Μαμά, brm…

Στη δουλειά. Μεσημέρι. Πνίγομαι. Χαμένη σε πελάγη αριθμών και δεικτών ευφορίας. Η άκρη του ματιού μου πιάνει το γνώριμο φακελλάκι στη κάτω δεξιά γωνιά του υπολογιστή. Μήνυμα. Πατάω μανιωδώς επάνω του, μη και χάσω πολύτιμο χρόνο. Ανοίγει η οθόνη .
Διαβάζω το μήνυμα. Μια σειρά ακαταλαβίστικων συμβόλων.

«Τι διάλο» σκέφτομαι. «Ανακάλυψε τώρα και μένα η Σου-λί και μου στέλνει μηνύματα;»
Κυττάζω τη Κωδικοποίηση. Όλα εντάξει.
Ανατρέχω στο όνομα του αποστολέα: badbaby… – Η κόρη μου -.
Ξαναδιαβάζω το μήνυμα.

rr mama i marian8i leei en mporei tlk n pame afo0 en exo0n bgei akm t apotlsmata.
(…8 do an exei gyrisei i ioanna n pame mazi…alla en nomizo.
kla ok ase!!!! 8a po oti 8a pame smr g kourema

Τι να εννοεί ο ποιητής; αναρωτιέμαι.
Απορημένη στάση μέσα στο μεσημεριανό κυκεώνα της δουλειάς.
Πρώτη σκέψη: Μου κάνει πλάκα το …καλόπαιδο. Ας το σιγουρέψουμε καλού-κακού.
Τηλέφωνο στο σπίτι .
Εγώ : Έλα, τι μήνυμα, μου έστειλες;
Το κακό μωρό : Σου λέω ότι ….
(Παραθέτω την ακριβή μετάφραση του κειμένου :

“Ρε μαμά, η Μαριάνθη λέει (ότι) δεν μπορεί τελικά να πάμε αφού δεν έχουν βγει τα αποτελέσματα (θα δω αν έχει γυρίσει η Ιωάννα να πάμε μαζί…αλλά δεν νομίζω.)
Καλά, εν τάξει, άσε!!! Θα πω ότι θα πάμε σήμερα για κούρεμα.”

Εγώ : (σοκαρισμένη ) Και πώς γράφεις έτσι παιδάκι μου;
Το κακό μωρό : Ωχ, έλα τώρα ρε μάμμυ.
Εγώ, στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού (ΚΑΙ ρε ΚΑΙ μάμμυ;) εξακοντίζω τη κλασική απειλή των απανταχού εργαζομένων μαμάδων : Θα τα πούμε όταν γυρίσω.

Και γυρίζω. Και ψωνίζω, και μαγειρεύω, και πλένω τα τσουμπλέκια της κουζίνας και ακούω τα νέα από τη δουλειά του άντρα μου, από τα σχολεία των παιδιών μου και σερβίρω και καθόμαστε στο τραπέζι και τρώμε και ωπ ! ήρθε η ώρα για το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών.
Ο εισαγγελέας (εγώ), αφού κάνω μια σύντομη εισαγωγή στο μοναδικό ένορκο (σύζυγος) για το φλέγον ζήτημα, φέρνω το θέμα προς συζήτηση, με δημοκρατικές διαδικασίες, και απευθύνομαι και πάλι στη κόρη μου:

