Ειμαι ένας βάτραχος μικρούλης…

(Αφιερωμένο στον  Aesthéte Soleil και στη Νηρηίδα του)

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΒΑΤΡΑΧΟΣ ΜΙΚΡΟΥΛΗΣ
Ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Α. ΜΠΑΚΑΚΟΥΛΗΣ

Σε μία λίμνη μολυσμένη,
ρηχή, θολή και σιχαμένη,
ζούσε ένας βάτραχος μικρούλης,
ο Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης.
Γείτονες είχε τους σπουδαίους,
Βατραχοπεδιλοπουλαίους.
Μια μέρα πήδηξε τα χόρτα,
τοκ-τοκ τους χτύπησε την πόρτα.

Του άνοιξε η βατραχίνα
Βατραχοπεδιλοπουλίνα
και ρώτησε: «Τι θες μικρούλη,
Εμμανουήλ Α. Μπακακούλη;».

«Να σας συμβουλευτώ μαντάμ μου,
γι’ αυτό το Α μες  στ΄ όνομά μου:
μπαίνει μετά απ’ το μικρό μου
και πριν απ’ το επίθετό μου.
Εσείς που είστε μορφωμένη,
ξέρετε μήπως τι σημαίνει;».
«Πού θες να ξέρω;», είπ’ εκείνη,
«Γι’ αυτό μας ενοχλείς χαμίνι;
Κοιμόμαστε την ώρα ετούτη,
μες στ’ αδειανό κονσερβοκούτι,
εγώ μαζί κι ο κύριός μου,
ο σύζυγος και βάθρακός μου.
Ουστ! από ‘δω προτού ξυπνήσει
και σηκωθεί να σε μπατσίσει».

«Καλά!», απάντησε ο μικρούλης,
Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης.
«Φεύγω! Τον κόσμο θα γυρίσω,
να βρω σοφούς να τους ρωτήσω,
το άλφα αυτό το κεφαλαίο,
σημαίνει τίποτα ωραίο
ή τίποτ’ άλλο, συμφορά μου,
που μου ντροπιάζει τ’ όνομά μου;».
Κι ο Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης
πήρε τους δρόμους μοναχούλης.

«Ξέρεις ψιψίνα τι σημαίνει,
το Α που στ’ όνομά μου μπαίνει;»,
ρώτησε πρώτα μία γάτα.
«Νιαρ! Δυστυχώς χοντροπατάτα,
δεν ξέρω κι ούτε μ’ ενδιαφέρει,
αλλά κοντεύει μεσημέρι
και ουστ μη φάω με λαχτάρα,
βατραχοπόδαρα στη σχάρα».
Ο βατραχάκος επομένως,
ξανάφυγε αποφασισμένος,
να βρει το νόημα του άλφα.

«Γαβ! Σ’ έπιασα παλιοκαράφλα»,
του ‘πε ένας σκύλος σε μια βρύση,
σκύβοντας για να τον μυρίσει.
«Λέγε, τι θέλεις εδώ πάνω;».
«Μία ερώτηση να κάνω».
«Δεν απαντώ στις ερωτήσεις
και ουστ απ’ το νερό της βρύσης,
πριν σε τινάξω με μανία
και γίνεις σαν χαλκομανία».
Ο βατραχάκος επομένως,
έφυγε σαν κυνηγημένος.

«Είμαι ένας βάτραχος μικρούλης,
ο Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης»,
στάθηκε κι είπε σε λιγάκι,
«πες μου καλό μου κοριτσάκι,
ξέρεις καθόλου τι σημαίνει,
το Α που στ’ όνομά μου μπαίνει;».
«Ουστ από ‘δω βρωμοβατράχι,
γιατί έχω γρίπη και συνάχι,
κι έτσι αντί να σου απαντήσω,
θα φταρνιστώ να σε κολλήσω».

Ο βατραχάκος επομένως,
έφυγε απογοητευμένος.
Κι ένας γίγαντας περνώντας,
μασούσε τσίχλα τραγουδώντας.
«Είμ’ ο Γιωργάρας ο νταλίκας,
του Θόδωρα και της Μαρίκας».
«Χαίρετε κύριε Γιωργάρα».
«Ουστ από ‘δω βρε σαχλαμάρα».
«Αχ! Λύστε μου το πρόβλημά μου».
«Με περιμένει η γιαγιά μου,
δε θέλω να καθυστερήσω
και φεύγα πριν να σε πατήσω».
Ο βατραχάκος επομένως,
έφυγε κατατρομαγμένος.

Λακκούβες πέρασε μεγάλες
και μία μέρα σαν τις άλλες,
στην εξοχή την ανθισμένη,
είδε μια λίμνη ονειρεμένη.
Κρυστάλλινα ήταν τα νερά της
και πάνω στα νερόκρινά της,
καθόταν μια βατραχοπούλα.
«Αχ! Μοιάζεις με νεραϊδοπούλα»,
ψιθύρισε σα μαγεμένος,
ο βατραχάκος ο καημένος.

«Πεντάμορφη του κόσμου στάσου,
θα μου χαρίσεις τ’ όνομά σου;».
«Με λεν’ απλά», είπε εκείνη,
«Κοάξογλου Αικατερίνη.
Εσένα ωραίε βατραχούλη;».
«Εμμανουήλ Α. Μπακακούλη.
Όμως, λυπάμαι που το λέω,
το άλφα αυτό το κεφαλαίο,
που μπαίνει πάντα στ’ όνομά μου,
μόλις τελειώνει το μικρό μου
και πριν απ’ το επίθετό μου,
σ’ ολόκληρη την οικουμένη,
κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει».

«Ξέρω εγώ», είπε εκείνη,
«και θα στο πω ό,τι κι αν γίνει.
Αυτό το Άλφα μαρτυράει,
πως κάποιος, κάπου, σ’ αγαπάει.
Άλφα θα πει αγαπημένος».
Ο βατραχάκος σα χαμένος,
τη ρώτησε απορημένος.
«Εγώ; Ποιανού αγαπημένος;».
Και η Πεντάμορφη του κόσμου
απάντησε γλυκά: «Δικός μου!
Αγαπημένε μου Μανόλη»,
πρόσθεσε και κοκκίνισε όλη,
«σ’ αγάπησα μόλις σε είδα,
πίσω από ‘κείνη την τσουκνίδα».

Κι ο βατραχάκος επομένως,

απάντησε συγκινημένος:
«Αγάπη μου Κατερινούλα,
νιώθω ζαλάδα και τρεμούλα
κι η λίμνη είναι τόσο ωραία,
Κάνουμε μια βουτιά παρέα;».
Και βούτηξαν  χειροπασμένοι,
στη λίμνη την ονειρεμένη.
Ολόκληρη η επιφάνεια,
γέμισε κύκλους και στεφάνια,
από τ’ αμέτρητα φιλιά τους
κι από τους χτύπους της καρδιάς τους.
Και όταν βγήκανε κρατούσαν,
πετρούλες που λαμποκοπούσαν.

Μακριά απ’ το θόρυβο της πόλης,
η Κατερίνα κι ο Μανόλης,
χτίσανε τρισευτυχισμένοι,
στη λίμνη την ονειρεμένη,
ένα σπιτάκι με βεράντα

και ζήσανε μαζί για πάντα»

(της Μαριανίνας Κριεζή)

Advertisements

15 Σχόλια to “Ειμαι ένας βάτραχος μικρούλης…”

  1. Πραγματικά πολύ απολαυστικό!
    Καλημέρα!

  2. Kαλημέρα και σε σένα, Καημέ.
    Ευχές για μια πολύ όμορφη Κυριακή.

  3. Έλα τώρα!!! Πιάσαμε βατράχια, χελώνες, τι θα ακολουθήσει!

    Πλάκα έχουνε πάντως!
    καλή βδομάδα

  4. Πάρα πολύ καλό. Μου αρέσει πολύ η εναλλαγή των θεμάτων στο blog σου. Και όλα είναι πολύ προσεγμένα. Καλό βράδυ.

  5. @ Σοφία :
    Καμμιά ακρίδα ίσως; Σκέφτεσαι κάτι άλλο σε πράσινο;

    @ Στεριανή Ζάλη
    Σε ευχαριστώ. Καλό βράδυ και σε σένα.

  6. Τι ωραίο!!! Πιο πολύ μου άρεσε η βεράντα. Καλή μέρα και καλή βδομάδα, ήρωά μου.

  7. Πολύ ωραίο βρε Χούλκ!
    Μα τι γλυκιά που είναι η πράσινη μεταλλαγμένη καρδιά σου!
    :))

  8. Καλόοοοοοοο!!!!!
    Αν και με προβλημάτισε διότι εγώ έχω το Κ. ανάμεσα…
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Καλή εβδομάδα!!!!!!!!!!!

  9. Mα καλά, 40 χρονών μαντράχαλος,
    είναι δυνατόν να συγκινούμαι με τέτοια;
    (είναι… είναι… αφήστε απάντησα μόνος μου)

  10. @ elf
    Εμένα πάλι μου άρεσε η ζαλάδα κι η τρεμούλα.
    Καλή βδομάδα και σε σένα ξωτικό μου.

    @ manetarius
    Ομολογώ. Παρά τη μετάλλαξη τις ευαισθησίες μου τις έχω…

    @ akanonisti
    το Κ ε; Για να δούμε…
    Κ όπως «καλόβολη»; καμμία σχέση
    Κ όπως «καπαρολόγος»;(και μάλιστα αθεράπευτη;).
    Καλή σου εβδομάδα.

    @ spy
    Mα η ευαισθησία δεν έχει ηλικία, αγαπητέ κατάσκοπε…

  11. xaxaxa! Τι απολαυστικό ποιηματάκι!

  12. Πολύ ωραία η αναζήτηση κι ακόμη πιο ωραία και συγκινητική η αποκάλυψη.
    Μ’αρέσει αγαπητή houlk που επιμένεις στο πράσινο ακόμη και για τους ήρωες που εμφανίζονται στο blog. :)))

  13. Πριν από 4 χρόνια, το παρόμοιο βιβλίο-ποιηματάκι «Στης Καμηλοπάρδαλης τη μύτη» (κι αυτό εκδόσεις «Άμμος») είχε γίνει το μεγάλο hit στα αναγνώσματα που άρεσαν στο γιο μου. Πάθος μιλάμε! Το πηγαίναμε από επανάληψη σε επανάληψη…

    Αλλά μήπως κι εγώ δεν είχα προσβληθεί από οξεία «Μαριανοκριεζίτιδα» εικοσιπέντε χρόνια πριν ?

    Αυτό το γλυκό τραγούδι από τη φωνή τηε Αρλέτας εδώ

  14. @ wilma
    Πώς αλλιώς;
    Το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα.
    (Αν και για να είμαι ειλικρινής, γενικά προτιμώ το μαύρο)

    @irlandos
    Yπέροχο τραγούδι, υπέροχες αναμνήσεις.

  15. @ L’aesthéte Soleil
    (Μπέρδεψα τη σειρά των σχολίων πριν. Συγγνώμη.)
    Δεν είναι εξαιρετικό;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: