Τραπεζικά και άλλα τινά…

Μεσούσης της πιστωτικής κρίσης λοιπόν και με την αγωνία μήπως η υπερατλαντική οικονομική λαίλαπα καταβροχθίσει όσες από τις οικονομίες μας διασώθηκαν από τα χρηματιστηριακά βατερλώ, γλυτώσανε από τα σαγόνια του ευρώ, ξεφύγανε από τα δίχτυα της ακρίβειας,

με αναπάντητο (παρά τις διαβεβαιώσεις κυβέρνησης/τραπεζιτών, ή μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι, ακριβώς γι΄ αυτό) το ερώτημα αν θα χρειαστεί να πληρώσουμε διπλά τα σπίτια μας και τα αυτοκίνητά μας, τώρα που τα επιτόκια τραβάν την ανηφόρα (και η ζωή αντιστοίχως τη κατηφόρα),

προσπαθώντας να υπολογίσουμε πόσα θα πιάσουμε αν βγούμε στο πεζοδρόμιo για να ανταποκριθούμε στις οικονομικές μας υποχρεώσεις, και συνειδητοποιώντας ότι το ισοζύγιό μας ακόμα και έτσι βγαίνει ελλειμματικό (κάτι η ηλικία, κάτι τα λίγα παραπανίσια κιλάκια, που απλόχερα μας χάρισε ο χρόνος, -ε! ναι! ένα γνώθι σαυτόν το ΄χουμε οι άνθρωποι!),

εξετάζοντας με σοβαρότητα το ενδεχόμενο να πουλήσουμε κανένα παιδί για να αντεπεξέλθουμε στη δίεσ…..εεεε στην ύφεση ήθελα να πω, κατά την παλιά λαϊκή σοφή ρήση «πουλήσει παιντί – πάρει ντατσούν»,

μου ήρθε στο μυαλό μια σουρεάλ σκηνή, οικονομικού background, που έζησα, αρκετά χρόνια πριν.

Πολλά, για την ακρίβεια.

Τότε που, νούμερα για να πάρεις σειρά, τράβαγες μόνο στο ΙΚΑ και όχι στις Τράπεζες, όπου, μπροστά στα ταμεία τους, ο κόσμος, μπουλούκια-μπουλούκια, συνωστιζόταν, στριμωχνόταν, ποδοπατιόταν, έβριζε, φώναζε, ούρλιαζε, κατά τη συνήθη ελληνική τακτική,

τότε που η δραχμούλα μας ζούσε και βασίλευε με την αξία της (και κατά συνέπεια με ικανή αξιοπρέπεια), ενώ το ευρώ ούτε σα σκέψη δεν είχε περάσει από τους σοφούς εγκεφάλους, που τελικά μας το επέβαλαν,

τότε που τα χιλιάρικο ήταν το Απόλυτο Χαρτονόμισμα-ένδειξη πλούτου, άνεσης, χλίδας.

Και γώ, στα πρώτα μου βήματα στον επαγγελματικό στίβο, ταμίας μεγάλης ελληνικής τράπεζας, σε κάποια λαϊκή συνοικία της Αθήνας, μέτραγα καθημερινά το μόχθο, το κόπο, το υστέρημα, τις αγωνίες του λαού.

Μια μέρα, στέκεται μπροστά στο Ταμείο μου ένα καλοκαμωμένο παλληκάρι, γύρω στα εικοσιπέντε. Προσεγμένος, καλοντυμένος, με το κουστουμάκι του, με τη γραβατούλα του. Εντυπωσιακός.
Εντυπωσιακός, γιατί στη περιοχή, το κουστούμι και η γραβάτα ήταν κάτι σπάνιο, για να μη πω αξιοπερίεργο. Οι ενδυματολογικές προτιμήσεις της πελατείας κυμαίνονταν από το ρακένδυτο style (οι φτωχοί), στο μουτζούρικο (τα μεσαία εισοδήματα) και μερικές φορές έφταναν στο χτυπητό και αιματηρά ιδιαίτερο ντύσιμο των ανωτέρων εισοδημάτων της συνοικίας. Όχι, δεν επρόκειτο για χειρούργους, ή ‘νονούς’. Χασάπηδες ήταν οι λεφτάδες της περιοχής, που πετάγονταν στη Τράπεζα κατευθείαν από το μαγαζί τους, χωρίς να μπουν στο κόπο, όχι να αλλάξουν ρόμπα, αλλά ούτε καν τα χέρια τους να πλύνουν, ενώ τα χρήματα, που μάτσα τα έβγαζαν από τις τσέπες της γεμάτης κόκκινους λεκέδες μπλούζας τους, τα ακολουθούσε, σε όλη τους τη διαδρομή μέχρι το χρηματοκιβώτιο, η χαρακτηριστική μυρωδιά του αίματος.
Μπροστά λοιπόν σ΄ αυτές τις στυλιστικές επιλογές το παλληκάρι μπροστά μου φάνταζε σα μια νότα ομορφιάς, καθαριότητας, καλού γούστου.
Στάθηκε μπροστά στο Ταμείο μου και ακολούθησε μεταξύ μας ο εξής underground διάλογος:
Εγώ (με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά –μου είχε γυαλίσει το μωρό -γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε;): Καλημέρα. Τι θα θέλατε;
Εκείνος : Θα ήθελα ένα βιβλιάριο παρακαλώ.
Εγώ : Άνοιγμα καινούργιου λογαριασμού;
Εκείνος : Ναι.
Εγώ : Ωραία. Δώστε μου τη ταυτότητα σας παρακαλώ.
Στρέφομαι στο μηχάνημα. Ταπ ταπ ταπ (επώνυμο) ταπ ταπ ταπ (όνομα) ταπ ταπ ταπ (πατρώνυμο) ταπ…ταπ…ταπ… Μετά από πολλά ταπ ταπ ταπ για να μη σας κουράζω, ολοκλήρωσα τη καταχώρηση των στοιχείων του νέου επίδοξου καταθέτη μας.
Εγώ (ξαναστρέφομαι στο τεκνό – ξανά χαμόγελο): Έτοιμοι! Πόσα χρήματα θα βάλουμε στο βιβλιάριο ;
Εκείνος : 150.000.000 (!!!)
Εγώ : (σωματικά -προσπαθώντας να συνέλθω από τον ελαφρύ ίλιγγο, που ένοιωσα στο άκουσμα του ποσού)
Εγώ : (συναισθηματικά – κυριευμένη από ελαφριά δυσπιστία, που αγγίζει τα όρια της καχυποψίας για κάποια χοντροειδέστατη φάρσα, που ενδεχομένως έχουν στήσει οι ‘παλιοί’ συνάδελφοι σε βάρος της νέας, της μκρής, της αθώας και άπραγης ταμία, σε βάρος ΜΟΥ δηλαδή –μαύρα πουλιά στη ράχη τους με σιδερένιες μύτες, αν καταλάβω ότι περί αυτού πρόκειται)
Εγώ :
(διανοητικά –σκέψη πρώτου επιπέδου : 150.000.000 μας κάνουν 150.000 χιλιάρικα που μας κάνουν 1500 δεσμίδες των 100 χαρτονομισμάτων. Σκέψη δεύτερου επιπέδου : Πόσες σακκούλες θα έπρεπε να κρατάει για να χωρέσει όλο το ποσό; )
Εγώ :
(σωματικά – ελαφρύ ανασήκωμα από τη καρέκλα μου και διακριτικοδιερευνητικοελεγκτική ματιά για να διαπιστώσω την ύπαρξη ή την απουσία τσαντών, σακκουλών, χαρτοφυλάκων, κάποιου αποθηκευτικού μέσου βρε αδελφέ, που θα μου επιβεβαίωνε την ύπαρξη των χρημάτων)

και διαπιστώνοντας ότι ούτε πορτοφολάκι για κέρματα δε κρατάει στα χέρια του,

Εγώ : (δυνατά, για να επιβεβαιώσω ότι άκουσα καλά) ΕΚΑΤΟΝ ΠΕΝΗΝΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ είπατε;
Εκείνος : Ναι, 150 εκατομμύρια.
Εγώ : Μάλιστα! (καταβάλλοντας προσπάθεια να κρατηθώ ψύχραιμη) Δώστε μου τα χρήματα, παρακαλώ.
Εκείνος : (με απορία ολωσδιόλου ορατή και καθόλου επίπλαστη) Τα χρήματα; Ποια χρήματα;
Εγώ : Μα…τα χρήματα που θα καταθέσετε. Τα 150 εκατομμύρια.
Εκείνος : (Με ειλικρινή απορία) Μα εγώ δε θέλω να καταθέσω. Σας είπα. Ένα βιβλιάριο θέλω με 150 εκατομμύρια.
Εγώ: (αρχίζοντας να πρασινίζω – χουουουουουουλκ) Μμμμμμμμμμ, ναι, αλλά για να σας δώσω το βιβλιάριο με τα 150εκ πρέπει πρώτα να μου δώσετε ΕΣΕΙΣ τα 150 εκ., να τα βάλω μέσα, να τα κάνω κατάθεση.
Εκείνος : (αρχίζοντας να εκνευρίζεται από την…ασχετοσύνη μου) Μα δε καταλάβατε, δε θέλω βιβλιάριο για να κάνω καταθέσεις, θέλω βιβλιάριο για να κάνω αναλήψεις.
Εγώ : (κόκκαλο) Μα, κύριέ μου, για να κάνετε ανάληψη, πρέπει πρώτα να έχετε κάνει κατάθεση.
Εκείνος : (σε μια ύστατη προσπάθεια διατήρησης της ψυχραιμίας και των καλών του τρόπων, μπροστά στην απίστευτη …βλακεία μου, εξηγεί:) Μα αν έχω τα λεφτά, για να κάνω κατάθεση, γιατί να κάνω κατάθεση, ώστε μετά να κάνω ανάληψη; Τα κρατάω και κάνω τη δουλειά μου.
Εγώ : ……
Εγώ: (σκέψη πρώτου-δευτέρου…νιοστού επιπέδου: ΣΩΣΤΟΣ ρε γμτ)
Εκείνος : Θα αργήσουμε με το βιβλιάριο;
Εγώ: Θα περάσετε στο προϊστάμενο, παρακαλώ;
Εγώ: (στο προϊστάμενο) : Κύριε Π, σας στέλνω ένα πελάτη, που δε μπορώ να εξυπηρετήσω.
Προϊστάμενος : Γιατί; Τι θέλει;
Εγώ : Ένα βιβλιάριο μόνο για αναλήψεις, και όχι για καταθέσεις.
Ο προϊστάμενος γουρλώνει τα μάτια και εγώ προχωράω στο επόμενο πελάτη.

…………………………
…………………………
…………………………
………………………..

(Για την ιστορία και μόνο θα αναφέρω ότι το όμορφο παλληκάρι, δε μας έκανε πλάκα, είχε διανοητικά πρόβληματα και είχε ξεφύγει από την επιτήρηση των δικών του, ο οποίοι ήρθαν και το πήραν μετά από λίγο)
……………………….
………………………
……………………..

Αλλά τώρα πέστε μου όλοι εσείς.
Όχι πέστε μου :
Άδικο είχε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Advertisements

31 Σχόλια to “Τραπεζικά και άλλα τινά…”

  1. Και γω ένα τέτοιο θέλω αλλά δεν μου το δίνει κανείς.
    Να πούμε επίσης ότι μπορούμε να φυλάμε ότι έχουμε πια ,στο στρώμα!!
    καλημέρα , καλή βδομάδα, και καλό κουράγιο!

  2. Ο συλλογισμός: «Μα αν έχω τα λεφτά, για να κάνω κατάθεση, γιατί να κάνω κατάθεση, ώστε μετά να κάνω ανάληψη; Τα κρατάω και κάνω τη δουλειά μου» είναι ότι πιο λογικό έχω ακούσει τους τελευταίους μήνες!!!!
    Η απλή λογική είναι πάντα πιο αποτελεσματική!
    Καλημέρα!

  3. Πάντως, λέω αν, αν και όποτε, το βγάλει σαν προϊόν η τραπεζά σας, έρχομαι, αλλιώς τράπεζας δεν θα δεί το όμορφο μούτρο μου στα λημέρια της.
    Όχι άδικο δεν έιχε βέβαια, αν είχε λεφτά γιατί να κάνει την τράπεζα συνεταίρο του; Για τα επιτόκια καταθέσεων; Ας γελάσουμε όλοι μαζί….

    Με την καλησπέρα μου

  4. Κανένα άδικο δεν είχε. Λέω μάλιστα να δείξουν την ίδια ευαισθησία οι οικογένειες κυβερνώντων και τραπεζικών που έχουν ξεφύγει από την επιτήρηση τους. Γιατί αυτοί σε αντίθεση με τον νεαρό είναι επικίνδυνοι για τους πολίτες.
    Καλό απόγευμα.

  5. από τρελλό κι από μικρό ακούεις την αλήθεια…

  6. Γεια σου Χουλκάρα!!!!
    Περιγράφεις ένα πολύ αστείο περιστατικό… για το οποίο μετά μας δίνεις μία λογική εξήγηση…..
    Εγώ θα ήθελα να πω τα παράπονα μου… γιατί μας παίρνουν τηλέφωνο από τις τράπεζες.. και μας παρουσιάζουν τις κάρτες τους σαν το βιβλιάριο που ζητούσε ο καθυστερημένος πελάτης σου…
    Μας έχουν για τόσο χαζους???
    Ελεος!!!

  7. κάτι παραπάνω ήξερε το παληκάρι..

  8. Λέω εγώ τώρα, μήπως ο ομορφούλης σου ήταν και μαυρούλης; Πριν το πτώμα, εννοείται…και μπλέχτηκαν οι τράπεζες και οι…Αφρικές…άστα να πάνε, τρέχω για βιβλιάριο αύριο.Α, καλό βράδυ εν τω μεταξύ.

  9. Άργησες αλλά μεγαλούργησες! Τι ωραίο κείμενο, Χουλκ! Χρονογράφημα/ευθυμογράφημα αξιώσεων. Οι μεγάλες περίοδοι, η κλιμάκωση των συναισθημάτων, η κριτική περιγραφή που προηγείται – πολύ μ’ αρέσει, νομίζω το εμπεδώσαμε όλοι!
    Θα συμφωνήσω με την αΚανόνιστη. Το παληκάρι ήταν έτη μπροστά από την εποχή του. Αυτό που για τότε μας φαίνεται αδιανόητο και τελικά αστείο, σήμερα πάνε να μας το παρουσιάσουν ως γεγονός. Και την πατάμε όμορφα-όμορφα και μετά έρχονται τα μεγαλόπνοα σχέδια των Υπουργών οικονομικών για να μας πάρουν ότι μας περίσσεψε και «να μας σώσουν».
    (Ήταν κι ωραίος, ε;)
    Καλημέρες!!!!

  10. Σιγά μην είχε διανοητικά προβλήματα…
    Εμείς οι υπόλοιποι έχουμε, που δε συλλογιζόμαστε τόσο απλοϊκά.

    Ο δικός του συλλογισμός δεν ήταν καθόλου παράλογος.

  11. Αγαπητή μου Houlk είσαι ΚΑΙ τυχερή αν σου συμβαίνουν τέτοια περιστατικά. Με ξαφνιάζει τόσο πολύ όταν βλέπω τη σκέψη κάποιων ανθρώπων να φτερουγίζει έξω από τα δεδομένα. σημείο αναφοράς λοιπόν τα βιβλιάρια αναλήψεων. εξαιρετική σύλληψη!

  12. οσα κια να μαζέψεις, τίποτα δε θα μείνει! Όπου και να τα κρύψεις, θα τα βρουν. Έτσι είναι. Οι μαύρες τρύπες της οικονομίας καλύπτονται από σένα, από μένα και από όλους.

  13. Eμένα δεν μου φάνηκε να έχει άδικο! Τουναντίον μάλιστα. Οι τράπεζες, ως νόμιμοι τοκογλύφοι έχουν εφεύρει περίεργα συστήματα συναλλαγών. Φρίκη. Τι ήθελο το παιδί; Μία αναληψούλα ενός ασήμαντου ποσού! Δηλαδή τι; Έπρεπε να βγάλει πιστόλι; Θα σας γλίτωνε και από τον πανικό! :-)

  14. @ όλοι
    Συγγνώμη για τη πολύ μεγάλη καθυστέρηση, με την οποία απαντώ στα σχόλιά σας αλλά αυτή την εποχή κυριολεκτικά πνίγομαι από διαφόρων ειδών υποχρεώσεις.

  15. @ Σοφία
    Το ερώτημα είναι : μας έχει απομείνει τίποτε πια για να φυλάξουμε;

    @ Καημός
    Η απλή λογική είναι σίγουρα αποτελεσματική, αλλά όσο πάει όλο και σπανίζει.

  16. @ MASTERPCM
    Φοβάμαι, πως ένα τέτοιο προϊόν καμιά τράπεζα δε πρόκειται να το βγάλει.
    Οσο για τα επιτόκια των καταθέσεων, περίμενε λίγο, άρχισαν να τραβάνε προς τα πάνω.

    @ Στεριανή Ζάλη
    Σε τέτοιες ευαισθησίες μην ελπίζεις. Μαζί τα τρώνε.
    Και, ναι, γίνονται όλο και πιο επικίνδυνοι.

  17. @ Κρίση.
    Πράγματι, επιβεβαιώνεται η λαϊκή σοφία.

    @ akanonisti
    Τους πνίγουν τους έρημους τους τραπεζικούς με στόχους στις πωλήσεις καρτών.
    Πάντως, δυστυχώς, δε μπορείς να φανταστείς πόσοι τσιμπάνε.

  18. @ αποτέτοιος
    Πολλά παραπάνω ήξερε…

    @ anepidoti
    Μαυρούλης δεν ήταν, ευτυχώς -γιατί αν είχαμε και πτώμα στη σκηνή, ε! δε θα το άντεχα η πτωχή ταμίας.

  19. @ elf
    Ευχαριστώ φιλενάδα!
    Τι θα γίνει; Πότε θα εκπονήσουμε σχέδιο σωτηρίας μας από Υπουργούς και λοιπούς Σωτήρες;
    (Κούκλος, σου λέω. Τύφλα νά ΄χει ο Μάθιου -λέμε τώρα…)

    @ spy
    Ο συλλογισμός του σίγουρα δεν ήταν παράλογος.
    Μόνο που έχουμε φτάσει πια στο σημείο να μη μπορούμε να ξεχωρίσουμε τι το λογικό και τι το παράλογο.
    Ισως μόνο στην αγρύπνια της νύχτας, το μυαλό μας να κατορθώνει να ισορροπεί αναμεσά τους.
    (Σας διαβάζω ανελλιπώς,παρότι ίσως να μη προλαβαίνω να αφήσω σχόλιο)

  20. @ wilma
    Οι δουλειές, που απαιτούν συνεχή επαφή με το κοινό, είναι σίγουρα εξουθενωτικές.
    Μα έχουν αυτό το πολύ μεγάλο πλεονέκτημα. Συναναστρέφεσαι με λογής λογής κόσμο όλων των ηλικιών και επιπέδων (μορφωτικών/οικονομικών/κοινωνικών) και αφουγκράζεσαι σκέψεις, γίνεσαι κοινωνός συναισθημάτων και εμπειριών και μοιράζεσαι αναμνήσεις, που πολύ δύσκολα θα συναντούσες αλλού έτσι συγκεντρωμένα.
    Ναι, σε σχέση με αυτό το κομμάτι της δουλειάς μου είμαι πράγματι τυχερή.

  21. @ Χρήστος Λεοντίου
    Πόσα να μαζέψω και πού να τα κρύψω;
    Η εκδίκησή μας αυτή θα είναι στο τέλος : Θα μας έχουν γδύσει και δε θα έχουν τίποτε άλλο να μας πάρουν. Και τότε;

    @ L’aesthéte Soleil
    (Εσύ είσαι παραπάνω; Παίζει κάτι σα διχασμός; Με μπέρδεψες λιγάκι)
    Πράγματι, ευγενέστατα ζήτησε, αυτό, που άλλοι απαιτούν και μάλιστα με την απειλή όπλου. Και εγώ η κακούργα τον έστειλα στο προϊστάμενο. (Σνιφ! ντρέπομαι τώρα…)

  22. Εγώ δεν μπορώ να σου πω τίποτα…κάτσε πρώτα να συνέλθω από το ποσό…!

  23. Αρκετά με την κρίση…και το τραπεζικόν σύστημα…
    Ηρθε η ώρα για παιχνίδι….

    Προσοχή-προσοχή!!!
    Σχόλιο-πρόσκληση-πρόκληση
    για το να ΝτολμαδοπαίγνιοΝ!!!

    Γράψτε και εσείς… μία ιστορία ή συνταγή… με Ντολμαδάκια….

    Ελπίζω τα πράσινα αμπελόφυλλα να ξεχωρίζουν από τις χερούκλες σου…
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

  24. Ποιος αποπάνω; Διχασμένος δεν είμαι πάντως! Μάλλον σου την έστησε το blog σου! Φιλιά

  25. Α τώρα κατάλαβα! Όχι δεν είμαι. Έψαχνα να βρω στοιχεία για τον συγγραφέα και έκανα paste το όνομά του. Sorry. Eγώ είμαι και στα δύο post!

  26. @ manetarius
    Tι χρωστάς κι εσύ, καλό μου μανιταράκι. Δε προλαβαίνεις να συνέλθεις από το λαιμό σου και σου έρχονται 150 εκατ. στο κεφάλι!

    @ L’aesthéte Soleil
    ΟΚ, απλώς μπερδεύτηκα.

  27. Γιατί να μη ζητήσει τα 150.000.000; Οι χρεωκοπημένες τράπεζες τα ίδια δε ζητάνε από τους κρατικούς προϋπολογισμούς;

  28. Ετσι ακριβώς.
    Καλώς όρισες, φαντασματάκι.

  29. «…αρχίζω να πρασινίζω (χουυυυυυυυυυυλκ!)…»

    Αχαχαχαχααααααααα…

    Τώρα το έπιασα το νικ σου!!! Γαμάτο! :-D

  30. Και το δικόσ ου δε πάει πίσω…Θανάσημε!

  31. […] τα “Μαμά, brm…” , τα  “Παππού…Γιαγιά…”, τα “Τραπεζικά και άλλα τινά…”, οι  “Ανεκπλήρωτοι έρωτες” […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: