Φώς στο μυαλό…

Πού είμαι τόσο καιρό;

Είναι απίστευτο το πως κυλάει ο χρόνος όταν αναλώνεσαι σε μάταιες και ποταπές σκέψεις και δραστηριότητες.

Οταν η δουλειά σου σου ρουφάει και τη τελευταία ρανίδα δημιουργικότητας, όταν ο ανταγωνισμός και ο εγωισμός δε σου αφήνουν περιθώρια να σκεφτείς παρά μόνο το πώς θα βγεις από πάνω, πώς θα κάτσεις καβάλα στους «άλλους» (πάντα «η Κόλαση είναι οι Άλλοι»), όταν ο φόβος για κάποιο γεγονός, κάποια εξέταση που ίσως και να σηματοδοτεί κάτι πολύ κακό, κάτι πολύ σοβαρό για την υγεία σου, δεν αφήνει να συνειδητοποιήσεις το πραγματικά βαθύ νόημο της ρήσης: «Για δυο πράγματα δε πρέπει να στεναχωριέσαι: για αυτά που μπορείς να αλλάξεις και για αυτά που δε μπορείς.»…

Τότε λοιπόν, περιπλανιέσαι χαμένος μες στο σκοτάδι του μυαλού σου και από κάθε γωνιά, σε κάθε στενό σοκκάκι των λογισμών σου, παραμονεύουν σα κρυμμένοι εγκληματίες, οι σκέψεις, οι μάταιες, οι ευτελείς, οι ποταπές σκέψεις. Παραμονεύουν και περιμένουν, περιμένουν να ορμήσουν και να γραπωθούν πάνω σου σαν άτακτες μαϊμούδες, περιμένουν να σου επιτεθούν, να σε στραγγαλίσουν, να σου κόψουν κάθε πιθανό δίαυλο επικοινωνίας με το πραγματικό εγώ σου και να σε αφήσουν ανθρωπάκι κουρελιασμένο, έρμαιο των φόβων του και των παθών του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: