Παππού…Γιαγιά…

Εγώ.
Που θα πει ένας μπαμπάς και μια μαμά.
Που θα πεί δυο παππούδες και δυο γιαγιάδες.
Που θα πεί τέσσερεις προππαπούδες και τέσσερεις προγιαγιάδες.
Σύνολο 14 πρόγονοι ως εδώ.
Μα τι θέλει να πει ο ποιητής τελικά;
Έφαγα ένα ξαφνικό  κόλλημα…
Αναρωτιέμαι…
Τα τελευταία, ας πούμε 500 χρόνια, πόσους προγόνους μπορεί να είχα;
Πόσοι άνθρωποι αγκαλιάστηκαν, αγαπήθηκαν, μισήθηκαν, μαλώσανε, γέλασαν έκλαψαν, χωρίσανε, ξανάσμιξαν και τελικά βγήκα Εγώ;
Και μπαίνω στη διαδικασία της καταμέτρησης:

Ας πούμε ότι, κάθε γενιά, το διάστημα δηλαδή, που μεσολαβεί από τη γέννηση ενός ανθρώπου, μέχρι τη γέννηση του παιδιού του, απλώνεται σε 25 χρόνια, κατά μέσο όρο.

Άρα :
Τα γενέθλιά μου μείον 25 : 2 πρόγονοι  (οι γονείς μου )
Μείον άλλα 25 άλλοι 4 πρόγονοι (παππούδες/γιαγιάδες). 6 συνολικά ως εδώ
Μείον άλλα 25 προσθέτουμε άλλους 8 στη λίστα. Σύνολο 14 – και είμαστε ακόμα στα 75 χρόνια από τη γέννησή  μου.
Ανοίγω ένα εξελόφυλλο και συνεχίζω (αν υποψιαστώ ότι υπάρχει πιο επιστημονικός τρόπος για να υπολογιστεί κάτι τέτοιο … θα πεθάνω.)

Φτάνω στα τριακόσια χρόνια πχ (προ Χουλκ).
Βρισκόμαστε λίγο μετά τα μέσα του 17ου αιώνα.  Ένας βασιλιάς Ήλιος φωτίζει τη Γαλλία και ετοιμάζει τις Βερσαλλίες για να στεγάσει τη λάμψη του. Ο Μολιέρος προκαλεί τους Ταρτούφους και ο Μίλτων ψάχνει για  το Χαμένο Παράδεισο.
Στο Αιγαίο μαίνεται ο Κρητικός Πόλεμος, και στην Ελλάδα η ζωή σκλαβωμένη και σκληρή  κυλάει μέσα στην ανασφάλεια, τη βία, την αναταραχή και την αβεβαιότητα.
Και μέσα σ’ όλα αυτά, μετράω, προσθέτω, πολλαπλασιάζω και βρίσκω : οι πρόγονοί μου φτάνουν τους 8190!

Ακάθεκτη συνεχίζω. Φτάνω τα πεντακόσια χρόνια από τη γέννησή μου.
Μέσα περίπου ( ή  λίγο μετά ) του 15ου αιώνα.
Στην Ευρώπη Αναγέννηση…
Κάποια χρόνια  μόλις πριν ο Γουτεμβέργιος έχει τυπώσει τη Βίβλο του, ενώ ο Λεονάρντο  ζει τα νεανικά του χρόνια,  διαμορφώνοντας  την εκπληκτική ιδιοφυή του  προσωπικότητα.
Στη Βλαχία δεσπόζει ο Βλαντ ο Παλουκωτής, που ετοιμάζει με περισσή φροντίδα για τον Μωάμεθ το Πορθητή το δάσος των Παλουκωμένων. Στην  Ελλάδα, πρόσφατες ακόμα οι μνήμες της Άλωσης.  Σκλαβωμένος ελληνισμός, πόνος, δάκρυα, αίμα, παιδομάζωμα, γενίτσαροι, χαρέμια …

…και  μεσα σε όλη αυτή τη κοσμογονία οι πρόγονοί μου φτάνουν το μαγικό  αριθμό των 2.097.150!
Δυο εκατομμύρια εννενήντα επτά χιλιάδες εκατόν πενήντα άνθρωποι. Το γράφω ολογράφως για να το πιστέψω.
2.097.150!
2.097.150!!
2.097.150!!!!!!!!!!!!!!!!

2.097.150 άνθρωποι  ανακατεύονται μεταξύ τους. Ανταλλάσσουν όρκους αγάπης στα κρυφά ή δηλώσεις αιώνιας πίστης στα φανερά, ή πάλι κάνουν γάμους από συμφέρον,  βιάζουν ή βιάζονται, και όλα με ένα και μόνο απώτερο στόχο : να φτάσει το DNA τους μέχρις εμένα. Ένα απίστευτο κουβάρι γονιδίων ξετυλίγεται, εκατομμύρια χρωματοσώματα ενώνονται και σφιχταγκαλιάζονται δημιουργώντας έναν απίθανα μακρύ κατάλογο νέων συνδυασμών.

Και προσπαθώ να τους φανταστώ…

Κάποιοι, ψηλοί, ξανθοί, γαλανομάτηδες. Με δυνατά, εύρωστα κορμιά. Περπατούσαν κι έτριζε η γη στο πέρασμά τους.
Άλλοι πάλι, κοντοί, μαυριδεροί, άγριοι, βουνίσιοι, τραχείς άνθρωποι, λιγόλογοι. Άντρες, που κάνανε παρέα μόνο με τις πέτρες των βουνών και τα ζαρκάδια, που χόρταιναν τη μοναξιά τους με καθαρό αέρα,  και τη ματιά τους με το έλατο, την οξιά, τη καστανιά. Που βάδιζαν ανάμεσα στα σύννεφα, πάνω στις χιονοσκέπαστες βουνίσιες κορυφές.

Και οι γυναίκες, οι γιαγιάδες μου…

Κάποιες από αυτές γεματούλες, ροδομάγουλες,  νοικοκυρές. Μόνη τους έγνοια η οικογένειά τους, το σπιτικό τους. Όλη μέρα στα πλυσίματα, στα στρωσίματα, στα καθαρίσματα, στα μαγειρέματα,  στα ζυμώματά τους, άνοιγαν φύλλο για τη πίττα πιο λεπτό κι από  τσιγαρόχαρτο,  και περίμεναν κάθε βράδυ το κύρη τους να γυρίσει απ΄ το χωράφι για να τον υπηρετήσουν, γεμάτες προσμονή κι υποταγή. Κι όταν αυτός έμπαινε μέσα,  εκείνες τραβιόνταν πίσω, σκύβοντας το κεφάλι, σιωπηλές, αμίλητες, υποταγμένες ακόμα και τη στιγμή, που τις ανασκέλωνε, για να προσθέσουν ένα ακόμα κουτσούβελο στη μακριά σειρά των απογόνων τους, που αυξανόταν χρόνο με το χρόνο σα τα κουνέλια της αυλής τους…

Και οι άλλες…
Γυναίκες όμορφες, αισθησιακές, ηδυπαθείς. Γυναίκες υπέροχες, που με την ύπαρξή τους και μόνο αναστατώνουν. Γυναίκες γεννημένες για να δίνουν και να παίρνουν ηδονή. Γυναίκες, που, παθητικά περίμεναν όλη μέρα, τον ερχομό της νύχτας, για να κρύψει τα άνομα πάθη τους, τους άδηλους πόθους τους.

Τους σκέφτομαι, τους μελετάω.
Τι κρίμα, που ούτε ένα γονίδιο από όλους αυτούς δεν επιβίωσε μέχρις εμένα!

Τι κρίμα αλήθεια!

Κι ύστερα, εκείνοι οι άλλοι, οι αλλοπαρμένοι, οι αλαφροΐσκιωτοι, οι τρελλοί του χωριού, που γελάγαν πίσω από τη πλάτη τους οι ‘γνωστικοί’.
Οι γυναίκες, που δεν είχαν το μυαλό τους στο νοικοκυριό  και, ανοικοκύρευτες και γλωσσούδες, ήθελαν  –άκουσον-άκουσαν- να μάθουν γράμματα. Που στα κρυφά σκάρωναν στίχους και στα φανερά  διηγούνταν παραμύθια.

Αλλά όλοι… άντρες…γυναίκες… οργισμένοι, πεισματάρηδες και απροσκύνητοι, με δηλωμένη απέχθεια στο σκύψιμο του κεφαλιού ή τη κάμψη της μέσης και με μια  άσβεστη λατρεία: τη θάλασσα…
Παρά θιν΄ αλός, μένανε με τις ώρες να μετράνε τα κύματα, να αγναντεύουν τις γραμμές των οριζόντων, αφήνοντας τη ματιά τους να χάνεται στο άπειρο γαλάζιο, να πλανιέται ελεύθερα, κατά κει που τίποτε δε μπορούσε να τη περιορίσει, να τη κλείσει.
Ναυτικοί, μάνες, γυναίκες, αδελφές ναυτικών.
Πάντα η θάλασσα η πρώτη αγάπη στη ζωή τους, η πρώτη αγάπη στη καρδιά τους.

Αυτωνών τα γονίδια άντεξαν στο βαρύ διάβα του χρόνου και τα νοιώθω να χορεύουν σήμερα στο αίμα μου.

 

 

…………………

 

 

Να ήταν οι πρόγονοί μου νησιώτες ή Μακεδόνες; Μορεάτες ή Θεσσαλοί;
Ανάμεσά τους να υπήρχαν παπάδες ή δάσκαλοι; Αγρότες ή έμποροι; Χτίστες ή πρωτομάστορες; Ίσως κανένας γενίτσαρος ή κανένας αρματωλός;  Ποτέ δε θα το μάθω.
(Το μόνο σίγουρο είναι ότι, κάπου, ανάμεσά τους, υπήρχε κάποιο πρωτοπαλλίκαρο του Βλαντ)

Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, χαμένοι στα σκοτάδια της ανωνυμίας, κρυμμένοι από τα φώτα της ιστορίας, που δε καταδέχτηκε να τους συμπεριλάβει στα επίσημα κιτάπια της, άνθρωποι που δε φτιάχνουν την ιστορία αλλά φτιάχνουν την ανθρωπότητα, και χωρίς αυτή, δε ξέρω τι σκατά νόημα θα είχε η ιστορία.

 

 

 

Οι παππούδες μου…οι γιαγιάδες μου…

 

αν δεν υπήρχαμε εμείς, πώς θα υπήρχανε οι άλλοι;
αν δεν υπήρχαν οι μικροί, πώς θα υπήρχαν οι μεγάλοι;…’

________________________________________________

Και ξαναδιαβάζω αυτά, που έγραψα.
Και ξανακολλάω στο μαγικό νούμερο:
2.097.150

Και προχωράω τη σκέψη παραπέρα.
Όσο πίσω πάμε στα χρόνια τόσο αυξάνεται ο αριθμός των προγόνων.
Ο πληθυσμός όμως της γης μειώνεται όσο προχωράς στο παρελθόν (όχι δε θα καταλήξω στον Αδάμ και την Εύα).
Αρα;
Αρα;;;;;;;;;; Ναι;;;;;;;;;;;;
Είμαστε όλοι συγγενείς………

…….αδέλφια ίσως όχι, πάντως κάποια συγγένεια, στα σίγουρα,  την έχουμε

 

 

Καλώς σας βρήκα  αδέλφια μου, ξαδέλφια μου, μπατζανάκια και συμπεθέρια μου εκεί έξω…

 

Advertisements

27 Σχόλια to “Παππού…Γιαγιά…”

  1. Πολύ μου άρεσε και το θέμα και η αντιμετώπιση και η ανάπτυξη και το συμπέρασμα.
    Μια από τις καλύτερες αναρτήσεις που έχω διαβάσει.
    Είμαστε όλοι συγγενείς…
    Ναι.
    Και αν το καλοσκεφτείς οι μεγαλύτεροι καυγάδες, οι μεγαλύτερες διαμάχες, οι μεγαλύτεροι πόλεμοι έχουν γίνει μεταξύ συγγενών.
    Μεταξύ αδελφών.
    Ίσως ακριβώς αυτή η κοινή μας καταγωγή, η μυστική μας συγγένεια να μας κάνει να μη μπορούμε απλά να αδιαφορήσουμε και να σεβαστούμε το διαφορετικό αλλά να μας οδηγεί σε αυτό το συναίσθημα της αλληλοεξόντωσης.
    Καλημέρα και συγγνώμη για το … σεντόνι!

  2. Αυτό που όλοι προερχόμαστε από τους ίδιους προγόνους θυμάμαι πως με είχε μπερδέψει πολύ στην α’ δημοτικού. Γιατί αυτό σήμαινε πως οι φίλες μου ήταν μακρινές ξάδερφες. Και προσπαθούσα να σκεφτώ πόσο ‘συγγενείς’ ήμασταν…

    (καταπληκτική ανάρτηση!)

  3. Γειά σου κουμπάρα…

  4. Πρώτον, έχω πεθάνει στα γέλια! Πώς ξεδιπλώνεται έτσι η σκέψη σου, ποιοι συνειρμοί τη διαφεντεύουν, άκου να κάτσει να μετρήσει τη φαμίλια της!!!
    Δεύτερον, δεν έχεις κι άδικο. Όλοι μια φάρα είμαστε. Πάω να ζητήσω τα δικαιώματά μου από τις Βερσαλλίες!!!
    Φιλιά, καλό ΣΚ ξαδερφούλα!

  5. Αγαπητή συμπεθέρα Χουλκ,

    Καλά, πέρα από αστεία, καταπληκτικό το post σου!!
    Οι υπολογισμοί και η σύνδεση με χρονολογίες και ιστορικά πρόσωπα μου άρεσε πολύ. Εξαιρετικά πρωτότυπο και συναρπαστικά διατυπωμένο post (καλά, εγώ και προσωπικούς λόγους να γοητεύομαι από τέτοιες γενεαλογικές αναφορές, τέτοιο …»κράμα» που είμαι).

    Και να σκεφτεί κανείς ότι από τα νεολιθικά χρόνια (~ 8.000 χρόνια πριν) δεν μας χωρίζουν περισσότερες από 350 γενιές σε σειρά.

    Αναρωτιέμαι πάντως, αν κάποιος από τους προγόνους μας είχε ποτέ φανταστεί τις μελλοντικές γενιές. Πώς να είχε άραγε οραματιστεί αυτός ο υποθετικός πρόγονος, τις σχέσεις των απογόνων του…

    Φιλικά,
    Ιρλανδός

  6. Άρα πέντε οικογένειες κατοικούμε σε αυτή τη χώρα. Γι αυτό δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε τίποτα. Θα συμφωνήσω κι εγώ ότι είναι από τα καλύτερα post που έχω διαβάσει. Και δεν το λέω επειδή είμαστε συγγενείς. Καλημέρα.

  7. Τώρα εξηγείται ΤΟ ΤΙ ΓΊΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΜΠΛΌΓΚ. Είμαστε τα διασκορπισμένα ξαδέλφια ολούθε. Τώρα μου βάζεις ιδέες…να ψάξω μήπως κανένας πρόγονος είχε κολλητούς τους Τούρκους και του άφησε κάνα βουνό, καμιά λίμνη..Γιατί ο Εφραίμ το ίδιο έκανε!
    Με έβαλες σε σκέψεις!! Αργείς αλλά τα πετυχαίνεις τα ποστάκια!
    καλή βδομάδα

  8. Γι’ αυτό εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη λεγόμαστε μεταξύ μας καρντάσια (=ξαδέρφια)

    γειά σου ξαδέρφη! :-)

  9. Πολύ ωραίο άρθρο, (πραγματικά καλό ξετύλιγμα της σκέψης,) αν και θα σου το χαλάσω λίγο το όνειρο: όχι μόνο πολλά ζευγάρια αποτελούνται από ξαδέλφια ή έστω από μακρινά ξαδέλφια, αλλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα δύο μέλη έχουν κάποιους κοινούς προγόνους, οπότε το γενεαλογικό δέντρο είναι πάρα πολύ πιό ψηλόλιγνο απ’οτι φαντάζεσαι. (Πολλά από τα κλαδιά συνενώνονται με άλλα κλαδιά.) Απ’την άλλη μεριά, η μέση ηλικία τεκνοποίησης ήταν μικρότερη από τα 25 παλαιότερα, έως και πολύ μικρότερη.

  10. ΑΝΑΛΟΓΗ ΣΚΕΨΗ ΕΚΑΝΑ ΚΙ ΕΓΩ ΜΙΚΡΗ ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΣΚΡΑΠΑΣ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΑ ΣΕ ΑΚΡΙΒΗ ΑΡΙΘΜΟ ΑΛΛΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΚΡΙΝΑ ΞΑΔΕΛΦΙΑ

    ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΡΗΚΑ :-)

  11. @ Καημός…
    Καημέ μου, καλημέρα.
    Ξεδίπλωνε τα σεντόνια σου ελεύθερα.
    Τι να πώ; Πράγματι, ίσως να φταίει η κοινή καταγωγή για τη μη αποδοχή των άλλων και την …αλληλοφαγωμάρα.

    @ Κρίση…
    Οι πραγματικοί μας φίλοι θεωρώ πως είναι πολύ περισσότερο από συγγενείς, πολύ περισσότερο κι από αδέλφια ακόμα.
    (Ευχαριστώ…)

  12. @ Spy…
    Γειά σου και σένα κουμπάρε…

    @ elf…
    Ωραία! Γιατί εγώ σκοπεύω να διεκδικήσω τα δικαιώματά μου από τη…Τρανσυλβανία (Μη σφαχτούμε στα κληρονομικά…)

  13. @ irlandos…
    Για μια ακόμη φορά σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αγαπητέ… συμπέθερε.
    Θα με ενδιέφερε πολύ, κάποια στιγμή, αν έχεις καιρό, να μου εξηγήσεις το «κράμα».
    Οσο για το πώς κάποιος πρόγονος φανταζόταν τις σχέσεις των απογόνων του, μπορεί να αποτελέσει περιεχόμενο μελλοντικής ανάρτησης. Δικής σου, αυτή τη φορά (όταν θα σου δοθεί ο χρόνος).
    Και είμαι σίγουρη ότι θα είναι καταπληκτική…

    @ Ζάλη…
    Σε ευχαριστώ, ξαδελφούλα.
    Καλή εβδομάδα.

    @ Σοφία
    Μάγκας ο Εφραίμ. Το είχε πιάσει το νόημα έγκαιρα.
    Για ψάξε Σοφία μου (εκείνη τη λίμνη των Ιωαννίνων, πολύ τη κάνω κέφι…Βρε, λές;;;;;;;;;;;;)
    καλή βδομάδα.

  14. @ greyelf…
    Γειά σου, ξαδελφούλα.
    Οταν ανέβω Θεσσαλονίκη θα έρθω να με κεράσεις μπουγάτσα (τη λατρεύω τη Θεσσαλονίκη…)

    @ Διαγόρας…
    Καλώς ήλθατε.
    Από τη μια πολλά ζευγάρια είναι μακροσυγγενείς, από την άλλη η μέση ηλικία τεκνοποίησης κατεβαίνει κάτω από τα 25…ε! …χοντρικά κάπου στα ίδια πρέπει να πέφτουμε.
    (Πέρασα βιαστικά και έριξα μια γρήγορη ματιά στο blog σας. Είμαι ασυγχώρητη, που μου είχε διαφύγει τόσο καιρό. Είναι εξαιρετικό. Θα περάσω ξανά…)

    @ Αthena…
    Καλώς ήρθες, θεά της Σοφίας.
    Μπήκα στο blog σου και έπεσα στο «stairway to heaven»!!!
    Θα τα λέμε σίγουρα.

  15. Βρε λες να είμαστε μακρινές συνυφάδες; Ουουουου πολύ ωραία…να ρθεις στο σπίτι για καφέ .. (έτσι κάνει η μαμά μου με τη δικιά της) :)

  16. Καλώς σε βρήκαμε! Τώρα εάν ψάξεις πιο πίσω θα βρεις κάποιους άλλους, υπερβολικά τριχωτούς, να φοράνε προβιές και δέρματα, να κρατάνε ρόπαλα και να λένε με νόημα: Ουγκ!

  17. Καλώς σας βρήκα, διαβάζοντάς σε αποφάσισα πως δεν θα κάνω σχόλιο, μια υπόκληση θα κάνω και θα καληνυχτίσω.
    Μη χαίρεσαι, θα ξαναέλθω..

    Τα σέβη μου.

  18. @ manetarius…
    Σιγά μη τη βγάλεις με ένα καφέ. Για ετοίμαζε το παστίτσιο, σε παρακαλώ…

    @ L’aesthéte Soleil …
    Ουγκ….

    @ masterpcm …
    Καλώς ήρθες. Θα περιμένω…

  19. Ξαδελφούλα!!!
    Καλά τα λες…. αν και δεν έβαλες λόγω σεμνότητας.. τα πιο λαμπρά αστέρια του σογιού μας…
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Δεν τα μαρτυρώ… για να μην σε καμακώσουν άσχετοι…
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

  20. @ aKanonisti
    Καλημέρα ξαδελφούλα.
    Ε! δε θα βγάλω και όλα τα οικογενειακά μας στη φόρα.

  21. Υπέροχο κείμενο! τι ωραία που εφυγες προς τα πίσω! Μόνο θα σου διορθώσω κάτι: όλοι αυτοί οι πρόγονοι σου έχουν αφήσει το ίχνος τους! Πως αλλιώς νομίζεις ότι θα μπορούσες να τους αναστήσεις? όλοι μέσα σου είναι!

  22. @ wilma
    Λες ε;
    Ισως και να΄ναι έτσι.
    Καλή σου εβδομάδα.

  23. Ρε συ Houlk, λες στα προηγούμενα 100 χρόνια να υπάρχει κάνας μαύρος Bluesman κάπου στις όχθες του Mississippi, με μια κιθάρα της οποίας της λείπουν και κάνα – Δυο χορδές ο οποίος τραγουδάει όλο πάθος και καημό το πόνο των υπολοίπων, την αδικία και τον ρατσισμό και ο οποίος να είναι πρόγονος μου; Μου αρέσει πολύ η προσέγγιση σου…. Καλώς σε βρήκα λοιπόν ξαδέρφη…

  24. «Μιλάμε για φιλοσοφία, όχι αστεία!
    Γενικά πάντως, όχι μόνο σε σχόλια αλλά και σε αναρτήσεις, πολύ λογοτεχνίζουσα αμπελοφιλοσοφία κυκλοφορεί.
    Καλημέρα.» (Houlk). Afou eimaste oloi syggeneis den peirazei na xrhsimopoioume ta logia twn syggenwn mas

  25. Μας έχετε λείψει ελαφρώς ξέρετε…
    (και δεν εννοώ στα σχόλια)

    :)))))

  26. @ chmarni
    Γειά σου ξάδελφε. Σα να τον βλέπω το ΘΕΙΟ μου να τραγουδάει με τη βραχνή φωνή του…

    @ albus genius
    Ασφαλώς και μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα λόγια των συγγενών μας, (εφόσον αναφέρουμε τη πηγή). Πάντως, για την ιστορία και μόνο, μιλώντας για ‘αναρτήσεις’ δεν αναφερόμουν στη δική σου, αλλά, όπως υποδεικνύει και η λέξη ‘γενικά’ για ο,τι κυκλοφορεί γενικότερα στη μπλογκόσφαιρα.

    @ spy
    Και εμένα μου έχετε λείψει.
    Αχ! δε προλαβαίνω η φτωχή μεταλλαγμένη…

  27. […] εγώ. Ανεπίτρεπτον! Πού είναι τα “Μαμά, brm…” , τα  “Παππού…Γιαγιά…”, τα “Τραπεζικά και άλλα τινά…”, οι  […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: