Tα παντα ρει

Είμαι σχετικά νέα στη μπλογκόσφαιρα.
Χωρίς πολλές μπλογκογνωριμίες και μπλογκοκοννέ.
Όμως, σ΄αυτό το σύντομο διάστημα, έχω γνωρίσει κάποιους ανθρώπους.
Και τους βλέπω σαν φίλους μου.
Και τους νοιάζομαι.
Κάποιοι από αυτούς, τελευταία, περνάνε δύσκολες ώρες.
Και θάθελα να μπορούσα να κάνω κάτι γι΄ αυτούς.
Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί τους –και μαζί σας- κάτι, που ίσως βοηθήσει λίγο.
………………………………
Πριν κάμποσα χρόνια, έτυχε να συνεργαστώ με ένα άτομο απαράμιλλης ποιότητας. Επρόκειτο για ένα διευθυντή μου, αρκετά προχωρημένης ηλικίας. Αρχοντάνθρωπος, ψηλός, ευγενής. Στη φυσιογνωμία του και στη προσωπικότητά του έβρισκε το πραγματικό της νόημα η λέξη «τζέντλεμαν», η λέξη «σερ».
Τα χρόνια, που είχαν περάσει από πάνω του, μαζί με μια πλούσια κατάλευκη κόμη, του είχαν προσδώσει ωριμότητα, κύρος και σοφία. Και, πάνω απ΄ όλα, ευγένεια ψυχής.
Όποτε, λοιπόν, συνέβαινε κάτι στραβό στη δουλειά, κάποια αναποδιά, κάποια αναμπουμπούλα, όποτε ανέκυπτε ένα σοβαρό πρόβλημα εγώ εκνευριζόμουν, αγχωνόμουν, φούσκωνα, ξεφούσκωνα, ξεφυσούσα, στεναχωριόμουν, πήγαινα να σκάσω.
Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, με κοίταζε πάντα χαμογελαστά και μου έλεγε: «Μη στεναχωριέσαι, κορίτσι μου. Άπαντα θα εύρωσιν  αφ΄ εαυτών την λύσιν των».
Μια απλή κουβέντα ήταν. Μια απλή κουβέντα όμως, ικανή να με ηρεμήσει και ,το σπουδαιότερο, –όσο κι αν σας φανεί αστείο ή κουτό- ικανή να καταλαγιάσει τα πάντα γύρω. Με το που λεγόταν η κουβέντα αυτή, μετά από λίγο όλα ηρεμούσαν, όλα από μόνα τους έμπαιναν στη θέση τους, εύρισκαν τη λύση τους.
Τα χρόνια πέρασαν, χαθήκαμε μέσα στη δίνη της ζωής και των υποχρεώσεων. Πάμπολλες φορές όμως έκτοτε έχω σκεφτεί τον αγαπημένο μου διευθυντή και τις μαγικές του λεξούλες.

Με τη πάροδο των ετών και ωριμάζοντας λίγο λίγο, συνειδητοποίησα ότι προσπαθούμε όλοι μας να «κρατήσουμε» και να «κρατηθούμε» από κάποια πράγματα, πρόσωπα, καταστάσεις. Σε οποιαδήποτε αλλαγή, αντιστεκόμαστε, πεισμώνουμε, θυμώνουμε, αγριεύουμε, κλαίμε, γινόμαστε άκαμπτοι.
Γιατί, αρνιόμαστε να αποδεχτούμε ότι δεν είναι τα πάντα κάτω από τον έλεγχό μας. Ότι δεν ελέγχουμε, κάθε λεπτομέρεια της μάταιης ύπαρξής μας. Βολευόμαστε μέσα στην Αδράνεια.  Όμως η κίνηση, η ροή, η αλλαγή είναι τελικά, που φέρνει την Εξέλιξη. Κι ας πονάει, μερικές φορές.
Έχω καταλήξει πως, σε κάποιες κρίσιμες καμπές, κι αφού έχουμε δώσει τη μάχη μας, επιβάλλεται να ηρεμούμε, να σιωπούμε και, όπως λέει μια πολύ αγαπητή φίλη, ‘να αφήνουμε τα ηνία’. Συνήθως, τα άτια της ζωής μας, θα μας οδηγήσουν στο σωστό μονοπάτι.

Ας μην ερμηνευτούν τα παραπάνω ως μοιρολατρία ή με όρους μεταφυσικής.

Είναι απλά μια στάση ζωής, που, θέλησα να μοιραστώ μαζί σας.

Φίλοι μου,

ΑΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΥΡΩΣΙΝ ΑΦ΄ ΕΑΥΤΩΝ ΤΗΝ ΛΥΣΙΝ ΤΩΝ

Σας το εύχομαι ειλικρινά, μέσα από τα βάθη της ψυχής μου.

Advertisements

22 Σχόλια to “Tα παντα ρει”

  1. Μακάρι να έχεις δίκιο αγαπητή Χουλκ. Ή μαλλον μακάρι να έχει δίκιο ο παλιός διευθυντής σου. Κατά μία έννοια βέβαια, ναι, «άπαντα θα εύρωσιν την λύσιν των». Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτή η λύση δεν είναι πάντα η επιθυμητή. Τέλος πάντων, να’ σαι καλά που σκέφτεσαι όσους από μας περνάμε δύσκολα.

    Σε ευχαριστώ, εκ μέρους όλων,
    Φιλικά,
    Ιρλανδός

  2. Πολύ γλυκό από μέρους σου για όλους τους φίλους σου, αν μη τι άλλο τους νοιάζεσαι. Δεν θα σχολιάσω την άποψη που εκφράζεις ξέρεις δεν μούδωσε το περιθώριο το γράψιμό σου…είναι τόσο τρυφερό!Λέω μόνον πως εγώ έχω μια άλλη ματιά, θα μας δοθεί η ευκαιρία να τα ξαναπούμε.
    φιλια.

  3. Πατώντας σε αυτό που γράφει ο πιο αγαπημένος μου Ιρλανδός ;) η αλήθεια είναι ότι πάντα υπάρχει λύση. και το γεγονός ότι δεν μας αρέσει, δεν σημαίνει ότι δεν υφίσταται ως λύση.

    αυτό που χρειάζεται κάποιες φορές είναι να αποφορτίσουμε την κατάσταση και να δούμε ότι πραγματικά ακόμη και κάτι που δεν μας αρέσει, ίσως είναι όντως η ενδεδειγμένη λύση κι άρα καλό θα ήταν να την ακολουθήσουμε.

    Τα παντα λοιπόν βρίσκουν τη λύση τους. Το πρόβλημα είναι αν θέλουμε να τη βρούμε κι εμείς.
    Δεν θεωρώ καθόλου μοιρολατρικό αυτό που γράφεις. ίσα ίσα πιστεύω ότι σηκώνεις λίγο την κουρτίνα του καπνού που τυφλώνει κάποιον με πρόβλημα και του δείχνεις ότι μετά τη βροχή έρχεται ο ήλιος.

  4. Πολύ ωραία ως κίνηση… και πολύ τρυφερή η αναρτηση σου… αλλα θα ήθελα να προσθέσω.. πως τίποτα δεν βρίσκει την λύση μόνο του….
    Ολα θέλουν πολύ αγώνα… ώστε η λύση να δωθεί από τον γλυκό κόπο εξεύρεσης λύσης.. άσχετα αν εκεινη βρεθεί…
    Δυστυχώς ορισμένα πράγματα μένουν άλυτα… αλλα το μόνο που μας σώζει είναι η επίγνωση πως τα παλέψαμε όσο μπορούσαμε…
    Αν αυτό λυθεί… τοτε κάπως πιο ευκολα εμπεδώνουμε την «λύση» που μας επιβάλλεται…

  5. @ ολοι:
    Μετά το σχόλιο της ακανόνιστης συνειδητοποίησα ότι, επειδή το κείμενο γράφτηκε βιαστικά, μάλλον δεν απέδωσα επακριβώς το σκεπτικό μου. Πρόσθεσα, λοιπόν, μια μικρή φρασούλα (κι αφού δέχουμε δώσει τη μάχη μας), για να ξεκαθαρίσω τα πράγματα.

    @ irlandos
    Μέσα από τη καρδιά μου, αγαπητέ φίλε, εύχομαι να λυθούν όλα σου τα προβλήματα.

    @ anepidoti
    Θα με ενδιέφερε να ακούσω την άποψή σου, κάποια στιγμή. Αν και, μετά τη προσθήκη, που έκανα, ίσως να έχουμε προσεγγίσει.
    Καλημέρα.

    @ wilma
    Αυτό ακριβώς εννοούσα. Με κατάλαβες απόλυτα.
    Φιλιά.

    @ akanonisti
    Μετα το σχόλιό σου, έκανα μια μικρή παρέμβαση στο κείμενο. Σαφώς και πιστεύω ότι πρέπει να δίνουμε τους αγώνες μας, με νύχια και με δόντια, μέχρις εσχάτων. Εκεί όμως, στα έσχατα πια, δε έχει νόημα να μην αποδεχόμαστε την όποια λύση δίνεται, να πισωγυρίζουμε και να αντιστεκόμαστε. Η λύση δόθηκε, επεβλήθη έστω, αλλά, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, μας προχωράει ένα βήμα μπροστά.

  6. Να σου πω. Τελευταία ένιωθα τις ροχάλες ζωντανές πάνω μου, και τις σκούπιζα, λές και ήταν αληθινές. Μπορεί να είναι αηδιαστικό αλλά αντιπροσωπεύει ακριβώς το θέμα. Τέλος πάντων, τις σκούπισα, τι να έκανα, και συνεχίζουμε . Ευχαριστώ πολύ για το πόστ, το πάιρνω προσωπικά, και ελπίζω όλοι μας να βρίσκουμε το κουράγιο να αντιμετωπίζουμε αυτά που μας στέλνει η ζωή.
    καλημέρα και πάλι ευχαριστώ

  7. Οι μαθηματικοί λένε ότι όλα τα προβλήματα έχουν την λύση τους. Στη ζωή δεν μπορώ να πω ότι κάτι τέτοιο επαληθεύεται πάντα. Όταν η λύση δεν βρίσκεται τότε η μόνη επιλογή είναι να κοιτάμε μπροστά. Καλημέρα.

  8. Πόσο μου χρειαζόταν αυτή σου η ανάρτηση, να ‘ξερες!
    Καλημερούδια

  9. Είσαι πολύ γλυκιά που σκέφτεσαι τους διαδικτυακούς φίλους σου. Και παρόλη την αισιοδοξία της φράσης μου δημιούργησε μία μελαγχολική αίσθηση το κείμενο. Αλλά χαλάλι. Ήταν πραγματικά υπέροχο. Αγκαλιές!

  10. Θερμεσίλαος Says:

    σωστά. και στην νέα ελληνική, όπως είπε κι ο χάρρυ κλυνν, σε 20 χρόνια τα προβλήματα σας είτε θα τα έχετε ξεχάσει είτε θα έχουν λυθεί από μόνα τους.
    παύσις και βραδύτης – αναγκαία, κατ εμέ στοιχεία, μιας οιονεί ισορροπλιας στην ζωή μας..
    Χάρηκα πολύ διαβάζοντας το κειμενάκι σας. κι έτσι, σας ευχαρτιστώ.
    θερμεσίλαος ο μάγνης
    υγ. παρακαλώ συγχψωρείστε την χαμαιτυπία μου – δεν γράφω με κεφαλαία παρά σπάνια πια…

  11. Για όλες τις λύσεις, υπάρχει ένα πρόβλημα.
    Αλλιώς για όλα τα προβλήματα υπάρχει μια λύση, μπορεί να μην ευχαριστει, αλλά δεν παύει να υπάρχει…

    Με τις καλησπέρες μου

  12. Είσαι πολύ γλυκιά!
    Τα λόγια σου ανεξάρτητα από το αν μπορούν πάντα να μας οδηγήσουν μακρυά από το αδιέξοδο, είναι μια αναγκαία (ποθητή και πολυαναμενόμενη που λέει και μια φίλη) ανακούφιση και παρηγοριά.
    Και σε έναν τόσο σκληρό κόσμο την έχουμε τόσο ανάγκη!

  13. Mήπως όμως (λέω μήπως;) τα πάντα καταλάγιαζαν όχι εξαιτίας της αφοπλιστικής φράσης που ακούγατε, αλλά εξαιτίας της επιβλητικής και πατριαρχικής φιγούρας που την εκστόμιζε;
    Διότι, άλλο πράγμα είναι να έχεις απλως έναν ώμο να κλάψεις όποτε το χρειαστείς (εξαιρετικά σπυδαία τύχη), και άλλο πράγμα είναι να έχεις φίλο σου τον Xουλκ!

    E, δεν είναι το ίδιο…

  14. ευχαριστώ..

    (ο σπα’ι’ τα είπε όμορφα..)

  15. H φρασούλα σου με κάλυψε απολύτως και με μια μικρή διευκρίνηση.Πολλές φορές, ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ οτι δώσαμε την μάχη μας, νομίζω όμως πως τα όρια αυτού του αγώνα είναι πολύ ρευστά και καλά θάναι να τα εξαντλούμε.Ανάλογα βέβαια και πόσο αντέχουμε, απλώς λίγο παραπάνω σπρώξιμο.
    Με φρέναρε λίγο στην αρχή η ματιά σου πούταν πολύ συντροφική για τους φίλους σου και καλά έκανε, τους ζηλεύω μεταξύ μας.
    καλημέρα χουλκάκι!

  16. @ Σοφία
    Να σαι καλά, Σοφία μου, να αντιμετωπίζεις με δύναμη και χιούμορ τις αναποδιές της ζωής.

    @ Στεριανή Ζάλη
    Πράγματι. Κοιτάμε και τραβάμε μπρος.
    Καλησπέρα.

    @ manetarius
    Να σαι πάντα γερή, να μας καλείς για πιροσκί.
    Φιλιά

  17. @ Δε θέλω μελαγχολίες εδώ μέσα.
    Αισιοδοξία και χαμόγελα μόνο.
    Φιλιά.

    @ Θερμεσίλαος
    Καλώς ώρισες, Θερμεσίλαε.
    Οπως το λες, παύσις και ανάπαυσις.

    @ MASTERPCM
    Πάντα υπάρχει η -όποια- λύση.
    Καλησπέρα.

  18. @ Καημός
    Χαίρομαι πραγματικά, που θεωρείς ότι τα λόγια μου,μπορούν, έστω και λίγο, να ανακουφίσουν και να παρηγορήσουν.
    Καλό βράδυ.

    @ Spy
    Λέτε;
    Να ΄στε πάντα καλά.

    @ αποτέτοιος
    Καλή δύναμη.
    Καληνύχτα.

    @ anepidoti
    Εχεις δίκιο. Και εγώ πιστεύω πως πρέπει να δίνουμε τους αγώνες μας μέχρις εσχάτων.
    Χαίρομαι, που το σκεπτικό μας προσέγγισε.
    Καλό βράδυ.

  19. πολυ ενδιαφερων κειμενο κ καλως σε βρηκα μεσα απο την Σοφια.
    θα σταματησω στα ΄΄ηνια’ . Ποσο μα ποσο δυσκολο ειναι να τα αφησεις!!!

    κ οταν τα καταφερεις ποσο μα ποσο υπεροχο ειναι που νοιωθεις λευτερος!!

  20. Καλώς ήρθες venceremos.
    Οντως, δεν είναι πολύ δύσκολο να τα αφήσεις;
    Θα τα λέμε.

  21. Αγνωστη φίλη, σε ευχαριστώ για το ωραίο σου κείμενο, που είναι κι αυτό σαν μίτος σε λαβύρινθο, όπως και όλους τους άλλους που σχολιάζοντας πρόσθεσαν σ’ αυτό προεκτάσεις. Είναι η πρώτη, και ίσως να μείνει και η μοναδική, φορά που παίρνω μέρος σε διαδικτυακή συζήτηση, ένιωσα όμως πραγματικά την ανάγκη να πω κι εγώ λίγα λόγια.

    Οι ήρωες των παραμυθιών καλούνται να κάνουν ένα μεγάλο κατόρθωμα (καμιά φορά και τρία). Αν πετύχουν, τότε κερδίζουν το χέρι της πανέμορφης αρχοντοπούλας και μια απέραντη πλούσια επικράτεια. Αν το σκεφτούμε, πόσα και πόσα κατορθώματα δεν καλούμαστε εμείς να κάνουμε με το που ερχόμαστε σ’ αυτή τη ζωή. Πόσους «δράκους»να σκοτώσουμε μέσα μας, πόση άγνοια να μετατρέψουμε σε γνώση, μετά από πόσες απώλειες να στεκόμαστε όρθιοι. Το έπαθλο; Όποια και αν είναι η τοποθέτηση του καθενός μας, σίγουρα ένα μεγάλο, αμύθητης αξίας, κέρδος μας είναι η Βίωση. Αυτό να θυμόμαστε, να προσπαθούμε να θυμίζουμε στον εαυτό μας τις δύσκολες ώρες…και…μια φράση του Σενέκα που έχω πάντα γραμμένη στο μπλοκάκι μου για να καταφεύγω σ’ αυτήν εύκολα: «Η Μοίρα οδηγεί όποιον εκούσια την ακολουθεί, σέρνει όποιον της αντιστέκεται».
    Αλλά, προσέξτε, ούτε κι εγώ μιλάω για μοιρολατρία. Πρέπει να δίνουμε τη μάχη μας με γενναιότητα, αλλά αποδεχόμενοι -πάλι με γενναιότητα- και την περίπτωση να χάσουμε. Αλλά αυτό, το κατά πόσο δηλαδή έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τη μοίρα μας, όπως και το τι είναι «μοίρα», είναι ένα τεράστιο φιλοσοφικό ζήτημα που δεν έχει λυθεί ακόμα.

    Στέλνω σε όλους σας μια ζεστή καλημέρα!

    Μάρετ

  22. Κλημέρα, Μάρετ.
    Καλώς ήρθες.
    Χάρηκα πολύ, διαβάζοντας τις απόψεις σου. Θα χαιρόμουν ειλικρινά αν συμμετείχες και σε άλλες ανάλογες συζητήσεις.
    Να ΄σαι καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: