Επιστροφή…

Το είχα διαβάσει σε κάποιο τοίχο.

Σύνθημα, που βουβά κραύγαζε την αντίθεσή του στο παραλογισμό του κοινωνικού μας συστήματος :

Οι διακοπές είναι το άλλοθι ενός εντεκάμηνου βιασμού.

Μάλιστα. Τους το παραχωρήσαμε και φέτος πάλι το άλλοθί τους.

Υπομονή τώρα !

Υπομονή έναν ολόκληρο χρόνο για να ξαναπατήσεις χώμα, να γευτείς θαλασσινή αρμύρα, να κυλιστείς στα αφρισμένα κύματα, να φτιάξεις κάστρα στην άμμο, να τεμπελιάσεις ξαπλωμένη κάτω από το καυτό ήλιο, μέσα στη καλοκαιρινή ραστώνη, να οσφρανθείς την απροκάλυπτα πανταχού παρούσα θερινή οχεία…

Υπομονή έναν ολόκληρο χρόνο για να κυκλοφορήσεις ξανά ξυπόλητη, ατημέλητη, αλήτισσα…

Υπομονή έναν ολόκληρο χρόνο για να μπορείς ξανά να τρώς, να πίνεις, να κοιμάσαι, να διαβάζεις, να παίζεις με τα παιδιά σου, έτσι, χωρίς πρόγραμμα, κατά πώς νοιώθεις και όχι κατά πώς η δουλειά, η μεγαλούπολη, η σκλαβιά, σε ρόλο πηδαλιούχου, δίνουν ρυθμό σε ζωές κενές πορείας …

Υπομονή έναν ολόκληρο χρόνο.

Υπομονή.

Ας χαλαρώσουμε, μήπως και το περάσουμε πιο εύκολα – για να το απολαύσουμε δε το συζητώ…

Advertisements

12 Σχόλια to “Επιστροφή…”

  1. Συγνώμη αλλά μήπως κάνετε τη ζωή πιο δύσκολη από ότι είναι?
    Όταν έμενα στην Αθήνα έπαιρνα το λεωφορείο και πήγαινα στην παραλία.
    Μια χαρά ήταν! Μια απόφαση είναι όλα, και να μη μοιράζουμε τον χρόνο σε τόσο στεγανά κουτάκια.
    Καλημέρα

  2. Καλημέρα Σοφία.
    Μην ανησυχείς, θα συνέλθω. Απλώς οι πρώτες ώρες της προσαρμογής φαντάζουν απελπιστικά βασανιστικές.

  3. Καλωσήρθατε.
    Κι ας κάνετε κι ένα εξάμηνο να συνέλθετε. Δεν πειράζει.

  4. Σε νιώθω… κι η δικιά μου επιστροφή στη ρουτίνα ήταν ανώμαλη…

    Θυμήθηκα κι ένα άλλο έξυπνο σχόλιο σε τοίχο: ‘τα πτυχία copies κτώνται’!

  5. @ spy
    Καλημέρα. Να ‘στε καλά.
    Ελπίζω η μετακύθνια προσγείωσή σας να είναι πιο ομαλή από τη δική μου.
    Εν τω μεταξύ θα τα λέω με TO BLOG, που μου φαίνεται ότι έχει παραστρατήσει τελευταία.

    @ Κρίση Ταυτότητας
    Καλώς ήρθες.
    Ελπίζω να άρχισες να προσαρμόζεσαι στη καθημερινότητά σου.
    Οσο για τα συνθήματα στους τοίχους, τα λατρεύω. Ελπίζω κάποια στιγμή να κάνω κάποια ειδική ανάρτηση.

  6. Ονειρεύομαι ακόμα να μη χρειάζομαι ποτέ διακοπές. Δηλαδή, να μην έχω τίποτα που να ανυπομονώ να διακόψω. Έχω καιρό…
    Καλημέρα!

  7. To καλύτερο είναι να συνδυάζεις το χόμπι με την εργασία. Να βγάζεις τα προς το (ευ) ζην και να μην υφίσταται η ταλαιπωρία στη ζωή σου. Εξάλλου άμα νιώθεις να βιάζεσαι για 11 μήνες δεν μπορείς να αντεπεξέλθεις με αξιώσεις Hulk. Πάντως εύχομαι πραγματικά τα καλύτερα…

