Πυραμίδες, Πράντα και Βίδες

 

Με αφορμή σχόλια, που έγιναν στην ανάρτησή μου Επιστροφή, θα ήθελα, χωρίς σύνθετες κοινωνικοοικονομικές αναλύσεις, και μακροσκελείς ιστορικές αναδρομές, να παραθέσω μια απλή –αλλά ακραιφνώς επιστημονική- καταγραφή των σκέψεων και απόψεών μου πάνω στο θέμα της Εργασίας στη σύγχρονη κοινωνία.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την αρχή :
Ο άνθρωπος για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, έχει ανάγκη από αγαθά. Τα αγαθά διακρίνονται (αντιγράφω από το βιβλίο ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ του Υπ Παιδείας)

….σε αυτά που διατίθενται (δεν πληρώνουμε για να τα αποκτήσουμε) στη φύση και τα ονομάζουμε ελεύθερα αγαθά και στα οικονομικά αγαθά τα οποία πληρώνουμε, για να τα αποκτήσουμε.

Βέβαια, όπως όλοι γνωρίζουμε, στη φύση σήμερα όσο κι αν ψάξεις, δε πρόκειται να βρεις κανένα αγαθό ελεύθερο -είναι ζήτημα μάλιστα αν θα κατορθώσεις να βρεις και την ίδια τη φύση. ( Μοναδική φωτεινή εξαίρεση αποτελεί ο αέρας . Ε! ναι! Τα διάφορα οξείδια και διοξείδια του αζώτου, του θείου και του κουμπάρου μας επιτρέπεται να τα εισπνέουμε ελεύθερα –ακόμα).
Επομένως, καταλήγουμε στο αυταπόδεικτο συμπέρασμα, ότι προκειμένου να καλύψουμε τις ανάγκες μας, χρειαζόμαστε οικονομικά αγαθά, τα οποία, για να τα αποκτήσουμε, πρέπει να ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ . Για να πληρώσουμε όμως θα πρέπει να έχουμε χρήματα και ο μόνος (έντιμος τουλάχιστον) τρόπος για να βρούμε χρήματα (αν ο μπαμπάς μας δε λέγεται Κόκκαλης, Λάτσης ή Βαρδινογιάννης) είναι ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ.

Εκλαϊκευμένα το ως άνω επιστημονικό συμπέρασμα θα μπορούσε να αποδοθεί και ως :
«Για να μπορέσεις να αποκτήσεις την σήμερον ημέρα από ξερό ψωμί μέχρι Πράντα πρέπει να φτύσεις αίμα, φίλε μου, στη δουλειά.»

Δουλεύουμε λοιπόν. Που θα πει είμαστε δούλοι. (Όποιος δε με πιστεύει ας συμβουλευτεί το Μέγα Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης των H.Liddel & R. Scott).
Δούλοι των αγαθών. Δούλοι των αναγκών μας. Των αναγκών, που μέρα με τη μέρα πληθαίνουν «πλασματικά» και μας επιβάλλονται.

Θυμάστε εκείνο το μοντελάκι, που κατατάσσει τις ανθρώπινες ανάγκες, εν είδει πυραμίδας, σε πέντε επίπεδα και σύμφωνα με το οποίο για να ανέβει κάποιος ένα σκαλί στην Πυραμίδα θα πρέπει να έχει ικανοποιήσει τις Ανάγκες του προηγούμενου επιπέδου;
Ας αναλύσουμε λοιπόν -πάντα επιστημονικά και εμπεριστατωμένα-τη Πυραμίδα των Αναγκών, όπως διαμορφώνεται σήμερα, από τη βάση προς τη κορυφή :

1. Βασικές ανάγκες : (φαϊ, νερό κ.λπ): Φαϊ, ναι, αλλά πόσο; Η παχυσαρκία τείνει να γίνει μάστιγα της εποχής και σε λίγο καιρό τα ανθρωπάκια της Μισελέν μπροστά μας θα θυμίζουν τη Ναόμι Κάμπελ. Και καλά η ποσότητα. Αμ η ποιότητα; Που πας αν δε δοκιμάσεις ορτύκια με φινόκιο και σως ξυνόμηλου; (α! ναι! εμείς στο σπίτι με φινόκιο, και πέστο μεγαλώσαμε)

2. Ανάγκες Ασφάλειας : (σπίτι, υγεία, κ.λπ) Που θα μείνεις ; Σε τριαράκι στο Αιγάλεω; Είναι δυνατόν; Εσύ; Ο Ανερχόμενος; Εσύ; Το Στέλεχος; Να μη πιάσεις μια σπιταρώνα στην Εκάλη, στη Κηφισιά, κάπου βόρεια, βρε αδελφέ, να μη τρως στη μάπα κάθε μέρα και όλους αυτούς τους Πακιστανούς, Ουκρανούς, Αλβανούς και λοιπούς -ανούς.;

3. Ανάγκες κοινωνικής αποδοχής : Θες φίλους η τουλάχιστον πολλούς γνωστούς. Πολλές επαφές στο msn, στο facebook. Και δε μπορείς, εσύ, ο κοσμοπολίτης, ο bon viveur, ο άνετος να κυκλοφορείς έτσι, σαν οικονομικός μετανάστης. Που πας, χρυσή μου, χωρίς τη τσαντούλα τη Louis Vuitton, που πάει ασσορτί με το παπουτσάκι το Prada, που πάει ασορτί με το πουκάμισο το Burberry; Που πας, μεγάλε, χωρίς το Grand Cherokee, χωρίς το εξοχικό στην Αράχωβα;

4. Ανάγκες αυτοεκτίμησης : φαντάζομαι ότι ο όρος δε χρήζει επεξήγησης. Θα επισημάνω μόνο ότι πολλές από τις ανάγκες του επιπέδου αυτού συμπίπτουν με τις ανάγκες του επιπέδου Νο 3, καθώς το άτομο βλέπει πολλές φορές τον εαυτό του με τα «μάτια» και τα κριτήρια των άλλων.

Πάρε αγαθά να ‘χεις. Και πλήρωνε. Κοινωνία της αφθονίας. Κοινωνία της απληστίας.

Και τι γίνεται με το πέμπτο επίπεδο; Εκεί, όπου συναντάμε τις ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης; Τις ανάγκες εκείνες, που κάνουν τον άνθρωπο να νοιώθει ολοκληρωμένος και ευτυχισμένος;

Ούτε κάν να πλησιάσουμε δε μπορούμε. Γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι στα τέσσερα πρώτα σκαλιά της πυραμίδας. Στριμωχνόμαστε και σπρωχνόμαστε και ανεβοκατεβαίνουμε συνέχεια με τη ψευδαίσθηση ότι όλες οι μικροαπολαύσεις που αγοράζουμε γεμίζουν τη ζωή μας, μας ολοκληρώνουν, μας κάνουν ευτυχισμένους, μας οδηγούν στο 5ο επίπεδο. Και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε παγιδευμένοι σε ένα φαύλο κύκλο, καθώς μόλις αποκτήσουμε κάτι, συνειδητοποιούμε ότι μας «λείπει» κάτι ακόμα, πάντα κάτι μας λείπει. Και αυτό το «κάτι» το αποκτούμε με αντιπαροχή το πολυτιμότερο αγαθό : το χρόνο μας.
Και ανεβοκατεβαίνουμε συνέχεια, μέσα στο άγχος, τα 4 πρώτα σκαλοπάτια.
(Τυχαίο νομίζετε είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι σήμερα πάσχουν από πόνους στα γόνατα; –από το ανεβοκατέβασμα είναι).

Και ερωτώ : Ποιος φταίει για όλη αυτή τη κατάσταση;

Φταίει το ζαβό το ριζικό μας;

Φταίει το κεφάλι το στραβό μας;

Φταίει το κεφάλαιο; η πλουτοκρατία (θεούλη μου, σαν κνίτης των 80΄ς εκφράζομαι) οι 7 Aδελφές; οι 7 νάνοι; οι G7, το σημειο G;

Δεν ξέρω. Το γεγονός πάντως είναι ότι αποτελούμε πλέον κομμάτι ενός οικοδομήματος, ενός συστήματος, το οποίο όμως εξαρτάται όλο και λιγότερο από εμάς. Γίνονται οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχ…ε! όχι, οι φτωχοί δε γίνονται φτωχότεροι (πόσο φτωχότεροι με τις πίστες της παραλιακής γεμάτες κάθε βράδυ;) Οι φτωχοί γίνονται απλώς «αναλωσιμότεροι.» Χρειάζονται το σύστημα. Το σύστημα δε τους χρειάζεται.

Κι αν αναρωτιέστε πώς συντηρείται όλο το παραπάνω μοντέλο η απάντηση είναι μία : με τη δουλειά μας.

 

Όπως άλλαξαν, πλήθυναν και μας επιβλήθηκαν ανάγκες, έτσι άλλαξε και το νόημα και το είδος της «δουλειας» -τον τόνο αφήνω να τον προσθέσετε εσείς, ανάλογα με τις προτιμήσεις σας.

 

Οι δουλειές τώρα πια απόκτησαν εξειδίκευση. Και έγιναν μονότονες, καταθλιπτικές.
Όλοι πια στρίβουμε μια βίδα, μόνο μία, την ίδια πάντα, ακριβώς για να είμαστε αναλώσιμοι.
Ολοι στρίβουμε μια βίδα, ατελείωτες ώρες, υπηρετώντας ξεχειλωμένα ωράρια Από τα οποία δε μπορείς να ξεφύγεις, όχι γιατί θα βγάλεις περισσότερα λεφτά (Υπερωρίες; Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;) αλλά γιατί πρέπει να δουλέψεις μέχρι να τελειώσει η δουλειά. Πράγμα, που σε αναγκάζει να γυρίζεις νύχτα σπίτι, με αποτέλεσμα να συμπιέζεται εξουθενωτικά ο ελεύθερος χρόνος, που σου απομένει. Τον οποίον ελεύθερο χρόνο αναγκάζεσαι εκ των πραγμάτων να τον διαθέσεις στο σπίτι και στην οικογένεια (ειδικά αν είσαι γυναίκα), με αποτέλεσμα να μη σου μένει καθόλου ελεύθερος χρόνος για να μπορέσεις να είσαι με τον εαυτό σου, για να κάνεις κάτι δημιουργικό, κάτι που να ευχαριστεί ΕΣΕΝΑ, κάτι που ίσως σε αφήσει να κρυφοκοιτάξεις εκείνο το ρημάδι το 5ο επίπεδο. Καθόλου ελεύθερος χρόνος για να χαλαρώσεις, να βρεθείς με τα κολλητάρια σου, για να συζητήσεις ή να σαχλαμαρίσεις (δεν έχει σημασία), να διαβάσεις, να γράψεις, να ακούσεις μουσική, να ονειρευτείς, να συλλογιστείς, να αναρωτηθείς…
Για το μόνο που προφταίνεις να αναρωτηθείς είναι αν θα προλάβει να ξεπαγώσει ο κιμάς έτσι και τον βγάλεις τώρα από τη κατάψυξη για να κάνεις αύριο εκείνο το γαμοπαστίτσιο, (όπως λέμε γαμοπίλαφο) που τους έχεις τάξει ένα μήνα τώρα…

Και, κύττα: Ακόμα κι αν είσαι το άτομο εκείνο, που, παρά τις γύρωθεν επικρίσεις αρκείται σε ένα μέσο διαμερισματάκι των δυτικών προαστίων, ακόμα και αν από πεποίθηση αρνείσαι να κυκλοφορήσεις με οτιδήποτε έχει όνομα ή επώνυμο, αν κοντολογής κάνεις φιλότιμες και συνειδητές προσπάθειες να μη πέσεις στις παγίδες του συστήματος, ακόμα και τότε δε μπορείς να ξεφύγεις.
Οι «δουλειές» είναι φτιαγμένες έτσι, ώστε να στηρίζουν το όλο οικοδόμημα. Δεν είναι πια θέμα χρημάτων αλλά θέμα αντίληψης και νοοτροπίας.

Στρίφτε τη βίδα σας, φίλοι μου. Είμαστε όλοι αναλώσιμοι.

 

 

 

 

 

———————————————————————–

ΥΓ1. Και για όλα ξέρετε ποιος φταίει ε; «Με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα βγάζεις το ψωμί σου» Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Εμ βέβαια.. Δεν του αρκούσαν τα πεπόνια, τα αχλάδια, τα κουρκουμπίνια και οι ανανάδες. Μήλο ήθελε η μούρη του.
Γι αυτό κι εγώ τα μήλα ούτε να τα δω.

 

ΥΓ2. Μετά από πολλούς κόπους και βάσανα κατάφερα επιτέλους να προσθέσω στην ανάρτησή μου βιντεάκι του Υoutube. Δοξάστε με!

Advertisements

18 Σχόλια to “Πυραμίδες, Πράντα και Βίδες”

  1. καλησπέρα σας, είμαι ο τσακ (ο νόρις) και άκουσα ότι θέλετε να τα βάλετε μαζί μου και ήρθα να σας ρίξω μια γυριστή κλοτσιά για να μάθετε!
    :))

    σχετικά με το ποστ φταίνε οι αιγύπτιοι που έφτιαξαν τις πυραμίδες.

    υ.γ2. αυτό με το βιντεάκι να ξέρατε πόσο με είχε παιδέψει και εμένα!

  2. και επειδή μόλις διάβασα το ποστ για την επιστροφή, συμφωνώ και επαυξάνω.

  3. Καλημέρα και καλό μήνα.
    Με άνχωσες πρωί πρωί. Έτσι είναι τα πράγματα και στρίβω την βίδα μου για να μη μου στρίψει η δική μου!
    καλή βδομάδα

  4. Για όλα φταίει…η μανιφακτούρα που επαναστατικοποιεί αυτόν τον τρόπο της ατομικής εργασίας απ’ τη βάση της και χτυπάει στη ρίζα την ατομική εργατική δύναμη!
    Πώς με είδες;

  5. Πολύ απλά ζούμε για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες που επιβάλει το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτό ακριβώς που γράφει συμβαίνει «το άτομο βλέπει πολλές φορές τον εαυτό του με τα «μάτια» και τα κριτήρια των άλλων.»
    Αλλά όπως έχουν πει και οι Κατσιμιχαίοι «για ένα κομμάτι ψωμί, δε φτάνει μόνο η δουλειά».
    Καλό μήνα.

  6. Γουστάρω πάρα πολύ την ανάρτηση σου….
    Το ‘χεις…..
    Εύγε (δις)*

    *ένα για την ανάρτηση.. και ένα για το youtube….

    Τα λέμε!!!!

  7. Καλή βδομάδα, καλό μήνα και συγχαρητήρια για το βιντεάκι – ως καινούρια σου δεξιότητα και αυτό καθαυτό!
    Έχεις δίκιο σε όλα κι ας ονομάζεις τις σκέψεις σου απλές. Συμπληρώνοντας και κρατώντας την κνίτικη εσάνς, να πω πως τελικά είναι το εποικοδόμημα που κάνει όλη τη ζημιά. Το προσεκτικά διαμορφωμένο ιδεολόγημα πως όλα αυτά είναι φυσικά και μάλλον υποχρεωτικά. Και να «δουλεύεις» και να «ψωνίζεις». Όχι πως έχω κάποια άλλη πρόταση, δεν είμαι ούτε αρμόδια, ούτε κατάλληλα εξοπλισμένη, αλλά νιώθω κι εγώ πως τα πράγματα έχουν πάρει λάθος κατεύθυνση. Καμιά ιδέα για να πάμε επιτέλους σωστά;

  8. Kαλησπέρα κι από εμένα! άλλο ένα απολαυστικό κείμενο. Ανεβαίνοντας μέσα από την αφήγησή σου από το ένα σκαλοπάτι στο άλλο της πυραμίδας του Maslow κατάλαβα ότι το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο καθότι δεν έχει ενοποιηθεί μόνο το τρίτο με το τέταρτο σκαλοπάτι αλλά έχουν συμπαρασύρει μαζί τους και το πέμπτο. Νιώθεις πλέον ευτυχισμένη με το νέο ζευγάρι luis vuitton γόβες (βουκουρεστίου 19) διότι έτσι θα φανείς πιο όμορφη στα μάτια των άλλων που τελικά αντικατοπτρίζουν αυτό που θέλεις να δεις και να ακούσεις.
    Άρα κάναμε τη ζωή μας ευκολότερη τα ισοπεδώσαμε όλα!
    Συγχαρητήρια για video για Links και αν γίνεται γράφε συχνότερα. νιώθω σαν σκύλος με την ουρά στα σκέλια που μπαίνω ξαναμπαίνω και τίτποτα. αλλά ωπ! σήμερα χάρηκα.
    (επί τη ευκαιρία το ανέκδοτο με την ευθανασία είναι πάρα πολύ καλό!).

  9. Πόσο δίκιο έχεις. Συγχαρητήρια και για την επιτυχία της ανάρτησης του video

  10. @ αποτέτοιος
    Καλώς ήλθατε. Πείτε στο φίλο σας το Τσακ να κάτσει καλά μη φωνάξω τον Ζαν Κλώντ και γίνει εδώ του…χούλκ.

    Οι Αιγύπτιοι ε; ίσως. Μήπως ανακάλυψαν και τις βίδες;

    @ Σοφία
    Καλό μήνα, Σοφία μου.
    Συγγνώμη για το πρωινό άγχος.

    @ manetarius:
    Πέρασες το τέστ.
    Ραντεβού, Κυριακή πρωί, να μοιράσουμε το Ρίζο.

  11. @ Στεριανή Ζάλη
    Για ένα κομμάτι ψωμί,
    δε φτάνει μόνο η δουλειά.
    Για ένα κομμάτι ψωμί,
    πρέπει να δώσεις πολλά.

    Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
    δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
    Το πιο σπουδαίο είν’ η ψυχή σου, δικέ μου.
    Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία,
    δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

    Καλό μήνα.

    @ akanonisti
    Καλώς ήλθες και σε ευχαριστώ (και για τα δύο εύγε)

  12. @ elf
    Προλετ…εεε μπλόγκερς όλου του κόσμου ενωθείτε!
    Ελφ, προς το παρόν δεν έχω κάποια ιδέα. Αν όμως ένα ξωτικό και ένας μεταλλαγμένος κάνουν την αρχή, όλο και κάτι μπορεί να ξεκινήσει.
    Τα κεφάλια κάτω λοιπόν για ιδέες.

    @ wilma
    Βουκουρεστίου 19; Χμ, τα ξέρουμε καλά τα κόλπα, ε;
    Mε έβαλες σε νέες σκέψεις. Τι θα έλεγες για μια καινούργια ανάρτηση «LV και Αυτοπραγμάτωση» ή «5ο Σκαλί και Πράντα;»
    …………..
    Με κάνεις να αισθάνομαι υπέροχα, ζητώντας μου να γράφω συχνότερα. Ειλικρινά θα κάνω ό,τι μπορώ (άλλο που δε θέλω) αν και, λόγω οικογενειακών και εργασιακών συνθηκών (βλ. παραπάνω ανάρτηση), φοβάμαι πως με δυσκολία θα ξεπεράσω το ένα άρθρο εβδομαδιαίως.
    Πάντως, σ΄ ευχαριστώ πολύ.

    @ L’aesthéte Soleil
    Χαίρομαι, που σε ξαναβλέπω…σύζυγο. Να ζήσετε και πάλι.

    @ όλοι:

    Ευχαριστώ, για την ηθική υποστήριξη και συμπαράσταση σε σχέση με το βιντεάκι.
    Επόμενο βήμα : οι φωτογραφίες…

  13. Καλημέρα,
    πέρασα να ξαναδιαβάσω κάποια στοιχεία της πυραμίδας. Δεν ξέρω τι δουλειά κάνεις , αλλά τόχεις το γραπτό, και ελπίζω οι υποχρεώσεις σου να σου επιτρέψουν να γράφεις λίγο πιο συχνά.
    Καταλαβαίνω βέβαια πόσο δύσκολο είναι….όποτε μπορείς!

  14. Σοφία, καλημέρα.
    Ευχαριστώ για τις προτροπές σου. Θα κάνω ό,τι μπορώ.

  15. Πολύ ωραία κείμενα!! Απλά, λιτά και περιεκτικά…
    Σε πειράζει αν σε διαβάζω που και που; :-)

  16. Καλημέρα κι από μένα! Άξια, άξια, καλά τα γράφεις!

    Εμένα όμως περισσότερο με άγχωσε η αναφορά στο λεξικό L&S. Μπρρρ αναμνήσεις!

  17. @ greyelf
    Οχι, μόνο δε με πειράζει, αλλά θα με ευχαριστούσε και ιδιαίτερα.
    Καλώς ήλθες.

    @ Κρίση:
    Καλημέρα, Κρίση.
    Sorry αν σε άγχωσα, αλλά εγώ το λατρεύω αυτό το λεξικό.

  18. Πλησιάζει Σαββατοκύριακο! λα λα λα!
    Θα βάλεις και νέο post λα λα λά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: