Διήγημα…

Κάθονταν δίπλα στο μικρό πάγκο, στην όχθη της θάλασσας. Ήταν μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα.
Αυτός, ζωγράφιζε κάτι με ένα ξύλο, πάνω στη κίτρινη άμμο.
– Τι ζωγραφίζεις; Τον ρώτησε
– Εσένα.
– Όχι, δεν είμαι εγώ.
Η ζωγραφική ήταν δύσκολη. Η άμμος ήταν πολύ στεγνή. Φύσηξε αέρας. Αυτή, κοίταξε την άμμο άλλη μια φορά. Είδε πως το πορτραίτο της δεν ήταν πια εκεί.
-Θα έρθεις και αύριο εδώ; – Τον ρώτησε – Αλήθεια;
– Αλήθεια – Της απάντησε.
Αλλά δεν ήρθε την επομένη. Δεν ήρθε ούτε τη μεθεπομένη . Δεν ήρθε ούτε μετά από δυο μέρες, ούτε μετά από ένα μήνα.
Συχνά, Αυτή καθόταν στο μικρό πάγκο μόνη.
Σκεφτόταν, σκεφτόταν και δε μπορούσε να καταλάβει, γιατί Αυτός δεν ερχόταν.
Δεν ήξερε πως οι γονείς του είχαν αλλάξει γειτονιά και Αυτός τώρα πήγαινε σε άλλη παιδική χαρά.

(Απόδοση από παλιό ρώσικο αναγνωστικό)

Advertisements

2 Σχόλια to “Διήγημα…”

  1. Τι γλυκό!!!! Και μεις οι μεγάλοι να έχουμε υπομονή και να μη βγάζουμε συμπεράσματα!
    καληνύχτα

  2. Kαλημέρα Σοφία. Αλήθεια, νομίζω πως είναι από τα πιο τρυφερά κείμενα, που έχω διαβάσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: