρημα, τις αγωνίες του λαού.

Μια μέρα, στέκεται μπροστά στο Ταμείο μου ένα καλοκαμωμένο παλληκάρι, γύρω στα εικοσιπέντε. Προσεγμένος, καλοντυμένος, με το κουστουμάκι του, με τη γραβατούλα του. Εντυπωσιακός.
Εντυπωσιακός, γιατί στη περιοχή, το κουστούμι και η γραβάτα ήταν κάτι σπάνιο, για να μη πω αξιοπερίεργο. Οι ενδυματολογικές προτιμήσεις της πελατείας κυμαίνονταν από το ρακένδυτο style (οι φτωχοί), στο μουτζούρικο (τα μεσαία εισοδήματα) και μερικές φορές έφταναν στο χτυπητό και αιματηρά ιδιαίτερο ντύσιμο των ανωτέρων εισοδημάτων της συνοικίας. Όχι, δεν επρόκειτο για χειρούργους, ή ‘νονούς’. Χασάπηδες ήταν οι λεφτάδες της περιοχής, που πετάγονταν στη Τράπεζα κατευθείαν από το μαγαζί τους, χωρίς να μπουν στο κόπο, όχι να αλλάξουν ρόμπα, αλλά ούτε καν τα χέρια τους να πλύνουν, ενώ τα χρήματα, που μάτσα τα έβγαζαν από τις τσέπες της γεμάτης κόκκινους λεκέδες μπλούζας τους, τα ακολουθούσε, σε όλη τους τη διαδρομή μέχρι το χρηματοκιβώτιο, η χαρακτηριστική μυρωδιά του αίματος.
Μπροστά λοιπόν σ΄ αυτές τις στυλιστικές επιλογές το παλληκάρι μπροστά μου φάνταζε σα μια νότα ομορφιάς, καθαριότητας, καλού γούστου.
Στάθηκε μπροστά στο Ταμείο μου και ακολούθησε μεταξύ μας ο εξής underground διάλογος:
Εγώ (με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά –μου είχε γυαλίσει το μωρό -γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε;): Καλημέρα. Τι θα θέλατε;
Εκείνος : Θα ήθελα ένα βιβλιάριο παρακαλώ.
Εγώ : Άνοιγμα καινούργιου λογαριασμού;
Εκείνος : Ναι.
Εγώ : Ωραία. Δώστε μου τη ταυτότητα σας παρακαλώ.
Στρέφομαι στο μηχάνημα. Ταπ ταπ ταπ (επώνυμο) ταπ ταπ ταπ (όνομα) ταπ ταπ ταπ (πατρώνυμο) ταπ…ταπ…ταπ… Μετά από πολλά ταπ ταπ ταπ για να μη σας κουράζω, ολοκλήρωσα τη καταχώρηση των στοιχείων του νέου επίδοξου καταθέτη μας.
Εγώ (ξαναστρέφομαι στο τεκνό – ξανά χαμόγελο): Έτοιμοι! Πόσα χρήματα θα βάλουμε στο βιβλιάριο ;
Εκείνος : 150.000.000 (!!!)
Εγώ : (σωματικά -προσπαθώντας να συνέλθω από τον ελαφρύ ίλιγγο, που ένοιωσα στο άκουσμα του ποσού)
Εγώ : (συναισθηματικά – κυριευμένη από ελαφριά δυσπιστία, που αγγίζει τα όρια της καχυποψίας για κάποια χοντροειδέστατη φάρσα, που ενδεχομένως έχουν στήσει οι ‘παλιοί’ συνάδελφοι σε βάρος της νέας, της μκρής, της αθώας και άπραγης ταμία, σε βάρος ΜΟΥ δηλαδή –μαύρα πουλιά στη ράχη τους με σιδερένιες μύτες, αν καταλάβω ότι περί αυτού πρόκειται)
Εγώ : (διανοητικά –σκέψη πρώτου επιπέδου : 150.000.000 μας κάνουν 150.000 χιλιάρικα που μας κάνουν 1500 δεσμίδες των 100 χαρτονομισμάτων. Σκέψη δεύτερου επιπέδου : Πόσες σακκούλες θα έπρεπε να κρατάει για να χωρέσει όλο το ποσό; )
Εγώ : (σωματικά – ελαφρύ ανασήκωμα από τη καρέκλα μου και διακριτικοδιερευνητικοελεγκτική ματιά για να διαπιστώσω την ύπαρξη ή την απουσία τσαντών, σακκουλών, χαρτοφυλάκων, κάποιου αποθηκευτικού μέσου βρε αδελφέ, που θα μου επιβεβαίωνε την ύπαρξη των χρημάτων)

και διαπιστώνοντας ότι ούτε πορτοφολάκι για κέρματα δε κρατάει στα χέρια του,

Εγώ : (δυνατά, για να επιβεβαιώσω ότι άκουσα καλά) ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΗΝΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ είπατε;
Εκείνος : Ναι, 150 εκατομμύρια.
Εγώ : Μάλιστα! (καταβάλλοντας προσπάθεια να κρατηθώ ψύχραιμη) Δώστε μου τα χρήματα, παρακαλώ.
Εκείνος : (με απορία ολωσδιόλου ορατή και καθόλου επίπλαστη) Τα χρήματα; Ποια χρήματα;
Εγώ : Μα…τα χρήματα που θα καταθέσετε. Τα 150 εκατομμύρια.
Εκείνος : (Με ειλικρινή απορία) Μα εγώ δε θέλω να καταθέσω. Σας είπα. Ένα βιβλιάριο θέλω με 150 εκατομμύρια.
Εγώ: (αρχίζοντας να πρασινίζω - χουουουουουουλκ) Μμμμμμμμμμ, ναι, αλλά για να σας δώσω το βιβλιάριο με τα 150εκ πρέπει πρώτα να μου δώσετε ΕΣΕΙΣ τα 150 εκ., να τα βάλω μέσα, να τα κάνω κατάθεση.
Εκείνος : (αρχίζοντας να εκνευρίζεται από την…ασχετοσύνη μου) Μα δε καταλάβατε, δε θέλω βιβλιάριο για να κάνω καταθέσεις, θέλω βιβλιάριο για να κάνω αναλήψεις.
Εγώ : (κόκκαλο) Μα, κύριέ μου, για να κάνετε ανάληψη, πρέπει πρώτα να έχετε κάνει κατάθεση.
Εκείνος : (σε μια ύστατη προσπάθεια διατήρησης της ψυχραιμίας και των καλών του τρόπων, μπροστά στην απίστευτη …βλακεία μου, εξηγεί:) Μα αν έχω τα λεφτά, για να κάνω κατάθεση, γιατί να κάνω κατάθεση, ώστε μετά να κάνω ανάληψη; Τα κρατάω και κάνω τη δουλειά μου.
Εγώ : ……
Εγώ: (σκέψη πρώτου-δευτέρου…νιοστού επιπέδου: ΣΩΣΤΟΣ ρε γμτ)
Εκείνος : Θα αργήσουμε με το βιβλιάριο;
Εγώ: Θα περάσετε στο προϊστάμενο, παρακαλώ;
Εγώ: (στο προϊστάμενο) : Κύριε Π, σας στέλνω ένα πελάτη, που δε μπορώ να εξυπηρετήσω.
Προϊστάμενος : Γιατί; Τι θέλει;
Εγώ : Ένα βιβλιάριο μόνο για αναλήψεις, και όχι για καταθέσεις.
Ο προϊστάμενος γουρλώνει τα μάτια και εγώ προχωράω στο επόμενο πελάτη.

…………………………
…………………………
…………………………
………………………..

(Για την ιστορία και μόνο θα αναφέρω ότι το όμορφο παλληκάρι, δε μας έκανε πλάκα, είχε διανοητικά πρόβληματα και είχε ξεφύγει από την επιτήρηση των δικών του, ο οποίοι ήρθαν και το πήραν μετά από λίγο)
……………………….
………………………
……………………..

Αλλά τώρα πέστε μου όλοι εσείς.
Όχι πέστε μου :
Άδικο είχε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Παππού…Γιαγιά…

Εγώ.
Που θα πει ένας μπαμπάς και μια μαμά.
Που θα πεί δυο παππούδες και δυο γιαγιάδες.
Που θα πεί τέσσερεις προππαπούδες και τέσσερεις προγιαγιάδες.
Σύνολο 14 πρόγονοι ως εδώ.
Μα τι θέλει να πει ο ποιητής τελικά;
Έφαγα ένα ξαφνικό  κόλλημα…
Αναρωτιέμαι…
Τα τελευταία, ας πούμε 500 χρόνια, πόσους προγόνους μπορεί να είχα;
Πόσοι άνθρωποι αγκαλιάστηκαν, αγαπήθηκαν, μισήθηκαν, μαλώσανε, γέλασαν έκλαψαν, χωρίσανε, ξανάσμιξαν και τελικά βγήκα Εγώ;
Και μπαίνω στη διαδικασία της καταμέτρησης:

Ας πούμε ότι, κάθε γενιά, το διάστημα δηλαδή, που μεσολαβεί από τη γέννηση ενός ανθρώπου, μέχρι τη γέννηση του παιδιού του, απλώνεται σε 25 χρόνια, κατά μέσο όρο.

Άρα :
Τα γενέθλιά μου μείον 25 : 2 πρόγονοι  (οι γονείς μου )
Μείον άλλα 25 άλλοι 4 πρόγονοι (παππούδες/γιαγιάδες). 6 συνολικά ως εδώ
Μείον άλλα 25 προσθέτουμε άλλους 8 στη λίστα. Σύνολο 14 – και είμαστε ακόμα στα 75 χρόνια από τη γέννησή  μου.
Ανοίγω ένα εξελόφυλλο και συνεχίζω (αν υποψιαστώ ότι υπάρχει πιο επιστημονικός τρόπος για να υπολογιστεί κάτι τέτοιο … θα πεθάνω.)

Φτάνω στα τριακόσια χρόνια πχ (προ Χουλκ).
Βρισκόμαστε λίγο μετά τα μέσα του 17ου αιώνα.  Ένας βασιλιάς Ήλιος φωτίζει τη Γαλλία και ετοιμάζει τις Βερσαλλίες για να στεγάσει τη λάμψη του. Ο Μολιέρος προκαλεί τους Ταρτούφους και ο Μίλτων ψάχνει για  το Χαμένο Παράδεισο.
Στο Αιγαίο μαίνεται ο Κρητικός Πόλεμος, και στην Ελλάδα η ζωή σκλαβωμένη και σκληρή  κυλάει μέσα στην ανασφάλεια, τη βία, την αναταραχή και την αβεβαιότητα.
Και μέσα σ’ όλα αυτά, μετράω, προσθέτω, πολλαπλασιάζω και βρίσκω : οι πρόγονοί μου φτάνουν τους 8190!

Ακάθεκτη συνεχίζω. Φτάνω τα πεντακόσια χρόνια από τη γέννησή μου.
Μέσα περίπου ( ή  λίγο μετά ) του 15ου αιώνα.
Στην Ευρώπη Αναγέννηση…
Κάποια χρόνια  μόλις πριν ο Γουτεμβέργιος έχει τυπώσει τη Βίβλο του, ενώ ο Λεονάρντο  ζει τα νεανικά του χρόνια,  διαμορφώνοντας  την εκπληκτική ιδιοφυή του  προσωπικότητα.
Στη Βλαχία δεσπόζει ο Βλαντ ο Παλουκωτής, που ετοιμάζει με περισσή φροντίδα για τον Μωάμεθ το Πορθητή το δάσος των Παλουκωμένων. Στην  Ελλάδα, πρόσφατες ακόμα οι μνήμες της Άλωσης.  Σκλαβωμένος ελληνισμός, πόνος, δάκρυα, αίμα, παιδομάζωμα, γενίτσαροι, χαρέμια …

…και  μεσα σε όλη αυτή τη κοσμογονία οι πρόγονοί μου φτάνουν το μαγικό  αριθμό των 2.097.150!
Δυο εκατομμύρια εννενήντα επτά χιλιάδες εκατόν πενήντα άνθρωποι. Το γράφω ολογράφως για να το πιστέψω.
2.097.150!
2.097.150!!
2.097.150!!!!!!!!!!!!!!!!

2.097.150 άνθρωποι  ανακατεύονται μεταξύ τους. Ανταλλάσσουν όρκους αγάπης στα κρυφά ή δηλώσεις αιώνιας πίστης στα φανερά, ή πάλι κάνουν γάμους από συμφέρον,  βιάζουν ή βιάζονται, και όλα με ένα και μόνο απώτερο στόχο : να φτάσει το DNA τους μέχρις εμένα. Ένα απίστευτο κουβάρι γονιδίων ξετυλίγεται, εκατομμύρια χρωματοσώματα ενώνονται και σφιχταγκαλιάζονται δημιουργώντας έναν απίθανα μακρύ κατάλογο νέων συνδυασμών.

Και προσπαθώ να τους φανταστώ…

Κάποιοι, ψηλοί, ξανθοί, γαλανομάτηδες. Με δυνατά, εύρωστα κορμιά. Περπατούσαν κι έτριζε η γη στο πέρασμά τους.
Άλλοι πάλι, κοντοί, μαυριδεροί, άγριοι, βουνίσιοι, τραχείς άνθρωποι, λιγόλογοι. Άντρες, που κάνανε παρέα μόνο με τις πέτρες των βουνών και τα ζαρκάδια, που χόρταιναν τη μοναξιά τους με καθαρό αέρα,  και τη ματιά τους με το έλατο, την οξιά, τη καστανιά. Που βάδιζαν ανάμεσα στα σύννεφα, πάνω στις χιονοσκέπαστες βουνίσιες κορυφές.

Και οι γυναίκες, οι γιαγιάδες μου…

Κάποιες από αυτές γεματούλες, ροδομάγουλες,  νοικοκυρές. Μόνη τους έγνοια η οικογένειά τους, το σπιτικό τους. Όλη μέρα στα πλυσίματα, στα στρωσίματα, στα καθαρίσματα, στα μαγειρέματα,  στα ζυμώματά τους, άνοιγαν φύλλο για τη πίττα πιο λεπτό κι από  τσιγαρόχαρτο,  και περίμεναν κάθε βράδυ το κύρη τους να γυρίσει απ΄ το χωράφι για να τον υπηρετήσουν, γεμάτες προσμονή κι υποταγή. Κι όταν αυτός έμπαινε μέσα,  εκείνες τραβιόνταν πίσω, σκύβοντας το κεφάλι, σιωπηλές, αμίλητες, υποταγμένες ακόμα και τη στιγμή, που τις ανασκέλωνε, για να προσθέσουν ένα ακόμα κουτσούβελο στη μακριά σειρά των απογόνων τους, που αυξανόταν χρόνο με το χρόνο σα τα κουνέλια της αυλής τους…

Και οι άλλες…
Γυναίκες όμορφες, αισθησιακές, ηδυπαθείς. Γυναίκες υπέροχες, που με την ύπαρξή τους και μόνο αναστατώνουν. Γυναίκες γεννημένες για να δίνουν και να παίρνουν ηδονή. Γυναίκες, που, παθητικά περίμεναν όλη μέρα, τον ερχομό της νύχτας, για να κρύψει τα άνομα πάθη τους, τους άδηλους πόθους τους.

Τους σκέφτομαι, τους μελετάω.
Τι κρίμα, που ούτε ένα γονίδιο από όλους αυτούς δεν επιβίωσε μέχρις εμένα!

Τι κρίμα αλήθεια!

Κι ύστερα, εκείνοι οι άλλοι, οι αλλοπαρμένοι, οι αλαφροΐσκιωτοι, οι τρελλοί του χωριού, που γελάγαν πίσω από τη πλάτη τους οι ‘γνωστικοί’.
Οι γυναίκες, που δεν είχαν το μυαλό τους στο νοικοκυριό  και, ανοικοκύρευτες και γλωσσούδες, ήθελαν  –άκουσον-άκουσαν- να μάθουν γράμματα. Που στα κρυφά σκάρωναν στίχους και στα φανερά  διηγούνταν παραμύθια.

Αλλά όλοι… άντρες…γυναίκες… οργισμένοι, πεισματάρηδες και απροσκύνητοι, με δηλωμένη απέχθεια στο σκύψιμο του κεφαλιού ή τη κάμψη της μέσης και με μια  άσβεστη λατρεία: τη θάλασσα…
Παρά θιν΄ αλός, μένανε με τις ώρες να μετράνε τα κύματα, να αγναντεύουν τις γραμμές των οριζόντων, αφήνοντας τη ματιά τους να χάνεται στο άπειρο γαλάζιο, να πλανιέται ελεύθερα, κατά κει που τίποτε δε μπορούσε να τη περιορίσει, να τη κλείσει.
Ναυτικοί, μάνες, γυναίκες, αδελφές ναυτικών.
Πάντα η θάλασσα η πρώτη αγάπη στη ζωή τους, η πρώτη αγάπη στη καρδιά τους.

Αυτωνών τα γονίδια άντεξαν στο βαρύ διάβα του χρόνου και τα νοιώθω να χορεύουν σήμερα στο αίμα μου.

…………………

Να ήταν οι πρόγονοί μου νησιώτες ή Μακεδόνες; Μορεάτες ή Θεσσαλοί;
Ανάμεσά τους να υπήρχαν παπάδες ή δάσκαλοι; Αγρότες ή έμποροι; Χτίστες ή πρωτομάστορες; Ίσως κανένας γενίτσαρος ή κανένας αρματωλός;  Ποτέ δε θα το μάθω.
(Το μόνο σίγουρο είναι ότι, κάπου, ανάμεσά τους, υπήρχε κάποιο πρωτοπαλλίκαρο του Βλαντ)

Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, χαμένοι στα σκοτάδια της ανωνυμίας, κρυμμένοι από τα φώτα της ιστορίας, που δε καταδέχτηκε να τους συμπεριλάβει στα επίσημα κιτάπια της, άνθρωποι που δε φτιάχνουν την ιστορία αλλά φτιάχνουν την ανθρωπότητα, και χωρίς αυτή, δε ξέρω τι σκατά νόημα θα είχε η ιστορία.

Οι παππούδες μου…οι γιαγιάδες μου…

‘ αν δεν υπήρχαμε εμείς, πώς θα υπήρχανε οι άλλοι;
αν δεν υπήρχαν οι μικροί, πώς θα υπήρχαν οι μεγάλοι;…’

________________________________________________

Και ξαναδιαβάζω αυτά, που έγραψα.
Και ξανακολλάω στο μαγικό νούμερο:
2.097.150

Και προχωράω τη σκέψη παραπέρα.
Όσο πίσω πάμε στα χρόνια τόσο αυξάνεται ο αριθμός των προγόνων.
Ο πληθυσμός όμως της γης μειώνεται όσο προχωράς στο παρελθόν (όχι δε θα καταλήξω στον Αδάμ και την Εύα).
Αρα;
Αρα;;;;;;;;;; Ναι;;;;;;;;;;;;
Είμαστε όλοι συγγενείς………

…….αδέλφια ίσως όχι, πάντως κάποια συγγένεια, στα σίγουρα,  την έχουμε

Καλώς σας βρήκα  αδέλφια μου, ξαδέλφια μου, μπατζανάκια και συμπεθέρια μου εκεί έξω…

Ειμαι ένας βάτραχος μικρούλης…

(Αφιερωμένο στον  Aesthéte Soleil και στη Νηρηίδα του)

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΒΑΤΡΑΧΟΣ ΜΙΚΡΟΥΛΗΣ
Ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Α. ΜΠΑΚΑΚΟΥΛΗΣ

Σε μία λίμνη μολυσμένη,
ρηχή, θολή και σιχαμένη,
ζούσε ένας βάτραχος μικρούλης,
ο Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης.
Γείτονες είχε τους σπουδαίους,
Βατραχοπεδιλοπουλαίους.
Μια μέρα πήδηξε τα χόρτα,
τοκ-τοκ τους χτύπησε την πόρτα.

Του άνοιξε η βατραχίνα
Βατραχοπεδιλοπουλίνα
και ρώτησε: “Τι θες μικρούλη,
Εμμανουήλ Α. Μπακακούλη;”.

“Να σας συμβουλευτώ μαντάμ μου,
γι’ αυτό το Α μες  στ΄ όνομά μου:
μπαίνει μετά απ’ το μικρό μου
και πριν απ’ το επίθετό μου.
Εσείς που είστε μορφωμένη,
ξέρετε μήπως τι σημαίνει;”.
“Πού θες να ξέρω;”, είπ’ εκείνη,
“Γι’ αυτό μας ενοχλείς χαμίνι;
Κοιμόμαστε την ώρα ετούτη,
μες στ’ αδειανό κονσερβοκούτι,
εγώ μαζί κι ο κύριός μου,
ο σύζυγος και βάθρακός μου.
Ουστ! από ‘δω προτού ξυπνήσει
και σηκωθεί να σε μπατσίσει”.

“Καλά!”, απάντησε ο μικρούλης,
Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης.
“Φεύγω! Τον κόσμο θα γυρίσω,
να βρω σοφούς να τους ρωτήσω,
το άλφα αυτό το κεφαλαίο,
σημαίνει τίποτα ωραίο
ή τίποτ’ άλλο, συμφορά μου,
που μου ντροπιάζει τ’ όνομά μου;”.
Κι ο Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης
πήρε τους δρόμους μοναχούλης.

“Ξέρεις ψιψίνα τι σημαίνει,
το Α που στ’ όνομά μου μπαίνει;”,
ρώτησε πρώτα μία γάτα.
“Νιαρ! Δυστυχώς χοντροπατάτα,
δεν ξέρω κι ούτε μ’ ενδιαφέρει,
αλλά κοντεύει μεσημέρι
και ουστ μη φάω με λαχτάρα,
βατραχοπόδαρα στη σχάρα”.
Ο βατραχάκος επομένως,
ξανάφυγε αποφασισμένος,
να βρει το νόημα του άλφα.

“Γαβ! Σ’ έπιασα παλιοκαράφλα”,
του ‘πε ένας σκύλος σε μια βρύση,
σκύβοντας για να τον μυρίσει.
“Λέγε, τι θέλεις εδώ πάνω;”.
“Μία ερώτηση να κάνω”.
“Δεν απαντώ στις ερωτήσεις
και ουστ απ’ το νερό της βρύσης,
πριν σε τινάξω με μανία
και γίνεις σαν χαλκομανία”.
Ο βατραχάκος επομένως,
έφυγε σαν κυνηγημένος.

“Είμαι ένας βάτραχος μικρούλης,
ο Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης”,
στάθηκε κι είπε σε λιγάκι,
“πες μου καλό μου κοριτσάκι,
ξέρεις καθόλου τι σημαίνει,
το Α που στ’ όνομά μου μπαίνει;”.
“Ουστ από ‘δω βρωμοβατράχι,
γιατί έχω γρίπη και συνάχι,
κι έτσι αντί να σου απαντήσω,
θα φταρνιστώ να σε κολλήσω”.

Ο βατραχάκος επομένως,
έφυγε απογοητευμένος.
Κι ένας γίγαντας περνώντας,
μασούσε τσίχλα τραγουδώντας.
“Είμ’ ο Γιωργάρας ο νταλίκας,
του Θόδωρα και της Μαρίκας”.
“Χαίρετε κύριε Γιωργάρα”.
“Ουστ από ‘δω βρε σαχλαμάρα”.
“Αχ! Λύστε μου το πρόβλημά μου”.
“Με περιμένει η γιαγιά μου,
δε θέλω να καθυστερήσω
και φεύγα πριν να σε πατήσω”.
Ο βατραχάκος επομένως,
έφυγε κατατρομαγμένος.

Λακκούβες πέρασε μεγάλες
και μία μέρα σαν τις άλλες,
στην εξοχή την ανθισμένη,
είδε μια λίμνη ονειρεμένη.
Κρυστάλλινα ήταν τα νερά της
και πάνω στα νερόκρινά της,
καθόταν μια βατραχοπούλα.
“Αχ! Μοιάζεις με νεραϊδοπούλα”,
ψιθύρισε σα μαγεμένος,
ο βατραχάκος ο καημένος.

“Πεντάμορφη του κόσμου στάσου,
θα μου χαρίσεις τ’ όνομά σου;”.
“Με λεν’ απλά”, είπε εκείνη,
“Κοάξογλου Αικατερίνη.
Εσένα ωραίε βατραχούλη;”.
“Εμμανουήλ Α. Μπακακούλη.
Όμως, λυπάμαι που το λέω,
το άλφα αυτό το κεφαλαίο,
που μπαίνει πάντα στ’ όνομά μου,
μόλις τελειώνει το μικρό μου
και πριν απ’ το επίθετό μου,
σ’ ολόκληρη την οικουμένη,
κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει”.

“Ξέρω εγώ”, είπε εκείνη,
“και θα στο πω ό,τι κι αν γίνει.
Αυτό το Άλφα μαρτυράει,
πως κάποιος, κάπου, σ’ αγαπάει.
Άλφα θα πει αγαπημένος”.
Ο βατραχάκος σα χαμένος,
τη ρώτησε απορημένος.
“Εγώ; Ποιανού αγαπημένος;”.
Και η Πεντάμορφη του κόσμου
απάντησε γλυκά: “Δικός μου!
Αγαπημένε μου Μανόλη”,
πρόσθεσε και κοκκίνισε όλη,
“σ’ αγάπησα μόλις σε είδα,
πίσω από ‘κείνη την τσουκνίδα”.

Κι ο βατραχάκος επομένως,

απάντησε συγκινημένος:
“Αγάπη μου Κατερινούλα,
νιώθω ζαλάδα και τρεμούλα
κι η λίμνη είναι τόσο ωραία,
Κάνουμε μια βουτιά παρέα;”.
Και βούτηξαν  χειροπασμένοι,
στη λίμνη την ονειρεμένη.
Ολόκληρη η επιφάνεια,
γέμισε κύκλους και στεφάνια,
από τ’ αμέτρητα φιλιά τους
κι από τους χτύπους της καρδιάς τους.
Και όταν βγήκανε κρατούσαν,
πετρούλες που λαμποκοπούσαν.

Μακριά απ’ το θόρυβο της πόλης,
η Κατερίνα κι ο Μανόλης,
χτίσανε τρισευτυχισμένοι,
στη λίμνη την ονειρεμένη,
ένα σπιτάκι με βεράντα

και ζήσανε μαζί για πάντα”

(της Μαριανίνας Κριεζή)

Επιταχυντές, μαύρες τρύπες και μοντέλα…

Αύριο, ξεκινά το Πείραμα του Αιώνα.

Φόβοι, έχουν εκφραστεί ότι μπορεί να δημιουργηθεί μια μαύρη τρύπα, που θα μας καταπιεί όλους.
Εμένα, εσάς, τη γη, το σύμπαν όλοκληρο.

ΓΑΜΩ ΤΗ ΓΚΑΝΤΕΜΙΑ ΜΟΥ!

Πάνω που ξεκίνησα;

Μια μαύρη τρύπα να μου καταπιεί το μπλόγκ; Να πάει έτσι άδοξα;

Πάλι καλά, που δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα τα σχολεία και δε θα ακούσω την (αναμενόμενη) ατάκα:

«Μαμά, αύριο, που θα μας ρουφήξει η μαύρη τρύπα, εμείς θα έχουμε σχολείο;»

…………………………………………….

……………………………………………

…………………………………………..

Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε καλά.
Ας ελπίσουμε ότι οι επιστήμονες επιτέλους θα βρούνε τις απαντήσεις σε προαιώνια ερωτήματα :

” Ο Επιταχυντής θα αναζητήσει επίσης υποθετικές, κρυφές διαστάσεις στο Σύμπαν, και ίσως απαντήσει στο ερώτημα της «υπερσυμμετρίας». Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, ορισμένα από τα σωματίδια του Καθιερωμένου Μοντέλου έχουν και μεγαλύτερης μάζας αντίστοιχά τους.”

Που ξέρετε; Ισως επιτέλους το ερώτημα της υπερσυμμετρίας να δώσει την απάντηση και στο προαιώνιο, ουσιαστικό και βασικό ερώτημα, που βασανίζει κάθε γυναίκα :

Γιατί η μάζα η δική μου είναι μεγαλύτερη από τη μάζα του καθιερωμένου μοντέλου; (Χερτζίκοβα, Κάμπελ, Ζιζέλ κ.λπ);

Χρόνος και σχετικότητα …

Εκείνη (7 Απριλίων) : Πόσο χρονών είσαι;
Εκείνος : 38
Εκείνη : (θριαμβευτικά και με βαθιά ικανοποίηση) : Α! ο μπαμπάς μου είναι 40.
Εκείνος : (τάχα έκπληκτος και ανήσυχος ) : Τι; Με πέρασε; Χμ… Πρέπει να βάλω τα δυνατά μου να τον φτάσω.
Εκείνη : Μπα, αυτό δε γίνεται. Δε μπορείς να τον φτάσεις.
Εκείνος : Γιατί όχι;
Εκείνη : Έτσι, δε γίνεται σου λέω…
Εκείνος : Είσαι σίγουρη;
Εκείνη (αρχίζει να μπερδεύεται) :…έ..έτσι νομίζω, δε ξέρω, με τους αριθμ…(λάμπει ξαφνικά το πρόσωπό της) Α! το βρήκα ! Ίσως, άμα κάνεις κάθε χρόνο δύο πάρτυ!…

Κάτω τα ρολόγια. Κάτω τα ημερολόγια.
Να ένας υπέροχος τρόπος να μετράμε τα χρόνια μας:
Με τα πάρτυ, με τις διασκεδάσεις.

Και το καταληκτικό συμπέρασμα : Με τα πάρτυ ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα…

Πυραμίδες, Πράντα και Βίδες

Με αφορμή σχόλια, που έγιναν στην ανάρτησή μου Επιστροφή, θα ήθελα, χωρίς σύνθετες κοινωνικοοικονομικές αναλύσεις, και μακροσκελείς ιστορικές αναδρομές, να παραθέσω μια απλή –αλλά ακραιφνώς επιστημονική- καταγραφή των σκέψεων και απόψεών μου πάνω στο θέμα της Εργασίας στη σύγχρονη κοινωνία.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την αρχή :
Ο άνθρωπος για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, έχει ανάγκη από αγαθά. Τα αγαθά διακρίνονται (αντιγράφω από το βιβλίο ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ του Υπ Παιδείας)

….σε αυτά που διατίθενται (δεν πληρώνουμε για να τα αποκτήσουμε) στη φύση και τα ονομάζουμε ελεύθερα αγαθά και στα οικονομικά αγαθά τα οποία πληρώνουμε, για να τα αποκτήσουμε.

Βέβαια, όπως όλοι γνωρίζουμε, στη φύση σήμερα όσο κι αν ψάξεις, δε πρόκειται να βρεις κανένα αγαθό ελεύθερο -είναι ζήτημα μάλιστα αν θα κατορθώσεις να βρεις και την ίδια τη φύση. ( Μοναδική φωτεινή εξαίρεση αποτελεί ο αέρας . Ε! ναι! Τα διάφορα οξείδια και διοξείδια του αζώτου, του θείου και του κουμπάρου μας επιτρέπεται να τα εισπνέουμε ελεύθερα –ακόμα).
Επομένως, καταλήγουμε στο αυταπόδεικτο συμπέρασμα, ότι προκειμένου να καλύψουμε τις ανάγκες μας, χρειαζόμαστε οικονομικά αγαθά, τα οποία, για να τα αποκτήσουμε, πρέπει να ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ . Για να πληρώσουμε όμως θα πρέπει να έχουμε χρήματα και ο μόνος (έντιμος τουλάχιστον) τρόπος για να βρούμε χρήματα (αν ο μπαμπάς μας δε λέγεται Κόκκαλης, Λάτσης ή Βαρδινογιάννης) είναι ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ.

Εκλαϊκευμένα το ως άνω επιστημονικό συμπέρασμα θα μπορούσε να αποδοθεί και ως :
«Για να μπορέσεις να αποκτήσεις την σήμερον ημέρα από ξερό ψωμί μέχρι Πράντα πρέπει να φτύσεις αίμα, φίλε μου, στη δουλειά.»

Δουλεύουμε λοιπόν. Που θα πει είμαστε δούλοι. (Όποιος δε με πιστεύει ας συμβουλευτεί το Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης των H.Liddel & R. Scott).
Δούλοι των αγαθών. Δούλοι των αναγκών μας. Των αναγκών, που μέρα με τη μέρα πληθαίνουν «πλασματικά» και μας επιβάλλονται.

Θυμάστε εκείνο το μοντελάκι, που κατατάσσει τις ανθρώπινες ανάγκες, εν είδει πυραμίδας, σε πέντε επίπεδα και σύμφωνα με το οποίο για να ανέβει κάποιος ένα σκαλί στην Πυραμίδα θα πρέπει να έχει ικανοποιήσει τις Ανάγκες του προηγούμενου επιπέδου;
Ας αναλύσουμε λοιπόν -πάντα επιστημονικά και εμπεριστατωμένα-τη Πυραμίδα των Αναγκών, όπως διαμορφώνεται σήμερα, από τη βάση προς τη κορυφή :

1. Βασικές ανάγκες : (φαϊ, νερό κ.λπ): Φαϊ, ναι, αλλά πόσο; Η παχυσαρκία τείνει να γίνει μάστιγα της εποχής και σε λίγο καιρό τα ανθρωπάκια της Μισελέν μπροστά μας θα θυμίζουν τη Ναόμι Κάμπελ. Και καλά η ποσότητα. Αμ η ποιότητα; Που πας αν δε δοκιμάσεις ορτύκια με φινόκιο και σως ξυνόμηλου; (α! ναι! εμείς στο σπίτι με φινόκιο, και πέστο μεγαλώσαμε)

2. Ανάγκες Ασφάλειας : (σπίτι, υγεία, κ.λπ) Που θα μείνεις ; Σε τριαράκι στο Αιγάλεω; Είναι δυνατόν; Εσύ; Ο Ανερχόμενος; Εσύ; Το Στέλεχος; Να μη πιάσεις μια σπιταρώνα στην Εκάλη, στη Κηφισιά, κάπου βόρεια, βρε αδελφέ, να μη τρως στη μάπα κάθε μέρα και όλους αυτούς τους Πακιστανούς, Ουκρανούς, Αλβανούς και λοιπούς -ανούς.;

3. Ανάγκες κοινωνικής αποδοχής : Θες φίλους η τουλάχιστον πολλούς γνωστούς. Πολλές επαφές στο msn, στο facebook. Και δε μπορείς, εσύ, ο κοσμοπολίτης, ο bon viveur, ο άνετος να κυκλοφορείς έτσι, σαν οικονομικός μετανάστης. Που πας, χρυσή μου, χωρίς τη τσαντούλα τη Louis Vuitton, που πάει ασσορτί με το παπουτσάκι το Prada, που πάει ασορτί με το πουκάμισο το Burberry; Που πας, μεγάλε, χωρίς το Grand Cherokee, χωρίς το εξοχικό στην Αράχωβα;

4. Ανάγκες αυτοεκτίμησης : φαντάζομαι ότι ο όρος δε χρήζει επεξήγησης. Θα επισημάνω μόνο ότι πολλές από τις ανάγκες του επιπέδου αυτού συμπίπτουν με τις ανάγκες του επιπέδου Νο 3, καθώς το άτομο βλέπει πολλές φορές τον εαυτό του με τα «μάτια» και τα κριτήρια των άλλων.

Πάρε αγαθά να ‘χεις. Και πλήρωνε. Κοινωνία της αφθονίας. Κοινωνία της απληστίας.

Και τι γίνεται με το πέμπτο επίπεδο; Εκεί, όπου συναντάμε τις ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης; Τις ανάγκες εκείνες, που κάνουν τον άνθρωπο να νοιώθει ολοκληρωμένος και ευτυχισμένος;

Ούτε κάν να πλησιάσουμε δε μπορούμε. Γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι στα τέσσερα πρώτα σκαλιά της πυραμίδας. Στριμωχνόμαστε και σπρωχνόμαστε και ανεβοκατεβαίνουμε συνέχεια με τη ψευδαίσθηση ότι όλες οι μικροαπολαύσεις που αγοράζουμε γεμίζουν τη ζωή μας, μας ολοκληρώνουν, μας κάνουν ευτυχισμένους, μας οδηγούν στο 5ο επίπεδο. Και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε παγιδευμένοι σε ένα φαύλο κύκλο, καθώς μόλις αποκτήσουμε κάτι, συνειδητοποιούμε ότι μας «λείπει» κάτι ακόμα, πάντα κάτι μας λείπει. Και αυτό το «κάτι» το αποκτούμε με αντιπαροχή το πολυτιμότερο αγαθό : το χρόνο μας.
Και ανεβοκατεβαίνουμε συνέχεια, μέσα στο άγχος, τα 4 πρώτα σκαλοπάτια.
(Τυχαίο νομίζετε είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι σήμερα πάσχουν από πόνους στα γόνατα; –από το ανεβοκατέβασμα είναι).

Και ερωτώ : Ποιος φταίει για όλη αυτή τη κατάσταση;

Φταίει το ζαβό το ριζικό μας;

Φταίει το κεφάλι το στραβό μας;

Φταίει το κεφάλαιο; η πλουτοκρατία (θεούλη μου, σαν κνίτης των 80΄ς εκφράζομαι) οι 7 Aδελφές; οι 7 νάνοι; οι G7, το σημειο G;

Δεν ξέρω. Το γεγονός πάντως είναι ότι αποτελούμε πλέον κομμάτι ενός οικοδομήματος, ενός συστήματος, το οποίο όμως εξαρτάται όλο και λιγότερο από εμάς. Γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχ…ε! όχι, οι φτωχοί δε γίνονται φτωχότεροι (πόσο φτωχότεροι με τις πίστες της παραλιακής γεμάτες κάθε βράδυ;) Οι φτωχοί γίνονται απλώς «αναλωσιμότεροι.» Χρειάζονται το σύστημα. Το σύστημα δε τους χρειάζεται.

Κι αν αναρωτιέστε πώς συντηρείται όλο το παραπάνω μοντέλο η απάντηση είναι μία : με τη δουλειά μας.

Όπως άλλαξαν, πλήθυναν και μας επιβλήθηκαν ανάγκες, έτσι άλλαξε και το νόημα και το είδος της «δουλειας» -τον τόνο αφήνω να τον προσθέσετε εσείς, ανάλογα με τις προτιμήσεις σας.

Οι δουλειές τώρα πια απόκτησαν εξειδίκευση. Και έγιναν μονότονες, καταθλιπτικές.
Όλοι πια στρίβουμε μια βίδα, μόνο μία, την ίδια πάντα, ακριβώς για να είμαστε αναλώσιμοι.
Ολοι στρίβουμε μια βίδα, ατελείωτες ώρες, υπηρετώντας ξεχειλωμένα ωράρια Από τα οποία δε μπορείς να ξεφύγεις, όχι γιατί θα βγάλεις περισσότερα λεφτά (Υπερωρίες; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;) αλλά γιατί πρέπει να δουλέψεις μέχρι να τελειώσει η δουλειά. Πράγμα, που σε αναγκάζει να γυρίζεις νύχτα σπίτι, με αποτέλεσμα να συμπιέζεται εξουθενωτικά ο ελεύθερος χρόνος, που σου απομένει. Τον οποίον ελεύθερο χρόνο αναγκάζεσαι εκ των πραγμάτων να τον διαθέσεις στο σπίτι και στην οικογένεια (ειδικά αν είσαι γυναίκα), με αποτέλεσμα να μη σου μένει καθόλου ελεύθερος χρόνος για να μπορέσεις να είσαι με τον εαυτό σου, για να κάνεις κάτι δημιουργικό, κάτι που να ευχαριστεί ΕΣΕΝΑ, κάτι που ίσως σε αφήσει να κρυφοκοιτάξεις εκείνο το ρημάδι το 5ο επίπεδο. Καθόλου ελεύθερος χρόνος για να χαλαρώσεις, να βρεθείς με τα κολλητάρια σου, για να συζητήσεις ή να σαχλαμαρίσεις (δεν έχει σημασία), να διαβάσεις, να γράψεις, να ακούσεις μουσική, να ονειρευτείς, να συλλογιστείς, να αναρωτηθείς…
Για το μόνο που προφταίνεις να αναρωτηθείς είναι αν θα προλάβει να ξεπαγώσει ο κιμάς έτσι και τον βγάλεις τώρα από τη κατάψυξη για να κάνεις αύριο εκείνο το γαμοπαστίτσιο, (όπως λέμε γαμοπίλαφο) που τους έχεις τάξει ένα μήνα τώρα…

Και, κύττα: Ακόμα κι αν είσαι το άτομο εκείνο, που, παρά τις γύρωθεν επικρίσεις αρκείται σε ένα μέσο διαμερισματάκι των δυτικών προαστίων, ακόμα και αν από πεποίθηση αρνείσαι να κυκλοφορήσεις με οτιδήποτε έχει όνομα ή επώνυμο, αν κοντολογής κάνεις φιλότιμες και συνειδητές προσπάθειες να μη πέσεις στις παγίδες του συστήματος, ακόμα και τότε δε μπορείς να ξεφύγεις.
Οι «δουλειές» είναι φτιαγμένες έτσι, ώστε να στηρίζουν το όλο οικοδόμημα. Δεν είναι πια θέμα χρημάτων αλλά θέμα αντίληψης και νοοτροπίας.

Στρίφτε τη βίδα σας, φίλοι μου. Είμαστε όλοι αναλώσιμοι.

———————————————————————–

ΥΓ1. Και για όλα ξέρετε ποιος φταίει ε; «Με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα βγάζεις το ψωμί σου» Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Εμ βέβαια.. Δεν του αρκούσαν τα πεπόνια, τα αχλάδια, τα κουρκουμπίνια και οι ανανάδες. Μήλο ήθελε η μούρη του.
Γι αυτό κι εγώ τα μήλα ούτε να τα δω.

ΥΓ2. Μετά από πολλούς κόπους και βάσανα κατάφερα επιτέλους να προσθέσω στην ανάρτησή μου βιντεάκι του Υoutube. Δοξάστε με!

Μαμά, brm…

Στη δουλειά. Μεσημέρι. Πνίγομαι. Χαμένη σε πελάγη αριθμών και δεικτών ευφορίας. Η άκρη του ματιού μου πιάνει το γνώριμο φακελλάκι στη κάτω δεξιά γωνιά του υπολογιστή. Μήνυμα. Πατάω μανιωδώς επάνω του, μη και χάσω πολύτιμο χρόνο. Ανοίγει η οθόνη .
Διαβάζω το μήνυμα. Μια σειρά ακαταλαβίστικων συμβόλων.

«Τι διάλο» σκέφτομαι. «Ανακάλυψε τώρα και μένα η Σου-λί και μου στέλνει μηνύματα;»
Κυττάζω τη Κωδικοποίηση. Όλα εντάξει.
Ανατρέχω στο όνομα του αποστολέα: badbaby… – Η κόρη μου -.
Ξαναδιαβάζω το μήνυμα.

rr mama i marian8i leei en mporei tlk n pame afo0 en exo0n bgei akm t apotlsmata.
(…8 do an exei gyrisei i ioanna n pame mazi…alla en nomizo.
kla ok ase!!!! 8a po oti 8a pame smr g kourema

Τι να εννοεί ο ποιητής; αναρωτιέμαι.
Απορημένη στάση μέσα στο μεσημεριανό κυκεώνα της δουλειάς.
Πρώτη σκέψη: Μου κάνει πλάκα το …καλόπαιδο. Ας το σιγουρέψουμε καλού-κακού.
Τηλέφωνο στο σπίτι .
Εγώ : Έλα, τι μήνυμα, μου έστειλες;
Το κακό μωρό : Σου λέω ότι ….
(Παραθέτω την ακριβή μετάφραση του κειμένου :

“Ρε μαμά, η Μαριάνθη λέει (ότι) δεν μπορεί τελικά να πάμε αφού δεν έχουν βγει τα αποτελέσματα (θα δω αν έχει γυρίσει η Ιωάννα να πάμε μαζί…αλλά δεν νομίζω.)
Καλά, εν τάξει, άσε!!! Θα πω ότι θα πάμε σήμερα για κούρεμα.”

Εγώ : (σοκαρισμένη ) Και πώς γράφεις έτσι παιδάκι μου;
Το κακό μωρό : Ωχ, έλα τώρα ρε μάμμυ.
Εγώ, στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού (ΚΑΙ ρε ΚΑΙ μάμμυ;) εξακοντίζω τη κλασική απειλή των απανταχού εργαζομένων μαμάδων : Θα τα πούμε όταν γυρίσω.

Και γυρίζω. Και ψωνίζω, και μαγειρεύω, και πλένω τα τσουμπλέκια της κουζίνας και ακούω τα νέα από τη δουλειά του άντρα μου, από τα σχολεία των παιδιών μου και σερβίρω και καθόμαστε στο τραπέζι και τρώμε και ωπ ! ήρθε η ώρα για το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών.
Ο εισαγγελέας (εγώ), αφού κάνω μια σύντομη εισαγωγή στο μοναδικό ένορκο (σύζυγος) για το φλέγον ζήτημα, φέρνω το θέμα προς συζήτηση, με δημοκρατικές διαδικασίες, και απευθύνομαι και πάλι στη κόρη μου:

- Για πες μας λοιπόν τι ιστορίες είναι αυτές; Πώς γράφεις έτσι; Τι είναι αυτά τα κινέζικα;
- Έλα ρε μαμά, ενίσταται ο συνήγορος (αδελφός – που άλλες ώρες ένας ήλιος δε τα πυρώνει εδώ μου μονοιάσανε, ας όψεται η η Θεία Τεχνολογία) – έτσι γράφουν όλοι τώρα.
- Δηλαδή, ποιοί όλοι;
- Όλοι ντε. Όλα τα παιδιά.
- Και γιατί παρακαλώ γράφουν έτσι όλα τα παιδιά;
- Για να κάνουν γρήγορα (κόρη)
- Γιατί βαριούνται (γιός)
(Απαντήσεις χαρακτηριστικές που σηματοδοτούν τη διαφορετικότητα νοοτροπίας, άποψης και χαρακτήρα )
- Και γιατί βιάζονται τόσο;
- Για να μη χάνουν χρόνο.
- Και τι τον κάνουν το χρόνο, που…δε χάνουν;
- Χμ……χμ……(απορία ψάλτου βηξ, ο ένας περιμένει να απαντήσει ο άλλος.)

(Αφήνοντας τα παιδιά μου στην απορία τους περί της χρήσεως του εξοικονομουμένου χρόνου, δράττομαι της ευκαιρίας για να σας μεταφέρω συνοπτικά τα συμπεράσματα του διαλόγου.
Λοιπόν, η ουσία είναι ότι πλέον οι προέφηβοι και έφηβοι (ίσως και όχι μόνο) επικοινωνούν, μέσω γραπτών μηνυμάτων στο κινητό, στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, στο msn. -και Κύριος οίδε σε ποιές άλλες εφαρμογές.
Γνωστά όλα αυτά.
Εκείνο, που δε μου ήταν γνωστό, είναι ότι, κατά την επικοινωνία τους αυτή, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται, μια καινούργια «γλώσσα», η οποία απλώνεται και εξελίσσεται μόνο κατά το ένα σκέλος του λόγου –το γραπτό (σα να λέμε η αργκό του γραπτού λόγου).
Όλα φαίνεται να ξεκίνησαν από τα απαίσια και φρικώδη γκρίκλις, με τη χρήση λατινικών χαρακτήρων, προχώρησαν όμως περισσότερο, καθώς, για ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα και ευκολία, καταργούνται τα φωνήεντα και ορισμένα «ευκόλως» εννοούμενα σύμφωνα από λέξεις. Για παράδειγμα το «δεν» γίνεται σε αυτή την ιδιότυπη γραφή «en», ενώ οι αντωνυμίες, προσωπικές και κτητικές (μου-σου-του κλπ ) γράφονται με ένα μόνο λατινικό χαρακτήρα (m-s-t …). Η υπεραπλούστευση αυτή φτάνει ακόμα και στη κατάργηση μερικών λέξεων (συνδέσμων κλπ) πχ. του «ότι». Κλείνει η παρένθεση)

Έμεινα άφωνη με τις αποκαλύψεις αυτές. Αστραπιαία πέρασαν από το μυαλό μου τα εκατομμύρια λέξεων, που έχουν γραφεί για τη μητέρα των γλωσσών, για τη πορεία και τις διαδρομές της ελληνικής γλώσσας ανά τους αιώνες, για…
Και, ναι, σύμφωνοι, η ζωή προχωράει μπροστά μέσα από τις αλλαγές. Τα πράγματα δε μπορούν να μένουν στάσιμα. Αυτή η αλλαγή όμως σα να μου έπεσε βαριά στο στομάχι…. .

Η σκέψη μου δεν ολοκληρώθηκε καθώς ο γιός μου είχε αρχίσει κιόλας μάθημα στο πατέρα του για να τον μυήσει στο νέο κώδικα.
-Να, για παράδειγμα, όταν θες να πεις «βαριέμαι» θα γράψεις «brm».
-Και ο άλλος τι θα καταλάβει;
-«Βαριέμαι»
-Και γιατί όχι «βρωμάω»;
Αμήχανα γελάκια από τα τέκνα μας, που έκπληκτα ανακαλύπτουν ότι τελικά τα εξοβελισμένα από το καινούργιο κώδικα επικοινωνίας φωνήεντα ίσως να έχουν μια κάποια χρησιμότητα.

Κι έγινε πια οικογενειακό μας ανέκδοτο :
- Μαμά, β-ρ-μ.
- Τράβα πλύσου.

Επιστροφή…

Το είχα διαβάσει σε κάποιο τοίχο.

Σύνθημα, που βουβά κραύγαζε την αντίθεσή του στο παραλογισμό του κοινωνικού μας συστήματος :

Οι διακοπές είναι το άλλοθι ενός εντεκάμηνου βιασμού.

Μάλιστα. Τους το παραχωρήσαμε και φέτος πάλι το άλλοθί τους.

Υπομονή τώρα !

Υπομονή έναν ολόκληρο χρόνο για να ξαναπατήσεις χώμα, να γευτείς θαλασσινή αρμύρα, να κυλιστείς στα αφρισμένα κύματα, να φτιάξεις κάστρα στην άμμο, να τεμπελιάσεις ξαπλωμένη κάτω από το καυτό ήλιο, μέσα στη καλοκαιρινή ραστώνη, να οσφρανθείς την απροκάλυπτα πανταχού παρούσα θερινή οχεία…

Υπομονή έναν ολόκληρο χρόνο για να κυκλοφορήσεις ξανά ξυπόλητη, ατημέλητη, αλήτισσα…

Υπομονή έναν ολόκληρο χρόνο για να μπορείς ξανά να τρώς, να πίνεις, να κοιμάσαι, να διαβάζεις, να παίζεις με τα παιδιά σου, έτσι, χωρίς πρόγραμμα, κατά πώς νοιώθεις και όχι κατά πώς η δουλειά, η μεγαλούπολη, η σκλαβιά, σε ρόλο πηδαλιούχου, δίνουν ρυθμό σε ζωές κενές πορείας …

Υπομονή έναν ολόκληρο χρόνο.

Υπομονή.

Ας χαλαρώσουμε, μήπως και το περάσουμε πιο εύκολα – για να το απολαύσουμε δε το συζητώ…

Οι διανοούμενοι, ο Μπάμπης και οι μπούκλες…

Διαπιστώσεις και απορίες ενός πρωτάρη

Αφορμή, έμπνευση και έναυσμα γι΄ αυτή την ανάρτηση παίρνω από ένα άρθρο της Mara Lisha (Οι διανοούμενοι της μπλογκόσφαιρας) καθώς και από ένα του Spy (Ο Μπάμπης…)

Χρόνια τώρα περιφέρομαι στο Διαδίκτυο, με σκοπό τη ψυχαγωγία και ταυτόχρονα την ενημέρωση ή μάλλον καλύτερα την απόκτηση πάσης φύσεως γνώσεων. Μέχρι πρότινος η διάσταση αυτή, μου αρκούσε, κάλυπτε τις αναζητήσεις μου. Είχα αντιληφθεί βέβαια ότι το διαδίκτυο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και ως Δίκτυο Επικοινωνίας, αυτή του τη πλευρά όμως την απέρριπτα, θεωρώντας ότι δίνει απλώς πρόσφορο έδαφος σε «καμάκια» και -γιατί όχι – σε κακόβουλες πράξεις. Απέφευγα λοιπόν επιμελώς ό,τι είχε να κάνει με αυτή τη διάσταση.
Σχετικά πρόσφατα ανακάλυψα τα blog και πιο πρόσφατα ακόμα ανακάλυψα τις λοιπές εφαρμογές msn, facebook, hi5, myspace, flickr, twitter, Sync,κλπ., κλπ .
Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω ορισμένες σκέψεις και διαπιστώσεις, πάνω στο συγκεκριμένο ρόλο του Διαδικτύου στη ζωή μας.

Διαπίστωση 1η : Κάποιος εκδότης μου είχε αναφέρει κάποτε: «Η μισή Ελλάδα τραγουδάει και η άλλη μισή γράφει.» Ε, λοιπόν, τη μισή Ελλάδα τη γνώρισα όταν συνειδητοποίησα πόσο πέραση είχαν εκπομπές τύπου Fame Story, Super Idol και τόσες άλλες, ων ουκ έστι αριθμός. Την υπόλοιπη, τη γνώρισα περιφερόμενη στα ιστολόγια. Πόσα στην ευχή επιτέλους είναι αυτά τα μπλόγκια; Έχω χάσει το μπούσουλα. (Εννοείται ότι μιλάω μόνο για τα ελληνικά – δεν έχω τολμήσει ακόμα να κάνω καμιά περαντζάδα έξω από τα χωρικά μας ύδατα. Φοβάμαι μη χαθώ και δε βρίσκω το δρόμο της επιστροφής.) Τρόμαξα η γυναίκα. Πόσοι συγγραφείς επιτέλους χωράνε σε μια τόσο μικρούλα χώρα;;

Απορία 1η (σχετική με τη 1η διαπίστωση), Τι ακριβώς είναι αυτό, που ωθεί τους ψηφιακούς χρήστες στο να επιδιώκουν «επαφή και αύξηση δημοτικότητας;» Εγωισμός; Ματαιοδοξία; Μοναξιά; Ανάγκη για επικοινωνία; Lifestyle; Μόδα; Λίγο απ΄ όλα;
(Τι ρωτάω τώρα; Ούτε για τον εαυτό μου δε μπορώ να απαντήσω στο ερώτημα…)

Απορία 2η (επίσης σχετική με τη 1η διαπίστωση) : Πώς στο καλό γίνεται να παρακολουθεί κανείς την εγχώρια παραγωγή, χωρίς να χάνεται; Έχω ξεχωρίσει, για παράδειγμα, μέχρι στιγμής καμιά δεκαριά ιστολόγια που μου «κάνουν», που θα ήθελα να παρακολουθώ συστηματικά, θα ήθελα όμως να ρίχνω και μια ματιά και σε ό, τι καινούργιο γράφεται. Ε! πάει το ΄χασα το παιχνίδι. Χάνομαι, μπερδεύομαι, ξεχνάω, ξαναβρίσκω, ένας λαβύρινθος και ΄γω να ψάχνω το Μινώταυρο…

Διαπίστωση 2η : Τι ωραίες παρεούλες, βρίσκει κανείς στο Διαδίκτυο! Ακριβώς όπως και στη ζωή. Οι γυναίκες, οι βιβλιοφάγοι, οι φωτογράφοι, οι Κύπριοι, οι Σαλονικιοί, οι «πράσινοι» (όχι οι Παναθηναϊκοί, – οι ευαισθητοποιημένοι με το περιβάλλον), οι φοιτητές, οι δημοσιογράφοι κ.λπ, κ.λπ . Και πόσο ενδιαφέρουσες απόψεις συναντάς κάποιες φοράς, περιδιαβάζοντας. Και πόσο όμορφα νοιώθεις όταν βλέπεις σκέψεις, ιδέες, που κάθονται και περιμένουν στο πίσω μέρος του μυαλού σου να διατυπώνονται από άλλους άγνωστους ανθρώπους. Πόσο λιγότερο μόνος νοιώθεις σ΄ αυτή τη κοινωνία !

Απορία 1η (σχετική με τη 2η διαπίστωση) Πού στο καλό προλαβαίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι ΚΑΙ να γράφουν ΚΑΙ να παρακολουθούν τα άλλα μπλόγκια ΚΑΙ να σχολιάζουν ΚΑΙ να απαντούν στα σχόλια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ δηλαδή γιατί πνίγομαι;;;;;;;;;;;; Γιατί συνήθως μόνο το Σαββατοκύριακο –και τότε πάλι με ένα σχετικό ζόρι-μπορώ να κάτσω και να ολοκληρώσω το κύκλο –γράφω-διαβάζω-σχολιάζω-απαντώ στα σχόλια; Τι διάλο, τόσο μλκς πια πιάστηκα στη ζωή μου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;Ε:; Τόσο ;;;;;;;;;;;;; Χουουουουουουουουούλκ!

Απορία 2η (σχετική και αυτή με τη 2η διαπίστωση) . Που βρίσκουν όλον αυτό το χρόνο οι “χρήστες” τύπου Μπάμπη, όχι μόνο ΚΑΙ να γράφουν ΚΑΙ να παρακολουθούν τα άλλα μπλόγκια ΚΑΙ να σχολιάζουν ΚΑΙ να απαντούν στα σχόλια αλλά ταυτόχρονα και να μιλάνε / ασχολούνται / ανεβάζουν / κατεβάζουν στο msn / facebook / hi5 / myspace / flickr / twitter / Sync / brm / klp / klp και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο πια κυκλοφορεί στις επικοινωνιακές λεωφόρους του Διαδικτύου. Δε πιάνεται ο αυχένας τους; Δε μουδιάζει ο καρπός τους; Δε ζαλίζονται από το ανεβοκατέβασμα; Εμείς δηλαδή, που ένα μπλογκάκι κι αυτό με το ζόρι – όχι και να τολμήσουμε να αρχίσουμε να παρακολουθούμε / ενημερώνουμε / απαντάμε / χρησιμοποιούμε όλες αυτές τις εφαρμογές τι είμαστε; Παιδιά ενός κατώτερου Θεού; Όχι, θέλω να μάθω, μη προσπαθείτε να με παρηγορήσετε!

Διαπίστωση συμπερασματική: Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι με στόχο την επικοινωνία και την ανταλλαγή απόψεων δυνατότητες του Διαδικτύου. Προσοχή όμως : οι αρχάριοι κινδυνεύουν να προσαράξουν στα αβαθή (κοινώς να πνιγούνε σε μια κουταλιά νερό) και να αποκτήσουν ανεπανόρθωτα συμπλέγματα κατωτερότητος.
Με λίγα λόγια, πρωτάρηδες, στραβάδια και λοιπές ψαρούκλες θα φάνε πήξιμο χοντρό πριν τα μαλλιά τους κάνουν μπούκλες.

Διήγημα…

Κάθονταν δίπλα στο μικρό πάγκο, στην όχθη της θάλασσας. Ήταν μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα.
Αυτός, ζωγράφιζε κάτι με ένα ξύλο, πάνω στη κίτρινη άμμο.
- Τι ζωγραφίζεις; Τον ρώτησε
- Εσένα.
- Όχι, δεν είμαι εγώ.
Η ζωγραφική ήταν δύσκολη. Η άμμος ήταν πολύ στεγνή. Φύσηξε αέρας. Αυτή, κοίταξε την άμμο άλλη μια φορά. Είδε πως το πορτραίτο της δεν ήταν πια εκεί.
-Θα έρθεις και αύριο εδώ; – Τον ρώτησε – Αλήθεια;
- Αλήθεια – Της απάντησε.
Αλλά δεν ήρθε την επομένη. Δεν ήρθε ούτε τη μεθεπομένη . Δεν ήρθε ούτε μετά από δυο μέρες, ούτε μετά από ένα μήνα.
Συχνά, Αυτή καθόταν στο μικρό πάγκο μόνη.
Σκεφτόταν, σκεφτόταν και δε μπορούσε να καταλάβει, γιατί Αυτός δεν ερχόταν.
Δεν ήξερε πως οι γονείς του είχαν αλλάξει γειτονιά και Αυτός τώρα πήγαινε σε άλλη παιδική χαρά.

(Απόδοση από παλιό ρώσικο αναγνωστικό)

O tempora, o mores!

Σαββατοκύριακο. Βόλτα στο χωριό. Ο γιός μου ασχολείται με το παππού. Τον γυροφέρνει, αστειεύεται μαζί του, τον πειράζει, κοντολογής δεν τον αφήνει σε ησυχία. Και ο παππούς, προσπαθώντας απεγνωσμένα να ηρεμήσει αρχίζει τις νουθεσίες :
«Βρε συ, εσύ μεγάλωσες πια. Έγινες άντρας. Κόψε τις βλακείες… Εσύ τώρα είσαι…πρέπει να είσαι…να είσαι… (βρίσκει τη λέξη) γκεσέμι. . .»
Τα παιδιά μου κοιτάγονται με απορία, ξεσπάνε σε γέλια για τη λέξη, που δεν έχουν ξανακούσει και ρωτάνε
«Γκεσέμι; Τι είναι το γκεσέμι;»
Και ο παππούς περήφανος, που μπορεί να μεταδώσει τη γνώση και τη σοφία του στη νέα γενιά, αρχίζει να εξηγεί :
«Να, εκεί στα κοπάδια, βάζουν ένα μεγάλο κριάρι μπροστά μπροστά, για οδηγό, το γκεσέμι. Του κρεμάνε και ένα τροκάνι στο λαιμό και οδηγεί το κοπάδι. Μπροστά το γκεσέμι με το τροκάνι στο λαιμό –γκλαν-γκλαν (παραστατικότατος ο παππούς) να δείχνει το δρόμο και πίσω το κοπάδι. Γκλαν-γκλαν το τροκάνι , μπροστά το γκεσέμι οδηγεί και …»
«Α! κατάλαβα» τον διακόπτει ο γιός μου. «Leader εννοείς.»
“Τι leader και βλακείες” επεμβαίνει η κόρη μου “GPS εννοεί ο άνθρωπος !!!”
Κρανιοεγκεφαλική η μαμά, που έχει και κόλλημα με την ελληνική.

Δυτικά…

Εφηβεία. Καλοκαίρι. Το μπαλκόνι της κολλητής μου κρέμεται ακριβώς πάνω από ένα αναψυκτήριο.
Καθημερινά επίδοξοι και φερέλπιδες καλλιτέχνες, συνθέτες, μουσικοί αλλά κυρίως τραγουδιστές, στριμώχνονται στη σκηνή του, αναζητώντας το μονοπάτι για τη δόξα, τη φήμη, την επιτυχία..
Στη πλατεία του αναψυκτηρίου το φιλοθέαμον κοινό, παρακολουθεί, κρίνει, θαυμάζει και σχολιάζει τα ταλέντα (και δη τα σωματικά των επί σκηνής ξελαρυγγιαζόμενων θήλεων αοιδών) ενίοτε δε γιουχάρει τα συμπαθή “ψώνια” πίνοντας ένα αναψυκτικό, μασουλώντας κανένα σουβλάκι. Αρτος και θεάματα. Fame story της εποχής
Και εμείς, πάνω από το μπαλκόνι, ροκούδες από κούνια, πινκφλοϋντοτραφείσαι, σπάμε πλάκα. Άγρια, ανελέητη, νεανική πλάκα. Πλάκα της σκληρής, απόλυτης και αυτάρεσκης εφηβείας…
Στη σκηνή ανεβαίνει ένας τύπος με κιθάρα. Τραγουδάει μια μπαλάντα. Ζεστή φωνή, μεστός στίχος, εξαιρετική μουσική. Τελειώνει. Το κοινό χειροκροτάει βαριεστημένα και περιμένει εναγωνίως, την επόμενη αοιδό να λικνιστεί επί σκηνής, να διασκεδάσουν λίγο, βρε αδελφέ…
Στη μνήμη μου, τώρα πια, εκτός από την αίσθηση της ισχυρής εντύπωσης που μου προκάλεσε το τραγούδι εκείνο , δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Ούτε το όνομα του τραγουδιστή, ούτε η μελωδία. Τίποτε άλλο εκτός από το ρεφραίν:
«Κι εμείς που ζούμε δυτικά,
Μας κόλλησε η ρετσινιά,
Πως ζούμε στην Αθήνα…»
Τι κι αν δε θυμάμαι τίποτε άλλο; Τι κι αν πέρασαν τόσα χρόνια;
Κάθε καλοκαίρι αυτός ο στίχος έρχεται και ξανάρχεται στη μνήμη μου να μου θυμίσει μια ανέμελη εφηβεία, και ταυτόχρονα να μου αφήσει τη γλυκειά ψευδαίσθηση ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει –ίσως ούτε καν εγώ-, μια που ακόμα, εμείς που ζούμε δυτικά, δεν ζούμε στην Αθήνα.

Επιτέλους…

Ουφ! έφαγα τα λυσακά μου, αλλά τα ψιλοκατάφερα.
Μου πήρε ένα μήνα πάνω κάτω, να ψάχνομαι, να πειραματίζομαι, να μη μου βγαίνει, να τσαντίζομαι, αλλά τελικά voila.
Μπορεί να μην ειναι και ό,τι καλύτερο, μπορεί να μην είναι τέλειες οι δημοσιεύσεις μου, αλλά τουλάχιστον έχουν μια αξιοπρεπή μορφή.
Και τις παραγραφούλες τους και τους συνδέσμους τους, ακόμα και μουσικούλα έβαλα.
Αχ! είμαι πολύ πολύ χαρούμενη.
Ας είναι καλά ο Λεξίτυπος και η Magica με τις εξαιρετικές οδηγίες τους.
Παιδιά ευχαριστώ πολύ.
Η …άσχετη

Πέντε πράγματα που…

• Λατρεύω
  το γέλιο της κόρης μου
  την Ελλάδα
  τη Μαφάλντα
  το Συμπόσιο του Πλατωνα
  τη θάλασσα
  • Aπεχθάνομαι
    τη Ψωροκώσταινα
    τους δήθεν και τους τάχα
    τη γκρίνια, τη μιζέρια, τη γκαντεμιά
    το γκρί στα ρούχα, στις απόψεις, στη ζωή, στο καιρό…
    τους εκδότες

  Mου αρέσουν
  η σοκολάτα
  τα σουβλάκια, το χταποδάκι στα κάρβουνα και το ούζο
  η γυναικοπαρέα
  να περπατάω ξυπόλητη
  οι γάτες

  • Μισώ
    την εξουσία και όσους τη πουλάνε
    την αχαριστία
    τις θερμίδες (αφού τις καταναλώσω…)
    τη καταπίεση
    τις κατσαρίδες

  Με ξετρελλαίνουν
  Ο Αρκάς και ο κόκκοράς του
  Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου
  οι “ζουζουνιές” του γιού μου
  το “ειμ΄ αητός χωρίς φτερά”
  οι επαναστάτες (με ή χωρίς αιτία)

  • Σιχαίνομαι
    τη γραφειοκρατία
    το χρήμα, σα σκοπό ζωής
    τα σόγια από τη Κορώνη (μπαρμπάδες κι ανίψια)
    το κιτς και το βλαχομπαρόκ
    τα ρολόγια

  Mε παθιάζουν
  η γνώση
  οι άνθρωποι με χιούμορ
  η ζωή
  οι προκλήσεις
  το “Hit me” του Ιan Dury (It s nice to be a lunatic!!!)

  • Με αηδιάζουν
    οι κατουρημένες ποδιές, όσοι τις κατουρήσανε και όσοι τις φιλήσανε
    τα ποντικια
    η πολιτική, οι πολιτικοί και το…Κυνοβούλιο
    οι παχιές μυγες και τα παχιά λόγια
    ο πατσάς

  Mε συγκινούν
  ένα παιδί που κοιμάται
  η αξιοπρέπεια
  οι πίνακες του Γκρέκο και του Νταλί
  η ευγένεια
  το “Oσο μπορείς” του Καβάφη

  • Με εκνευρίζουν
    η Μαίρη Παναγιωταρά (γιατί επιμένει να με αντιγράφει…)
    οι κομπλεξικοί
    τα ψώνια και τα “ψώνια”
    τα γκρικλις
    που Δευτέρα κάτι έχω, τη Τρίτη δεν αντέχω…

  Με εμπνέουν
  τα όνειρα
  οι νύχτες χωρις φεγγάρι,τότε που μπορώ να μετράω τα αστέρια
  τα άτομα τα ηλιοβόρα και τα σεληνοβάμονα
  η σιωπή
  οι ανοιχτοί ορίζοντες και τα ανοιχτά μυαλά

  Βαριέμαι
  τη τηλεόραση
  το σιδέρωμα
  το τέλμα
  τις αμπελοφιλοσοφίες
  τις προδιαγραφές και τις προοπτικές

  • Χωρίς αυτά δε μπορώ
    αγάπη
    βιβλία
    μουσική
    ήλιο
    υπολογιστή

  Δε χωράει το μυαλό μου
  τον πόλεμο
  τη βία
  τον πόλεμο
  τη βία
  τον πόλεμο…

  Ασε με να κάνω λάθος (Παπακωνσταντίνου)
  Μια μέρα μιας Μαίρης
  Ειμ΄αητός χωρίς φτερά (Μπιθικώτσης)

Καινούργιες ασχολίες

Προς το παρόν είμαι απασχολημένη εδώ

Θα επανέλω τάχιστα, μόλις αλλάξει ο αέρας.

Φώς στο μυαλό…

Πού είμαι τόσο καιρό;

Είναι απίστευτο το πως κυλάει ο χρόνος όταν αναλώνεσαι σε μάταιες και ποταπές σκέψεις και δραστηριότητες.

Οταν η δουλειά σου σου ρουφάει και τη τελευταία ρανίδα δημιουργικότητας, όταν ο ανταγωνισμός και ο εγωισμός δε σου αφήνουν περιθώρια να σκεφτείς παρά μόνο το πώς θα βγεις από πάνω, πώς θα κάτσεις καβάλα στους “άλλους” (πάντα “η Κόλαση είναι οι Άλλοι”), όταν ο φόβος για κάποιο γεγονός, κάποια εξέταση που ίσως και να σηματοδοτεί κάτι πολύ κακό, κάτι πολύ σοβαρό για την υγεία σου, δεν αφήνει να συνειδητοποιήσεις το πραγματικά βαθύ νόημο της ρήσης: “Για δυο πράγματα δε πρέπει να στεναχωριέσαι: για αυτά που μπορείς να αλλάξεις και για αυτά που δε μπορείς.”…

Τότε λοιπόν, περιπλανιέσαι χαμένος μες στο σκοτάδι του μυαλού σου και από κάθε γωνιά, σε κάθε στενό σοκκάκι των λογισμών σου, παραμονεύουν σα κρυμμένοι εγκληματίες, οι σκέψεις, οι μάταιες, οι ευτελείς, οι ποταπές σκέψεις. Παραμονεύουν και περιμένουν, περιμένουν να ορμήσουν και να γραπωθούν πάνω σου σαν άτακτες μαϊμούδες, περιμένουν να σου επιτεθούν, να σε στραγγαλίσουν, να σου κόψουν κάθε πιθανό δίαυλο επικοινωνίας με το πραγματικό εγώ σου και να σε αφήσουν ανθρωπάκι κουρελιασμένο, έρμαιο των φόβων του και των παθών του.

Πληροφορία

Είναι η καλύτερη εποχή. Είναι η χειρότερη εποχή. Η εποχή της Θείας Πληροφορίας.

Πάνε δεκαπέντε, είκοσι, άντε είκοσιπέντε χρόνια το πολύ, που για να κατακτήσεις μια πληροφορία, έπρεπε να μοχθήσεις. Να ψάξεις , να την εντοπίσεις και, όταν (και αν την έβρισκες) εφόσον ήθελες να τη διατηρήσεις και με κάποιο άλλο τρόπο, ασφαλέστερο από το …πεπερασμενο κεφάλι σου, έπρεπε να βρεις το κατάλληλο μέσο (χαρτί, γραφή, ντουλάπι…). Σήμερα, με μερικά κλικ πάνω στα πλήκτρα του υπολογιστή σου, έχεις διαθέσιμες όλες τις πιθανές και απίθανες πληροφορίες, που θα μπορούσες ποτέ να επιθυμήσεις. Δε χρειάζεται να ψάξεις, δε χρειάζεται να αναρωτηθείς, να αναζητήσεις, να παιδευτείς, να κουραστείς. Ολα στο πιάτο. Πληροφορία και γνώση φαστ φουντ . Κοινωνία της αφθονίας, κοινωνία της ευκολίας, κοινωνία της πληροφορίας.

Και όλος αυτός ο όγκος γνώσεων, λέξεων, μηνυμάτων, ιδεών, σκέψεων, γεγονότων, αριθμών, εικόνων, φωτογραφιών με κάνει να νοιώθω άβολα, αμήχανα, με τρελλαίνει. Νοιώθω σαν όλα να έχουν πια ειπωθεί, σαν τίποτε να μην έχει πια σημασία. Να μην έχει σημασία το αν θα μιλήσεις, το αν θα σωπάσεις, το αν έχεις κάτι να πεις, το αν θα σκεφτείς κάτι.

Και ώρες ώρες, όπως κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου, έχω την αίσθηση, πως θα εκραγεί το κεφάλι μου και θα κάνει ένα τεράστιο μπαμ, και αυτό θάναι το καινούργιο big bang και όλες οι πληροφορίες, όλα τα γράμματα, όλοι οι αριθμοί θα αρχίσουν να ξεχύνονται από το μυαλό μου στους ώμους μου, κι από κει στο σώμα μου και θα κυλάνε στο πάτωμα και θα ρέουν και θα ρέουν αενάως μέχρι να πλημμυρίσουν όλη τη Γη, μέχρι που η Πληροφορία να γεμίσει κάθε σημείο του Σύμπαντος, της Οικουμένης .

Επίγραμμα

Περίμενα καιρό. Πολύ καιρό.
Δεν είπα σε κανένα μήτε λέξη.
Δεν ήθελα κανένας να προσέξει,
ότι διψούσα κι ήθελα νερό…

Κι ήρθ’ από πάνω η εντολή να βρέξει…
(Παν. Κανελλόπουλος)

ΧΟΥΛΚ

Δε διάβαζα πολλά κόμικς μικρή. Μόνο Αστερίξ και Λούκυ Λουκ.
Τα υπόλοιπα, τύπου Χούλκ, τα κατέτασσα μετά βδελυγμίας στη κατηγορία των «υποπροϊόντων», των πνευματικών σκουπιδιών. Δεν την έβρισκα με σούπερ ήρωες ή με μεταλλαγμένους απίθανους τύπους, που ξεπηδούσαν από το πουθενά, για να σώσουν, να τιμωρήσουν, να καταστρέψουν…
Ούτε που ξέρω πώς ξεπήδησε από μέσα μου.
Φαίνεται ότι κάπου θα είχε πάρει το μάτι μου καμιά σκηνή στη τηλεόραση, ή φευγαλέα η ματιά μου θα είχε πέσει σε κάποια σελίδα περιοδικού και ο Χούλκ ρίζωσε βαθιά στο υποσυνείδητό μου και έμεινε εκεί κοιμισμένος για πολλά, για πάρα πολλά χρόνια.
Ξύπνησε απότομα μια μέρα, χωρίς καμιά προειδοποίηση.
Ηταν σε μια δημόσια υπηρεσία, όπου μάταια προσπαθούσα να εξηγήσω στο καρεκλοκένταυρο, που είχα μπροστά μου, το αίτημά μου. Ο υπάλληλος δεν άκουγε, δεν καταλάβαινε, δεν ήθελε, δεν… Μόνο όποιος έχει προσπαθήσει να διεκδικήσει κάτι από μια δημόσια υπηρεσία, μπορεί να με καταλάβει . Ηταν ακριβώς η φάση αυτή, που ο υπάλληλος σου φτύνει μες στα μούτρα τα περίφημα λόγια «Ο νόμος λέει…» (Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι ξέρουν πάντα και από έναν νόμο, που τους εμποδίζει να μας εξυπηρετήσουν, ποτέ όμως δε ξέρουν το νόμο, που χρειάζεται για να μπορεσουμε να κάνουμε τη δουλειά μας; )
Εκείνη τη στιγμή ξύπνησε.
Ξαφνικά, ακριβώς όπως γίνεται στο πρωτότυπο σενάριο, ένοιωσα να μεταμορφώνομαι. Ενοιωσα -σχεδόν έβλεπα- ένα τεράστιο πράσινο τέρας μέσα μου, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει και ουρλιάζοντας, να ετοιμάζεται να ξεχυθεί στον έξω κόσμο.Αισθανόμουν το ουρλιαχτό να ανεβαίνει στο λαρύγγι μου, να το καίει, να γίνεται τόσο δυνατό, μέχρι που πνιγόταν και δεν ακουγόταν τίποτε πια. Εγινα ο Χούλκ. Για δευτερόλεπτα. Υστερα ξαναμαζεύτηκα στη μίζερη ανθρώπινη ύπαρξή μου, μάζεψα τα χαρτιά μου και έφυγα. Κανείς δε κατάλαβε τίποτε. Ούτε καν καλά καλά κι εγώ. Aπέδωσα το συμβάν στη κούραση, στο στρές, στην υπερένταση.
Από τότε συχνά πυκνά ο Χούλκ με επισκέπτεται.
Κάθε φορά που ο άντρας μου απαιτεί, κάθε φορά που τα παιδιά μου επιμένουν να ασκήσουν “δικαιώματα τους”, κάθε φορά που ο προϊστάμενός μου…, κάθε φορά που ο αγενής ταξιτζής…….ο βολεμένος δημόσιος υπάλληλος……………ο ασυνείδητος γιατρός………….ο κλέφτης μαγαζάτορας…………..ο “γλύφτης” συνάδελφος……
Κάθε φορά κοιτάζομαι στο καθρέφτη και βλέπω το Χούλκ έτοιμο να ξεπηδήσει από μέσα μου. Και κάθε φορά είναι όλο και πιο θυμωμένος, όλο και πιο ψηλός, όλο και πιο δυνατός, όλο και πιο κτηνώδης . Και κάθε φορά αναρωτιέμαι αν επιτέλους θα τον δουν και οι άλλοι. Και κάθε φορά διαπιστώνω, ότι δεν τον βλέπει κανείς, ότι βιάζεται να ξανα κουλουριαστεί στη κρυψώνα του μέσα μου, το ίδιο απότομα και βιαστικά όσο απότομα και βιαστικά εμφανίζεται. Και περιμένω…
Α…και ξέρω. Χάλκ προφέρεται σωστά. Το Χούλκ όμως μου ακούγεται καλύτερο. Πιο σωστό, πιο βίαιο, πιο μπρουτάλ. Τόσο βίαιο και τόσο μπρουτάλ, όσο το Κτηνώδες υποκείμενο που κρύβω μέσα μου και που περιμένει παθητικά τη στιγμή του.