- Για πες μας λοιπόν τι ιστορίες είναι αυτές; Πώς γράφεις έτσι; Τι είναι αυτά τα κινέζικα;
- Έλα ρε μαμά, ενίσταται ο συνήγορος (αδελφός – που άλλες ώρες ένας ήλιος δε τα πυρώνει εδώ μου μονοιάσανε, ας όψεται η η Θεία Τεχνολογία) – έτσι γράφουν όλοι τώρα.
- Δηλαδή, ποιοί όλοι;
- Όλοι ντε. Όλα τα παιδιά.
- Και γιατί παρακαλώ γράφουν έτσι όλα τα παιδιά;
- Για να κάνουν γρήγορα (κόρη)
- Γιατί βαριούνται (γιός)
(Απαντήσεις χαρακτηριστικές που σηματοδοτούν τη διαφορετικότητα νοοτροπίας, άποψης και χαρακτήρα )
- Και γιατί βιάζονται τόσο;
- Για να μη χάνουν χρόνο.
- Και τι τον κάνουν το χρόνο, που…δε χάνουν;
- Χμ……χμ……(απορία ψάλτου βηξ, ο ένας περιμένει να απαντήσει ο άλλος.)

(Αφήνοντας τα παιδιά μου στην απορία τους περί της χρήσεως του εξοικονομουμένου χρόνου, δράττομαι της ευκαιρίας για να σας μεταφέρω συνοπτικά τα συμπεράσματα του διαλόγου.
Λοιπόν, η ουσία είναι ότι πλέον οι προέφηβοι και έφηβοι (ίσως και όχι μόνο) επικοινωνούν, μέσω γραπτών μηνυμάτων στο κινητό, στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, στο msn. -και Κύριος οίδε σε ποιές άλλες εφαρμογές.
Γνωστά όλα αυτά.
Εκείνο, που δε μου ήταν γνωστό, είναι ότι, κατά την επικοινωνία τους αυτή, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται, μια καινούργια «γλώσσα», η οποία απλώνεται και εξελίσσεται μόνο κατά το ένα σκέλος του λόγου –το γραπτό (σα να λέμε η αργκό του γραπτού λόγου).
Όλα φαίνεται να ξεκίνησαν από τα απαίσια και φρικώδη γκρίκλις, με τη χρήση λατινικών χαρακτήρων, προχώρησαν όμως περισσότερο, καθώς, για ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα και ευκολία, καταργούνται τα φωνήεντα και ορισμένα «ευκόλως» εννοούμενα σύμφωνα από λέξεις. Για παράδειγμα το «δεν» γίνεται σε αυτή την ιδιότυπη γραφή «en», ενώ οι αντωνυμίες, προσωπικές και κτητικές (μου-σου-του κλπ ) γράφονται με ένα μόνο λατινικό χαρακτήρα (m-s-t …). Η υπεραπλούστευση αυτή φτάνει ακόμα και στη κατάργηση μερικών λέξεων (συνδέσμων κλπ) πχ. του «ότι». Κλείνει η παρένθεση)

Έμεινα άφωνη με τις αποκαλύψεις αυτές. Αστραπιαία πέρασαν από το μυαλό μου τα εκατομμύρια λέξεων, που έχουν γραφεί για τη μητέρα των γλωσσών, για τη πορεία και τις διαδρομές της ελληνικής γλώσσας ανά τους αιώνες, για…
Και, ναι, σύμφωνοι, η ζωή προχωράει μπροστά μέσα από τις αλλαγές. Τα πράγματα δε μπορούν να μένουν στάσιμα. Αυτή η αλλαγή όμως σα να μου έπεσε βαριά στο στομάχι…. .

Η σκέψη μου δεν ολοκληρώθηκε καθώς ο γιός μου είχε αρχίσει κιόλας μάθημα στο πατέρα του για να τον μυήσει στο νέο κώδικα.
-Να, για παράδειγμα, όταν θες να πεις «βαριέμαι» θα γράψεις «brm».
-Και ο άλλος τι θα καταλάβει;
-«Βαριέμαι»
-Και γιατί όχι «βρωμάω»;
Αμήχανα γελάκια από τα τέκνα μας, που έκπληκτα ανακαλύπτουν ότι τελικά τα εξοβελισμένα από το καινούργιο κώδικα επικοινωνίας φωνήεντα ίσως να έχουν μια κάποια χρησιμότητα.

Κι έγινε πια οικογενειακό μας ανέκδοτο :
- Μαμά, β-ρ-μ.
- Τράβα πλύσου.