ΧΟΥΛΚ

Δε διάβαζα πολλά κόμικς μικρή. Μόνο Αστερίξ και Λούκυ Λουκ.
Τα υπόλοιπα, τύπου Χούλκ, τα κατέτασσα μετά βδελυγμίας στη κατηγορία των «υποπροϊόντων», των πνευματικών σκουπιδιών. Δεν την έβρισκα με σούπερ ήρωες ή με μεταλλαγμένους απίθανους τύπους, που ξεπηδούσαν από το πουθενά, για να σώσουν, να τιμωρήσουν, να καταστρέψουν…
Ούτε που ξέρω πώς ξεπήδησε από μέσα μου.
Φαίνεται ότι κάπου θα είχε πάρει το μάτι μου καμιά σκηνή στη τηλεόραση, ή φευγαλέα η ματιά μου θα είχε πέσει σε κάποια σελίδα περιοδικού και ο Χούλκ ρίζωσε βαθιά στο υποσυνείδητό μου και έμεινε εκεί κοιμισμένος για πολλά, για πάρα πολλά χρόνια.
Ξύπνησε απότομα μια μέρα, χωρίς καμιά προειδοποίηση.
Ηταν σε μια δημόσια υπηρεσία, όπου μάταια προσπαθούσα να εξηγήσω στο καρεκλοκένταυρο, που είχα μπροστά μου, το αίτημά μου. Ο υπάλληλος δεν άκουγε, δεν καταλάβαινε, δεν ήθελε, δεν… Μόνο όποιος έχει προσπαθήσει να διεκδικήσει κάτι από μια δημόσια υπηρεσία, μπορεί να με καταλάβει . Ηταν ακριβώς η φάση αυτή, που ο υπάλληλος σου φτύνει μες στα μούτρα τα περίφημα λόγια «Ο νόμος λέει…» (Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι ξέρουν πάντα και από έναν νόμο, που τους εμποδίζει να μας εξυπηρετήσουν, ποτέ όμως δε ξέρουν το νόμο, που χρειάζεται για να μπορεσουμε να κάνουμε τη δουλειά μας; )
Εκείνη τη στιγμή ξύπνησε.
Ξαφνικά, ακριβώς όπως γίνεται στο πρωτότυπο σενάριο, ένοιωσα να μεταμορφώνομαι. Ενοιωσα -σχεδόν έβλεπα- ένα τεράστιο πράσινο τέρας μέσα μου, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει και ουρλιάζοντας, να ετοιμάζεται να ξεχυθεί στον έξω κόσμο.Αισθανόμουν το ουρλιαχτό να ανεβαίνει στο λαρύγγι μου, να το καίει, να γίνεται τόσο δυνατό, μέχρι που πνιγόταν και δεν ακουγόταν τίποτε πια. Εγινα ο Χούλκ. Για δευτερόλεπτα. Υστερα ξαναμαζεύτηκα στη μίζερη ανθρώπινη ύπαρξή μου, μάζεψα τα χαρτιά μου και έφυγα. Κανείς δε κατάλαβε τίποτε. Ούτε καν καλά καλά κι εγώ. Aπέδωσα το συμβάν στη κούραση, στο στρές, στην υπερένταση.
Από τότε συχνά πυκνά ο Χούλκ με επισκέπτεται.
Κάθε φορά που ο άντρας μου απαιτεί, κάθε φορά που τα παιδιά μου επιμένουν να ασκήσουν «δικαιώματα τους», κάθε φορά που ο προϊστάμενός μου…, κάθε φορά που ο αγενής ταξιτζής…….ο βολεμένος δημόσιος υπάλληλος……………ο ασυνείδητος γιατρός………….ο κλέφτης μαγαζάτορας…………..ο «γλύφτης» συνάδελφος……
Κάθε φορά κοιτάζομαι στο καθρέφτη και βλέπω το Χούλκ έτοιμο να ξεπηδήσει από μέσα μου. Και κάθε φορά είναι όλο και πιο θυμωμένος, όλο και πιο ψηλός, όλο και πιο δυνατός, όλο και πιο κτηνώδης . Και κάθε φορά αναρωτιέμαι αν επιτέλους θα τον δουν και οι άλλοι. Και κάθε φορά διαπιστώνω, ότι δεν τον βλέπει κανείς, ότι βιάζεται να ξανα κουλουριαστεί στη κρυψώνα του μέσα μου, το ίδιο απότομα και βιαστικά όσο απότομα και βιαστικά εμφανίζεται. Και περιμένω…
Α…και ξέρω. Χάλκ προφέρεται σωστά. Το Χούλκ όμως μου ακούγεται καλύτερο. Πιο σωστό, πιο βίαιο, πιο μπρουτάλ. Τόσο βίαιο και τόσο μπρουτάλ, όσο το Κτηνώδες υποκείμενο που κρύβω μέσα μου και που περιμένει παθητικά τη στιγμή του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: