Των ανθρώπων, που γράφουν την ιστορία, όσο και αν η ιστορία επιμένει να τους αγνοεί, να μην κάνει καμιά αναφορά γι΄ αυτούς στα επίσημα κιτάπια της.

Οπότε μου δοθεί ευκαιρία, προσπαθώ να παίρνω γραπτές μαρτυρίες από αυτούς τους ανθρώπους. Μαρτυρίες γραμμένες απλά, στη γλώσσα που έμαθαν να μιλούν, χωρίς περικοκλάδες και ωραιοποιήσεις.

Ψάχνοντας τα χαρτιά μου προχθές βρήκα ένα κομμάτι, που έχει γράψει ο πεθερός μου.

Αναφέρεται στη πορεία της ζωής του. Με λίγα λόγια, σε δυο σειρές,  ξετυλίγει το νήμα μιας ζωής εβδομήντα τόσο χρόνων.

Θα ρωτήσετε γιατί κάνω αναφορά εδώ.

Με όσα ζούμε τελευταία,  η ανάγνωση των γραπτών του γέννησε μέσα μου μια ελπίδα.

Όταν σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο κοντινοί μας, -παππούδες, γιαγιάδες, γονείς μας- ξεκίνησαν με τέτοιες (κι ακόμα χειρότερες) συνθήκες,   έζησαν μια ζωή γεμάτη μόχθο και συνάμα γεμάτη  αξιοπρέπεια, κατόρθωσαν να ξεφύγουν από το ριζικό τους και να διαμορφώσουν τη μοίρα τους,  να πετύχουν στόχους,  δυσθεώρητους στο ξεκίνημα, μια αχνή φωτίτσα ελπίδας ξεπηδάει από μέσα μου.

Γιατί εμείς να μη τα καταφέρουμε;

Πάμε λοιπόν….

Απεφάσισα να γράψω τα της ζωής μου για να βλέπουν η κυρία μου και τα άριστα παιδιά μου το πώς έφτασα μέχρι εδώ.
Έμεινα ορφανός 4 χρόνων, δηλαδή πριν 68 χρόνια. Από 10 χρονών βγήκα στη δουλειά για να πάω στο γυμνάσιο και για να επιβιώσουμε.

Πρώτη δουλειά μου ήταν να πουλάω μαντορίνια και πορτοκάλια με το κομμάτι, μετά πούλαγα νερό με το κουπάκι και λεμονάδες στα τραίνα και έλεγα ότι ήταν παγωμένα, αλλά τουναντίον ήταν ζεστά και μου τα έχυναν στο σβέρκο. Άλλη δουλειά στα 12 μου χρόνια, ξεφόρτωνα τρία βαγόνια κάρβουνο , δηλαδή 30 τόνους για 90 δραχμές. Μετά στα 14 μου χρόνια, πιάνω δουλειά στο παγοποιείο στο χωριό μου και δούλευα 12 ώρες κάθε μέρα, βγάζοντας 1200 κολώνες πάγο και μετά μπαίνοντας στο παγοθάλαμο σε 20 βαθμούς ψύξη υπό το μηδέν, ξυπόλητος γιατί δεν είχα παπούτσια, και γι΄ αυτό είναι παγωμένα τα πόδια μου.

Στο διάστημα αυτό αρραβωνιάζω τη αδερφή μου και αναλαμβάνω όλα τα βάρη απάνω μου, δηλαδή έξοδα αρραβώνων και γάμου με γλέντια.  Χρεώνουμαι στο Θ. τότε 2000 δραχμές καθότι έπαιρνα 35 δραχμές το 12ωρο. Μετά από 6 χρόνια, δηλαδή στα 20 ανοίγω μαγαζί εξοχικό στο Μ. . Παράλληλα αγαπιέμαι με τη Μπ. Περνάει ένας χρόνος και αφήνω το μαγαζί κι έρχομαι στο Πειραιά να πιάσω δουλειά στη ΣΠΑΠ με τη προοπτική να μου δώσουν τη Μπ.  Στέλνω τη κυρά Σταυρούλα και τη ζητάω τη Μπ, αλλά εκτός δε μου τη δώσαν , μας έδιωξαν γιατί δεν ήμουν μόνιμος.

Μόλις μονιμοποιήθηκα επανήλθον και κατόπιν διαπραγματεύσεων τα βρήκαμε. Και στις 13 Νοεμβρίου το 1960 παντρεύομαι και μένουμε στο Πειραιά στα Καμίνια, επί 6 χρόνια, στο σπίτι, το οποίο πήρα προίκα. Το σπίτι το διάλεξα εγώ εκεί γιατί υπέφερα από τα πόδια και ήθελα να είμαι κοντά στη δουλειά.

Το 1961 το Δεκέμβριο κάνουμε το Γ., το γιό μας Τότε έπαιρνα 440 δραχμές το μήνα. Το 1967 φεύγουμε από το Πειραιά και ερχόμαστε στην Αθήνα.  Τότε παίρνουμε τα 3 παιδιά του θείου του Μίμη και ζήσαμε περίπου 8 χρόνια μαζί. Το 1967 στη χούντα κάναμε τη κόρη μας, τη  Β. Εγώ στη δουλειά μου πήγαινα καλά και λίγο λίγο εξελισσόμουνα.

Στο ενδιάμεσο πουλάμε το σπίτι το Πειραιώτικο και παίρνουμε άλλο στην Αθήνα, του γιού μας. Παράλληλα εγώ πήρα κάποιο δάνειο 230.000 είχα και τις οικονομίες μου και πήραμε το 1978 και το σπίτι της κόρης μας. Κάπως μαζέψαμε λίγα λεφτά ακόμα και πήραμε το δυαράκι δίπλα στη Β. και αφού δώσαμε στη κυρία κάποιο μικρό ποσό, το υπόλοιπο ξεχρεωνόμαστε με γραμμάτιο μερικά χρόνια. Τότε βλέπουμε ότι δεν την έφτανε τη Β. το σπίτι και της δίνουμε ένα δωμάτιο από το δικό μας και έτσι βολευτήκαμε όλοι.

Δεν με βοήθησε κανείς εκτός της Γυναίκας μου, που με την Οικονομία της φτάσαμε εδώ και Δόξα τω Θεώ.

Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα αλλά περιορίσθηκα στα πιο συγκεκριμένα και θα ήθελα να τα μιμηθούν τα παιδιά μου.

.

Φέτος, για πρώτη φορά, υπέβαλα τη φορολογική μου δήλωση, μέσω Διαδικτύου.

Αφού ολοκλήρωσα τις καταχωρήσεις ζήτησα να εκτυπώσω το εκκαθαριστικό μου. Και εκεί με περίμενε η μεγάλη έκπληξη. Μετά την εκτύπωση του εκκαθαριστικού, υπήρχε ειδική σελίδα, η οποία με ενημέρωνε για το πώς διατίθενται από το κράτος, οι φόροι, που πληρώνω Με άλλα λόγια, πώς και πόσο συνεισφέρω στο Κρατικό Κορβανά.

Tόσα στην ασφάλιση… στην Υγεία… στη Παιδεία…στην Αμυνα… στις Υποδομές… στην Ασφάλεια και Προστασία του Πολίτη… στη Δικαιοσύνη … στο Πολιτισμό…. στο Περιβάλλον και  την οικιστική ανάπτυξη … Τς,τσ,τσ, τσ… Τι λές βρε παιδί μου…

Ε! ναι! Ομολογώ… Ένοιωσα εθνικά υπερήφανη. Δεν θα ξαναδιαμαρτυρηθώ για τους φόρους μου, τώρα πού ξέρω με ακρίβεια σεντ, πώς αυτοί χρησιμεύουν για να βελτιώσουν τη ζωή μου (τώρα πώς γίνεται και συνεισφέρω σε όλα αυτά, αλλά δε τα βλέπω πουθενά , άλλου παπά ευαγγέλιο…)

Όμως… μελετώντας λίγο καλύτερα, διαπιστώνω μια παράλειψη. Μα ναι, λείπει μια πολύ σοβαρή κατηγορία.

Η κατηγορία «Μίζες»  ή, πιο κομψά,  «Οσα φάγαμε μαζί»

Και μια που η εφαρμογή, μου δίνει τη δυνατότητα να κάνω  “Παρατηρήσεις και Προτάσεις για τη βελτίωση του Συστήματος”  τι λέτε; Να τους το προτείνω;

(Μπά, άσε καλού-κακού να εκκαθαριστεί πρώτα η δήλωσή μου, μην έχουμε τίποτε παρατράγουδα.)

.

.

.

ΥΓ : Εδώ και λίγο καιρό, στη μπλογκογειτονιά μας έκανε την εμφάνισή του ένα καινούργιο μπλογκ .

.

Ο ήχος και το ίχνος

.

Δημιουργός του ένα εξαιρετικά αγαπητό μου, αξιόλογο όσο και ιδιαίτερο άτομο.

Επισκεφτείτε το.

Αξίζει το κόπο.

Πιστεύω  πως θα το αγαπήσετε, όσο κι εγώ.

Ασφαλώς και ΔΕΝ γίνεται μάθημα : είμαστε β΄λυκείου και, με εξαίρεση τα μαθήματα κατεύθυνσης,  οι υπόλοιπες ώρες περνάνε σαν ώρες του παιδιού – κυριολεκτικά όμως.

Να σκεφτείτε , δε ρωτάω πια τη κόρη μου : «Τι κάνατε σήμερα στο σχολείο;»  αλλά «κάνατε τίποτε σήμερα στο σχολείο;» Η συνήθης απάντηση;  «Μπάααα, συζητάγαμε να περάσει η ώρα»

Επί της παρούσης, λοιπόν, συζητάνε το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της τριήμερης εκδρομής,  η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί σε μια εβδομάδα.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ένας μαθητής θυμάται κάτι πραγματικά πολύ πολύ σοβαρό. Φωνάζει λοιπόν σε συμμαθητή του, στο απέναντι θρανίο:

“Ρε Δημήτρη, μη ξεχάσουμε το ναργιλέ!”  για να λάβει την απάντηση (εξίσου φωναχτά πάντα):

« Ναι, ρε, καλά, που το θυμήθηκες. Να θυμηθούμε να αγοράσουμε και διάφορους καπνούς.»

Η καθηγήτρια (η οποία θα είναι και συνοδός στην εκδρομή) ακούει τη στιχομυθία και επεμβαίνει:

“Τι σχεδιάζετε εσείς;”

Απάντηση των μαθητών : “Σιγά κυρία, ένα ναργιλέ θα πάρουμε μαζί, που είναι το πρόβλημα;”

Και η απάντηση της εκπαιδευτικού : “Α! καλά. Ναργιλές επιτρέπεται. Τίποτε άλλες ουσίες μη φέρετε!!!”

Ρε π…..η μου, τόσο πίσω έχω μείνει, η αρτηριοσκληρωτική μάνα ;;;;;;;;;;;;

Κάποια στιγμή, όταν θα έχω χρόνο, κέφια και δυνατότητα θέλω να κάνω κάποιες αναρτήσεις για το θέμα ‘παιδεία’.

Πολύ πονεμένη ιστορία.

Μέχρι τότε ……… τα χάπιααααααααααααααααααααααα μου!!!

http://4.bp.blogspot.com/

ΔΕΝ είμαι χωρισμένη
ΔΕΝ έχω σπίτι με πισίνα
ΔΕΝ πηγαίνω να περάσω τις διακοπές μου στη Μύκονο
ΔΕΝ φοράω επώνυμα ρούχα,
Δεν έχω πολλά λεφτά για ξόδεμα σε ρούχα και λοιπές π@π@ριές
ΔΕΝ κάνω μπότοξ
ΔΕΝ κυνηγάω
ΔΕΝ κάνω γιόγκα στη παραλία
Μιλάω ελληνικά με τη παραδοσιακή ελληνική προφορά
Τα παιδιά μου επίσης μιλάνε ελληνικά (και μάλιστα καλά)

Έλεος…

ούτε το τίτλο της νοικοκυράς δε μπορώ να κατοχυρώσω για την άθλια και μίζερη ύπαρξή μου;
Τόσα χρόνια νον-ρίαλ  λοιπόν;;;;;;;;;;;
(Εκείνο το ερωτηματικό στο τίτλο με έχει τσακίσει.)

…………………………………..

…………………………………..

……………………………………..

Και για να σοβαρευτούμε, γιατί το θέμα ξεπερνά τα όρια του γελοίου και της πρόκλησης :

Πόση ξεφτίλα θα φάμε ακόμα στη μούρη;
Πόση υπομονή πρέπει να κάνουμε πριν βάλουμε μπουρλότο στα κανάλια τους ;
Πριν πετάξουμε εκείνα τα κουτόκουτα από το παράθυρο;;;;;;;;;;;;;;;;

………………………………………….

………………………………………….

…………………………………………

ΥΓ: Για να μην παρεξηγηθώ –εννοείται πως ΔΕΝ το είδα. Οι παραπάνω διαπιστώσεις είναι από το διαφημιστικό trailer και από κάποια βιντεάκια με στιγμιότυπα,  που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Και για να μη ξεχνιόμαστε,  πάμε για τον ύμνο  των απανταχού REAL νοικοκυρών:

Ολα για τα παιδιά

καινούργιο παραμύθι:

Ο μάγος των Επτά Χρωμάτων

ΣΗΜ: Οχι, δεν εμπνεύσθηκα από τη σημερινή κατάσταση της χώρας!!!

ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ

…………….

……………

.

.

Σε μια εβδομάδα το μυθιστόρημα θα μετακομίσει σε δική του ενιαία σελίδα, εμπλουτισμένο με εικόνες και συνδέσμους, σε μια προσπάθεια να αποκτήσει διαδραστικό περιεχόμενο.

………………………

……………………..

.

.

Και μια έκκληση για βοήθεια :
Στο όλα για τα παιδιά έχω αναρτήσει το Word για παιδιά.
Πρόκειται για μια παρουσίαση φτιαγμένη σε powerpoint,  την οποία είχα ανεβάσει μέσω της σελίδας powershow.com, η οποία μέχρι τώρα παρείχε δωρεάν υπηρεσίες και η οποία πλέον, από τον 3/2011 κόβει αυτού του είδους τις κακές συνήθειες, ζητώντας χρήματα για τη παροχή των υπηρεσιών της.
Σημειώνω ότι το βασικό μου θέμα είναι ότι η ανάρτηση θέλω να λειτουργεί σαν παρουσίαση, δηλαδή η πλοήγηση ανάμεσα στις οθόνες να γίνεται  μόνο με τα κλικ του πόντικα, γι΄ αυτό και δεν εξυπηρετεί κάτι σε ταινία/φιλμ κ.λπ.
Δοκίμασα τα εγγραφα της google (αν δε βρω κάτι καλύτερο μάλλον εκεί θα μείνω) αλλά το πρόβλημα είναι ότι μου εξαφανίζει τις κινήσεις μέσα στις διαφάνειες.
Καμιά ιδέα;

Υγεία,

χαρά,

γέλιο,

ευτυχία,

υπομονή,

αισιοδοξία….

ναι…

φυσικά…

αυτονόητα.

Μα κάτι μου έλειπε…

Κάτι ακόμα…

Νομίζω το βρήκα…

Από καρδιάς λοιπόν φίλοι μου

.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΦΕΤΟΣ!

.

.

.

Υγ : Διάφορες αντίξοες καταστάσεις με κρατάνε ακόμα μακριά από τη γειτονιά μας. Προσπαθώ να ενημερώνω τουλάχιστον το «Όλα για τα παιδιά» , με κάποια καινούργια παραμυθάκια, ενώ ο Αλέξης συνεχίζει τις απεγνωσμένες προσπάθειες, να λύσει τους γρίφους, που θα ελευθερώσουν τον άγνωστο φίλο του από τα βάθη της σκουληκότρυπας.

.

Και μέσα σ΄ όλα, ένας καλός φίλος, ένας γλάρος, πέταξε για πάντα μακριά.

“Μου ‘πε κι άλλα – μου ‘πε κι άλλα
ώσπου άρχισε ψιχάλα…
έλα, μου ‘πε, πάμε τώρα
δε φοβόμαστε τη μπόρα…

Θα πετάξουμε παντού
έχω θύελλα στο νου
αστραπή μες στην καρδιά μου
ουρανό τα όνειρά μου.”

Καλό Ταξίδι, Γλάρε μου.
Καλές πτήσεις, χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς, χωρίς δεσμεύσεις .

.

.

.

.

.

.

Ώστε λοιπόν αυτός είναι ο  παράδεισος, σκέφτηκε και χαμογέλασε με τον εαυτό του.  Δεν ήταν βέβαια πολύ ευλαβικό το να μελετάς τον παράδεισο την ώρα ακριβώς, που πετάς για να τον φτάσεις.
Καθώς ερχόταν   απ΄ τη γη, πάνω από τα σύννεφα και σε στενό σχηματισμό με τούς δυο λαμπερούς γλάρους, είδε πως και το δικό του σώμα γινόταν φωτερό όπως το δικό τους. Είναι αλήθεια πως βρισκόταν εκεί ο ίδιος νέος Ιωνάθαν Γλάρος, αυτός που είχε πάντα ζήσει πίσω από τα χρυσαφένια μάτια του· η εξωτερική του όμως όψη είχε αλλάξει.
Το ένιωθε σα σώμα γλάρου, αλλά  πετούσε κιόλας πολύ καλύτερα από όσο είχε ποτέ πετάξει το παλιό του σώμα. Για φαντάσου, σκέφτηκε, με τη μισή προσπάθεια, θα πετύχω διπλάσια ταχύτητα, θα διπλασιάσω την επίδοση της καλύτερής μου μέρας στη γη.
Τα φτερά του λαμπύριζαν τώρα με μια φωτεινή λευκότητα, και οι φτερούγες του ήταν λείες και τέλειες λες κι ήταν φύλλα γυαλισμένο ασήμι. Άρχισε, όλος χαρά, να τα γνωρίζει, να βάζει δύναμη στα καινούργια του φτερά.
Πετώντας διακόσια πενήντα μίλια την ώρα ένιωσε πως πλησίαζε τη μέγιστη ταχύτητα πτήσης σε σταθερό ύψος. Στα διακόσια εβδομήντα τρία, νόμισε πως πετούσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε κι ένιωσε μια ελαφριά απογοήτευση. Υπήρχε κάποιο όριο στο τι μπορούσε το καινούργιο σώμα, και μολονότι ήταν πολύ ανώτερο από την παλιά του επίδοση πτήσης σταθερού ύψους, ήταν και πάλι ένα όριο, που θα χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να το ξεπεράσει. Στον παράδεισο, σκέφτηκε, δεν έπρεπε να υπάρχουν όρια.
Τα σύννεφα ξάνοιξαν, οι συνοδοί του φώναξαν, «Χαρούμενες προσγειώσεις, Ιωνάθαν», και χάθηκαν στον ουρανό.
Πετούσε πάνω από μια θάλασσα, προς μια δαντελωτή ακτή. Ελάχιστοι γλάροι έκαναν ασκήσεις με τα ανοδικά ρεύματα στους απότομους βράχους. Πέρα μακριά στα βορεινά, στην άκρη του ορίζοντα, πετούσαν μερικοί ακόμα. Καινούργια θεάματα, καινούργιες σκέψεις, καινούργια ερωτήματα. Γιατί τόσοι λίγοι γλάροι; Ο παράδεισος θα έπρεπε να μυρμηγκιάζει γλάρους! Και γιατί είμαι, ξαφνικά, τόσο κουρασμένος; Υποτίθεται πως οι γλάροι στον παράδεισο δεν κουράζονται και δεν κοιμούνται ποτέ.
Πού το  άκουσε αυτό; Η ανάμνηση της ζωής του στη Γη άρχισε να σβήνει. Η Γη ήταν ένας τόπος όπου έμαθε πολλά πράγματα, είναι αλήθεια, αλλά  οι λεπτομέρειες άρχιζαν να θολώνουν— θυμόταν κάτι για τον αγώνα για το φαγητό, πως ήταν Απόκληρος.
Δώδεκα γλάροι από την ακτή ήρθαν να τον συναντήσουν, δίχως κανένας τους να αρθρώσει λέξη. Ένιωσε μόνο πως ήταν ευπρόσδεκτος και πως ήταν σαν στο σπίτι του. Ήταν μια μεγάλη μέρα της ζωής του, μια μέρα που το ξημέρωμά της δεν μπορούσε πια να το θυμηθεί.
Γύρισε για να προσγειωθεί στην παραλία, χτυπώντας τα φτερά του για να σταματήσει λίγα εκατοστά στον αέρα, και να σταθεί  ύστερα απαλά στην άμμο. Προσγειώθηκαν κι οι άλλοι γλάροι, αλλά ούτε ένας τους δεν φτερούγισε ούτε τόσο δα. Πετιόντουσαν στον άνεμο, με ορθάνοιχτες τις λαμπρές φτερούγες τους, κι ύστερα με κάποιο τρόπο άλλαζαν την κλίση των φτερών τους, ώσπου να σταματήσουν την ίδια  στιγμή που τα πόδια τους άγγιζαν τη γη. Ήταν μια κίνηση με θαυμάσιο έλεγχο, όμως ο Ιωνάθαν ήταν τώρα πολύ κουρασμένος για να τη δοκιμάσει. Όρθιος εκεί στην παραλία, πάντα δίχως να λεχθεί το παραμικρό, αποκοιμήθηκε.
Τις μέρες που ακολούθησαν, ο  Ιωνάθαν αντιλήφθηκε πως σ᾿ αὐτὸν τον τόπο μπορούσε να μάθει για το πέταγμα τόσα, όσα είχε μάθει στην περασμένη του ζωή. Αλλά με μια διαφορά. Υπήρχαν εδώ  γλάροι που σκέφτονταν όπως εκείνος. Για τον καθένα τους, το πιο σημαντικό πράγμα ήταν να προοδεύσουν και να φτάσουν την τελειότητα σε ό,τι αγάπησαν περισσότερο στη ζωή, κι αυτό ήταν το πέταγμα. Ήταν υπέροχα πουλιά όλα τους, και πραγματοποιούσαν τις ασκήσεις τους ώρες ολόκληρες καθημερινά, δοκιμάζοντας την πιο τολμηρή αεροναυτική.
Για πολύ καιρό, ο Ιωνάθαν ξέχασε τον κόσμο από όπου είχε έρθει, τον τόπο εκείνο όπου οι γλάροι στο Σμήνος ζούσαν με τα μάτια κλειστά μπροστά στη χαρά της πτήσης, χρησιμοποιώντας τα φτερά τους μόνο μέσα με σκοπό να βρίσκουν τροφή και να τσακώνονται ποιος θα την αρπάξει. Όμως που και που, για μια στιγμή μόλις, θυμόταν.
Το θυμήθηκε μια φορά που είχε βγει με τον εκπαιδευτή του, καθώς ξαπόσταιναν στην παραλία ύστερα από μια σειρά περιστροφές με διπλωμένα τα φτερά.
«Που είναι όλος ο κόσμος, Σάλλιβαν;» ρώτησε σιωπηλά, απόλυτα εξοικειωμένος τώρα με την απλή τηλεπάθεια που χρησιμοποιούσαν αυτοί οι γλάροι αντί για στριγκλιές και ρεκάσματα. «Γιατί δεν είμαστε περισσότεροι εδώ; εκεί από όπου ήρθα υπήρχαν…».
…«Χιλιάδες, πολλές χιλιάδες γλάροι. Το ξέρω». ο Σάλλιβαν κούνησε το κεφάλι του. «Η μόνη απάντηση που βρίσκω, Ιωνάθαν, είναι πως είσαι στ΄ αλήθεια από τα πουλιά που ξεχωρίζουν, ένα στο εκατομμύριο. Οι περισσότεροι ερχόμαστε εδώ πάρα πολύ αργά. Περάσαμε από έναν κόσμο σε άλλο που ήταν σχεδόν απαράλλαχτος, ξεχνώντας αμέσως από που είχαμε έρθει, δίχως να νοιαζόμαστε για που πηγαίναμε, ζώντας στιγμή τη στιγμή. Φαντάστηκες ποτέ πόσες ζωές πρέπει να περάσαμε πριν καν να διαβλέψουμε πρώτη φορά τη σκέψη πως η ζωή προσφέρει πολλά περισσότερα από το φαγητό, τους τσακωμούς, τη δύναμη στο Σμήνος; Χίλιες ζωές, Ιων, δέκα χιλιάδες ζωές! Κι ύστερα άλλες εκατό ζωές ώσπου να αρχίσουμε να μαθαίνουμε πως υπάρχει κάτι που λέγεται τελειότητα, κι άλλα εκατό χρόνια για να καταλάβουμε πως σκοπός στη ζωή μας είναι να ανακαλύψουμε αυτή την τελειότητα και να την αναδείξουμε. Ο ίδιος κανόνας ισχύει, φυσικά, και για μας τώρα: διαλέγουμε τον επόμενο μας κόσμο μέσα από τα όσα μαθαίνουμε σε τούτον. Αν δε μάθεις κάτι, τότε ο επόμενος θα είναι όμοιος με τούτον, με τους ίδιους φραγμούς και τα ιδία ασήκωτα βάρη που θα πρέπει να ξεπεράσεις».
Άπλωσε τα φτερά του και στράφηκε απέναντι στον άνεμο. «Εσύ όμως, Ίων», είπε, «έμαθες τόσα πολλά μονομιάς, ώστε δε χρειάστηκε να περάσεις χίλιες ζωές για να φτάσεις σε τούτη».

(Richard Bach – Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον)

1.  Τα μωρά μου

( Πώς είπατε;  Μωρά ήταν κάποτε; Όχι, φίλτατοι. Ήταν, είναι και θα είναι για πάντα τα ΜΩΡΑ ΜΟΥ. Ελληνίδα Μάνα εδώ. Κατανοητόν;;;;;;; )

2. Ο ήλιος

Χωρίς ήλιο απλά δε μπορώ. Τις μέρες, που ο καιρός είναι μουντός υποφέρω.  Παθαίνω κατάθλιψη και υποφέρω από πονοκεφάλους. Είναι ο βασικότερος λόγος, που δεν θα αποφάσιζα ποτέ να ζήσω σε βορειότερα κλίματα.

3. Η θάλασσα

Να τη βλέπω, να την ακούω, να τη γεύομαι, να βουτάω, να τη νοιώθω να με κυκλώνει και  να χάνομαι μέσα της, να με χτυπάει το κύμα, να χάνω την αίσθηση του σώματός μου, να κολυμπάω χωρίς σταματημό.

4. Η μουσική

Κλασσική, ροκ, ελληνική, τζαζ, ποπ, έντεχνη, λάτιν, χιπ-χοπ.

Τα πάντα.

Παντού και πάντα.

(Εξαιρούνται τα σκυλάδικα. )

5. Η σοκολάτα και τα ζυμαρικά.

Ω! ναι! εδώ κλέβω. Βάζω δυο αγάπες μαζί για να μη περιλαμβάνει ο κατάλογος των αγαπημένων μου δυο νούμερα γαστριμαργικά και με χαρακτηρίσετε κοιλιόδουλη – πράγμα, που θα ήταν εντελώς μα εντελώς ψέμα κι άδικο. Λοιπόν : Τη μέρα, που θα ανακαλυφθούν σοκολατένια ζυμαρικά, εγώ θα φθάσω τα 120  κιλά.

6. Τα βιβλία

Η φυσική προέκταση του χεριού μου. Υπάρχουν πάντα κάπου γύρω μου.
(Όταν η κόρη μου είδε τη φωτογραφία, αναφώνησε «Α! εσύ μωρό!»)

7. Το γέλιο

Λατρεύω να γελάω,  και γελάω μέχρι που μου κόβεται η ανάσα.

Ως εκ τούτου λατρεύω και κάθε τι, που με κάνει να γελάω,

όπως τα ζουζουνίσματα των παιδιών μου, τον Αρκά, τους ανθρώπους με χιούμορ.

7. Τα σκουλαρίκια

Δε ντύνομαι, δε βάφομαι, δε χρησιμοποιώ μοδάτα αξεσουάρ, ΑΛΛΑ ναι, έχω ένα φετίχ : τα σκουλαρίκια. Όσο πιο μεγάλα, όσο πιο φανταχτερά, όσο πιο πολλά, τόσο πιο καλά.

8. Η  γυναικοπαρέα

Μη παρεξηγηθώ, λατρεύω τους άντρες (αν μάλιστα φέρνουν και στον jon kortajarena ακόμα καλύτερα). Η γυναικοπαρέα όμως είναι άλλο πράγμα. Πάρτε ένα τραπέζι, γεμίστε το με  καφέδες /λουκουμάδες /μπύρες /ούζα /σουβλάκια/ ξύδια  (ό,τι θέτε τέλος πάντων, δε θα τα χαλάσουμε εκεί) και βάλτε γύρω γύρω μια παρέα κοπελιές να φωνάζουν, να αρπάζονται, να γελάνε, να παθιάζονται, να συζητάνε για πολιτική, γκομενικά, εργασιακά, παιδαγωγικά, ενδυματολογικά, καλλιτεχνικά. Τι έχουμε; Το απόλυτο αγχολυτικό. Διαφωνεί καμιά;

9. Να περπατάω ξυπόλητη

Ούτε παπούτσια, ούτε παντόφλες, ούτε σαγιονάρες, ούτε καν κάλτσες. Βίτσια είναι αυτά, τι να κάνουμε;

Και, Last but not least

10. Oι ανοιχτοί ορίζοντες και τα ανοιχτά μυαλά

Μου φαίνεται  ή σπανίζουν τελευταία και τα δυό;;;;;;;;;;;;;;

……………………………………….

………………………………………

………………………………………

……………………………………..

Με τη σειρά μου θα βάλω κι εγώ στα ζάρια την Ακανόνιστη, τη Cleareaching, τη Φύρδην-Μίγδην,  την elf, τη wilma,  τη Κατερίνα, τη Γλυκειά Πιπερόρριζα,  τον heliotypon (ο οποίος ειδικά μπορεί να γράψει μόνο για 9, τη 1η του αγάπη νομίζω πώς την έχουμε καταλάβει όλοι) και τον  ΕπαναστάτεεεεεεΚαημόεεεεΕργοδέκτη.

………………………………………….

.

.

.

(Και για όποιον πρόσεξε ότι στη λίστα μου περιλαμβανόταν δυο φορές το Νο 7 :  είναι γιατί  αγαπώ και τις ζαβολιές)

Προορισμός Νο 1 : ΣΥΡΟΣ

Σύρος, Ερμούπολη

(Καλές οι εικόνες, αλλά δε κρατιέμαι να μη πω επιγραμματικά δυο λόγια  γι΄ αυτό το νησί, που επισκέφθηκα για πρώτη φορά φέτος.
Εντυπώσεις; Λλλλλλλλλλλλλλλλάτρεψα την Ερμούπολη.
Οι Συριανοί διαθέτουν ένα σπάνιο χάρισμα, που τους κάνει να ξεχωρίζουν- κάτι περισσότερο από την απλή ευγένεια : αρχοντιά .

Όταν φτάσαμε, Σάββατο απόγευμα, διαπίστωσα ότι τα μαγαζιά  ήταν κλειστά και παρέμειναν κλειστά καθ΄ όλη τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Μαγκιά τους και ρισπέκτ. Τους βγάζω το καπέλλο, που δίνουν σημασία στη ποιότητα της ζωής τους .

Σε όλη τη πόλη κυριαρχούν (Ιωνάθαν, πέρνα σε παρακαλώ στην επόμενη παράγραφο) οι γάτες. Και τις λατρεύω τις γάτες.

Γατί Συριανό και παιχνιδιάρικο

Επίσης στη πάλη υπάρχουν άφθονα γλυκοπωλεία!!! Ναι, μετά τη ΣαΛΛονίκη ανακάλυψα και άλλο ένα μέρος, όπου μπορείς να κάτσεις για να απολαύσεις ένα ραβανί, ένα εκμέκ, μια καρυδόπιττα βρε αδελφέ! Αμάν, πια με τις καφετέριες.

Σύρος, Γλυκοπωλείο!

Τέλος, τι να πω για τη παλιά πόλη, την Άνω Σύρο; Ξαφνικά, με ένα μαγικό τρόπο,  βρίσκεσαι σε μιαν άλλη εποχή. Πεντακάθαρη, με τα σπιτάκια της ορθάνοιχτα, παππούδες και γιαγιάδες να ξεπετάγονται στα δαιδαλώδη σοκάκια της ανεβοκατεβαίνοντας με απίστευτη άνεση τα χωρίς τελειωμό σκαλοπάτια (είμαστε άχρηστοι εμείς η νέα (νέα; Χμ) γενιά –το διαπιστώνω συνέχεια). Και σε ολόκληρη τη παλιά πόλη ΟΥΤΕ ΕΝΑ  από αυτά τα κακόγουστα τουριστικά μαγαζιά,  τα γεμάτα με τα άθλια μέιντ ιν τσάινα ‘λοβ γκρης’ . Ξανά – μανά Ρησπέκτ.)

Σύρος : Ανω Πόλη

Σύρος : Ανω Πόλη

Σύρος : Ανω Πόλη

Σύρος : Ανω Πόλη

Σύρος, Ανω Πόλη, Μουσείο Μάρκου Βαμβακάρη

Σύρος : Ανω Πόλη

Προορισμός Νο 2 : ΛΕΥΚΑΔΑ

Να μου το προσέξουν το αγαπημένο μου νησί. Το Κάθισμα έχει αρχίσει και βρωμίζει επικίνδυνα και η ποιότητα των υπηρεσιών μου φάνηκε φέτος πεσμένη αισθητά.

Πάντα όμως η Λευκάδα θα κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μου.

Λευκάδα : Σύβοτα

Λευκάδα : Σύβοτα

Λευκάδα : Αη-Γιάννης

Λευκάδα : Αη-Γιάννης

Λευκάδα, Ηλιοβασίλεμα

Προορισμός Νο 3 : ΓΥΘΕΙΟ

Μακράν η πιο βρώμικη πόλη της Ελλάδας –. Τα σκουπίδια, σχηματίζανε λόφους, βουνά, βουνοπλαγιές. Φυσικά και ΔΕΝ τα έβγαλα φωτογραφία. Προτίμησα –παρ΄ όλη τη σύγχυσή μου- να απαθανατίσω κάποια όμορφα σημεία.

Γύθειο

Γύθειο : Ο πύργος του Τζαννή

Προορισμός Νο 4 : ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ

Χωρίς σχόλια – εδώ ισχύει το « μια εικόνα χίλιες λέξεις….»
(Αν και, φοβάμαι πως όσες εικόνες και να παραθέσω ούτε στο παραμικρό δε θα μπορέσω να σας μεταδώσω την αίσθηση της απίστευτης ομορφιάς)

Ελαφόνησος : Τα νησιά της Παναγιάς

Ελαφόνησος : Παραλία του Σίμου

Ελαφόνησος : Σίμος

Ελαφόνησος : Σίμος

Ελαφόνησος : Αγιος Σπυρίδων

Ελαφόνησος : Ηλιοβασίλεμα

Αντε και του χρόνου!

Πάμε τώρα για ένα συγκλονιστικό φθινόπωρο!