  8. @ elf
    Καλησπέρα ξωτικό. Μου φαίνεται πως βλέπουμε τα ίδια όνειρα…

    @ L’aesthéte Soleil
    Καλώς ώρισες ήλιε.
    Σαφέστατα και είναι ό,τι καλύτερο το να συνδυάζει κάποιος επάγγελμα με χόμπι.
    Δυστυχώς όμως, υπάρχουν άνθρωποι, που λόγω κοινωνικών, οικονομικών και λοιπών συνθηκών δεν μπορούν να εφαρμόσουν κάτι τέτοιο στη ζωή τους.
    Ανοίγεις πολύ μεγάλο κεφάλαιο και επιφυλάσσομια, μόλις βρω λίγο χρόνο, να καταθέσω αναλυτικά τις απόψεις μου. Εν τω μεταξύ, ευχαριστώ για τις ευχές και ελπίζω να τα λέμε…

  9. Ανεξάρτητα από την καταπίεση που ασκούν εργοδότες πάνω σε εργαζόμενους (δεν είναι όλοι έτσι, ε;) πρέπει να ερευνήσουμε τις αιτίες που μας κάνουν να εργαζόμαστε. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν εργάζονται ή εργάζονται ελάχιστα και ικανοποιούν στοιχειώδεις ανάγκες, μ’ άλλα λόγια έχουν περιορίσει τις ανάγκες τους στο ελάχιστο, στο όριο της απλής επιβίωσης. Αλλά όταν έχεις τις όλες απαιτήσεις του μέσου ανθρώπου (+ ρούχα επώνυμα + SUV + ταξείδια στην Ταϋλάνδη + εξοχικό, κλπ) δεν βλέπω πώς θα μπορούσαν αυτές να ικανοποιηθούν χωρίς την 11μηνη (συνήθως 11+) εργασία. Ας μην ξεχνάμε ότι οι πρόγονοί μας αγρότες δούλευαν πάρα πολύ σκληρά μόνο για να τραφούν. Σήμερα δουλεύουμε, λιγότερο σκληρά, για να έχουμε πάρα πολλά «αγαθά». Αν δεν τα χρειαζόμεαστε μπορούμε να ελαττώσουμε και το χρόνο της εργασίας μας. Επιλογή δική μας είναι. Ειδικά σ’ αυτό το θέμα δεν μας βιάζει κανείς…

  10. @ heliotypon
    Να διευκρινίσω κάτι. Θεωρώ τη δουλειά ένα είδος βιασμού, ξεκινώντας απο το γεγογός ότι είμαστε ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΙ να δουλεύουμε, για βιοποριστικούς λόγους, συνήθως χωρίς εναλλακτική, ενώ αφ΄ετέρου, οι εργοδότες γίνονται όλο και πιο απαιτητικοί (στόχοι, ωράρια, καταπάτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων και ξεζούμισμα των των εργαζομένων κ.λπ) Αν στο πακέτο αυτό προσθέσεις το κοινωνικό-συμβατικό πακέτο, που πάει παρέα με την έννοια «δουλειά» (πχ συγκεκριμένο ντύσιμο, συγκεκριμένη συμπεριφορά κλπ) σε συνδυασμό με την σχεδόν θεσμοθετημένη πλέον καταπάτηση των ωραρίων (με αποτέλεσμα ο ελεύθερος χρόνος των εργαζομένων να συρρικνώνεται επικίνδυνα) αντιλαμβάνεσαι φαντάζομαι γιατί χρησιμοποιώ τόσο σκληρή γλώσσα.
    Και κάτι ακόμα: εκ πεποιθήσεως δε φοράω επώνυμα ρούχα, ούτε κυκλοφορώ με ακριβά αυτοκίνητα, διακοπές κάνω πάντα στην Ελλάδα και δεν έχω εξοχικό.

  11. Μα δεν αναφέρθηκα σε σένα αλλά στο (αφύσικα μεγάλο) πλήθος των συμπολιτών μας που τα επιδιώκει όλα αυτά τα «αγαθά». Η δουλειά μπορεί να είναι καταπίεση (και πάντα ήταν) αλλά, δυστυχώς, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να παράγουμε τα είδη που χρειαζόμαστε, εκτός κι αν είμαστε εισοδηματίες αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση κάποιοι άλλοι θα δουλεύουν για λογαριασμό μας. ‘Ολα αυτά που λες για τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι σωστά αλλά πάντα υπάρχει η επιλογή της μη εργασίας αλλά τότε θα μας διατίθενται μόνο οι καρποί των άγριων φυτών για την επιβίωσή μας. Μ’ άλλα λόγια μπορεί να είναι δυσάρεστη διαδικασί η δουλειά αλλά υπάρχει άλλος (αξιοπρεπής) τρόπος; Εγώ δεν έχω βρει ακόμη!

  12. […] αφορμή σχόλια, που έγιναν στην ανάρτησή μου Επιστροφή, θα ήθελα, χωρίς σύνθετες κοινωνικοοικονομικές […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: