Ανεκπλήρωτοι έρωτες

Στην εφηβεία…
Τότε που σώμα, καρδιά  και μυαλό χάνουν το προσανατολισμό τους, και στα τυφλά βαδίζουν,  με τη πυξίδα της ζωής στραμμένη στην αναζήτηση του τέλειου, του ιδανικού, του ονειρικού, του αδύνατου.
Τότε που κάθε καρδιοχτύπι μεγεθύνεται, και αντηχεί σα κρότος, σφυροκοπώντας ανελέητα και υπνωτίζοντας το μυαλό, στοιχειώνοντας το σώμα… το σώμα, που σφύζει γεμάτο ασυγκράτητους, βασανιστικούς χυμούς, έτοιμους να ξεχυλίσουν, ποτάμι να γίνουν, καταρράχτης, να πνίξουν το σύμπαν.

Στην εφηβεία τον γνώρισα.
Σε ένα πάρτυ…

Τα πάρτυ …τα εφηβικά μας πάρτυ…

Ημίφως. Aγόρια και κορίτσια αμήχανα, να περιμένουν να βρουν το θάρρος να σηκωθούν, να σμίξουν τα κορμιά τους σε ένα χορό.
Τα πρώτα μας σκληρά  ποτά , οι πρώτες μας τζούρες,  τα πρώτα μας πνιχτά βηχαλάκια  σε μια προσπάθεια να κατέβει ο καπνός, φυσικά,  αβίαστα σα να ΄χαμε καπνίσει εκατοντάδες πακέτα, μια που το τσιγάρο στο χέρι πρόσθετε τη μυρωδιά του άντρα, το άρωμα της γυναίκας  στα ανυπόμονα εφηβικά κορμιά. Και ακολουθούσε, η ευφορία του μυαλού, που κινείται ανάμεσα ονείρου και πραγματικότητας, η ευφορία της ζαλάδας, που σου προσφέρουν οι ψυχοτρόπες ουσίες. Γιατί, ψυχοτρόπες ουσίες ήταν για τους παρθένους οργανισμούς μας  το τζιν, η βότκα και το Μάλμπορο.
Και φόντο βαρύ, αυλαία σε μια παράσταση, που μόλις άρχιζε, η μουσική.
Cocaine και another one bites the dust και psychokiller και love is the drug και because the night belongs to lovers και smoke on the water και hit me with your rhythm stick και…και…και…

 

Στη διαπασών ήχοι και ρυθμοί βίαιοι, κοφτοί, σκληροί, διαπεραστικοί.  Ήχοι και ρυθμοί, που έσπρωχναν  τα κορμιά σε κινήσεις σπασμωδικές στο μισοσκόταδο. Χέρια, πόδια, κεφάλια, σώματα να κινούνται στο δικό τους ρυθμό, άναρχα, αυτόνομα, σε ένα ξέσπασμα χωρίς όρια, σε μια προσπάθεια να αποτάξουν χώρο και χρόνο. Και ο ρυθμός να γίνεται ανάσα και η ανάσα λαχάνιασμα, και το λαχάνιασμα ρυθμός ζωής.
Και η ύπαρξη όλη να συγκεντρώνεται στα αυτιά και στα μάτια. Στα αυτιά, που άπληστα κατάπιναν  τους ήχους και στα μάτια, που, στο μισοσκόταδο  προσπαθούσαν να ξεδιαλύνουν τη φιγούρα του Αλλου, τη σκοτεινή φιγούρα του πόθου, όλοι και όλες αντικείμενα σκοτεινά του πόθου ….
Και το κορμί να φτάνει στα όριά του, περιμένοντας ανυπόμονα το ξέσπασμα της μουσικής αργότερα σε ήχους γλυκύτερους, παθητικότερους, απαλότερους, σε τόνους ερωτικούς.

Τα σλόου, τα μπλουζ…

Ήχοι, που σε προκαλούσαν, να παραδοθείς, να εγκαταλειφθείς σε κάποια αγκαλιά,   έρμαιο της μουσικής και της σιωπής.  Πρόφαση για σφιχταγκάλιασμα στο μισοσκόταδο, χέρια που ανεβοκατέβαιναν δειλά, εξερευνώντας το ξένο κορμί, τάχα τυχαία πλησιάζοντας περιοχές άγνωστες, επικίνδυνες μα τόσο ποθητές,  χείλη που φευγαλέα ακουμπούσαν σε  κάποιο λαιμό, ανεπαίσθητα αμήχανα χάδια, σκιρτήματα, κρυφά φιλιά στα σκοτεινά, αναζητήσεις της σάρκας…

Τhe house of the rising sunStairway To Heaven, Angie, Love Hurts, Always somewhere, sympathy, Europa, Father of day, Moongirl, Epitaph

 

Στο πάρτυ της Μαίρης τον γνώρισα.
Τον ερωτεύθηκα με τη πρώτη ματιά.

Ερωτεύθηκα το ψηλόλιγνο αρχοντικό του παράστημα.

Ερωτεύθηκα τα πλούσια καστανά μαλλιά του.

Ερωτεύθηκα το μυωπικό του βλέμμα,  βλέμμα  ελαφρά τρομαγμένο,  αόριστα χαμένο σε σκέψεις σκοτεινές.
Ερωτεύθηκα το χαμόγελό του. Χαμόγελο, που με το ζόρι, αποφάσιζε να στρίψει προς τα πάνω τις άκρες των χειλιών του, μισό χαμόγελο, ευαίσθητο, μελαγχολικό και πικραμένο, παιδεμένο από μια αδιόρατη θλίψη.
Καθόταν μόνος, στριφογυρίζοντας στο χέρι του ποτό του. Μόνος, απελπιστικά μόνος.
Το αυτί μου έπιασε τις πρώτες νότες από το  Nights In White Satin

Τον πλησίασα. Χορέψαμε. Κουλουριάστηκα στην αγκαλιά του, νοιώθοντας ευτυχισμένη, ζεστή, πλήρης και μόνο που ένοιωθα την ανάσα του κάτω από το στήθος του.
Τον άφησα μετά το χορό. Πλησίασα τη Μαίρη.  Ήταν ξάδελφός της, μου είπε. Μεγαλύτερός μας, είχε τελειώσει το σχολείο, δεν είχε κατορθώσει να μπει σε κάποια σχολή και διάβαζε να ξαναδώσει. Όχι, όχι, δε του συνέβαινε τίποτε.  Ήταν ο τύπος του έτσι, αγέλαστος, μελαγχολικός.

Μα εγώ, με τη φαντασία μου, προσπαθούσα κόλας να ξεδιαλύνω το κουβάρι των σκέψεων, που διέσχιζαν τα φαιά του κύτταρα, που στοίχειωναν το μελαγχολικό του βλέμμα.

Η Μαίρη συνέχισε. Είχε σχέση, μου είπε.  Είχε σχέση με μια κοπελιά, που δεν είχε μπορέσει να έρθει στο παρτυ για κάποιο λόγο αδιευκρίνιστο. Ένοιωσα να χάνομαι. Τα πόδια μου κόπηκαν. Δεν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να του τη πέσω. Ήταν θέμα αρχής. Ποτέ δεν ακουμπούσα ξένο πράγμα. Από αναπτήρα μέχρι άντρα.
Εκείνο το βράδυ αποκοιμήθηκα με τη καρδιά ραγισμένη, με την ανάμνηση του μοναδικού χορού, που είχαμε χορέψει .

Από εκείνη τη μέρα βρεθήκαμε αρκετές φορές. Σε διάφορα πάρτυ, σε βόλτες με τις παρέες μας. Γίναμε σχεδόν φίλοι. Αλλά μέσα μου υπέφερα. Ως άτομο ιδιαίτερα εσωστρεφές, δεν είχα εξομολογηθεί τον ανεκπλήρωτο έρωτά μου ούτε στη κολλητή μου. Μόνη μου ανέβαινα το Γολγοθά μου. Υπέφερα και ήλπιζα. Ζούσα με τη κρυφή ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα έμενε ελεύθερος και τότε… τότε…

Μα εκείνο το τότε δεν ήρθε ποτέ. Όταν έφτασε η εποχή των εξετάσεων ξανάδωσε, δε πέρασε και πάλι και οι γονείς του τον έστειλαν για σπουδές στο εξωτερικό. Τον είχα χάσει για πάντα. Αναγκάστηκα να θάψω στο πιο βαθύ σημείο, στα φυλλοκάρδια μου, τον έρωτά μου για το παλληκάρι με το μελαγχολικό χαμόγελο.

 

Τα χρόνια κύλησαν, και  ο εφηβικός μου έρωτας επέμενε να ζει τη δική του μυστική, κρυφή ζωή, όπως υποδήλωναν μικροπράγματα, που τον έφερναν στην επιφάνεια στιγμές-στιγμές.: Μια αφηρημάδα όποτε άκουγα Μoody Βlues, ένα ξαφνικό σταμάτημα της ματιάς μου στο σοβαρό του πρόσωπο, όποτε χάζευα φωτογραφίες της εποχής. Μια απροσδιόριστη μελαγχολία, μπροστά σε λευκό σατέν.

…………………………………
…………………………………
…………………………………
…………………………………

Προχθές, στη δουλειά, ένα άτομο κατευθύνθηκε στο γραφείο μου και με απροκάλυπτη, αδικαιολόγητη οικειότητα κάθησε στη καρέκλα μπροστά μου.

«Παρακαλώ;» ρώτησα με έναν επιτακτικά αυστηρό τόνο, για να  κόψω το βήχα από την αρχή.
«Βρε συ, Χουλκ, δε με θυμάσαι; Ο Δημήτρης είμαι. Ο ξάδελφος της Μαίρης.»
Αρχικά νόμισα ότι κάποιος μου έκανε πλάκα. Μετά κοιτώντας τον καλύτερα…
Ποιος spy και ποιος toymaker;
Ο Εφιάλτης ήταν ζωντανός μπροστά μου. Ήθελα να ουρλιάξω και φωνή δεν έβγαινε από το λαρύγγι μου.
Μπροστά μου στεκόταν ένας σιτεμένος άντρας, στεγνός από κάθε ικμάδα. Από τη πλούσια καστανή του κόμη, που τόσο είχα ποθήσει να μπλέξω τα δάχτυλά μου, δεν είχε απομείνει τίποτε. Τίποτε όμως. Κρανίου τόπος, όνομα και πράγμα.
Εκείνο το τρομαγμένο και χαμένο σε σκέψεις ονειρικές, ευαίσθητες, βλέμμα του χτες,  στο σήμερα αντιστοιχούσε σε αυτό, που κάποιος τρίτος αμερόληπτος παρατηρητής θα αποκαλούσε βλέμμα αγελάδας.
Το ψιλόλιγνο κορμί του, που στη σκέψη του τόσα βράδια είχα ριγήσει, τώρα πια θύμιζε πιο πολύ ντουλάπα,  με 20 επιπλέον κιλά, που είχαν προστεθεί πάνω του, ενώ τα περισσότερα, σα σαμπρέλα φούσκωναν, γύρω από τη κοιλιά του .
Κι εκείνο το χαμόγελο, το πικρό, μελαγχολικό χαμόγελο, που τόσες φορές είχα προσπαθήσει εις μάτην να αποκρυπτογραφήσω (τέτοιες δόξες ούτε η  Τζοκόντα) παρέπεμπε πλέον σε έναν ανόητο, ακαλαίσθητο μορφασμό.
Κάθησε να τα πούμε.  Σε κάθε βλέμμα που του έριχνα , ένοιωθα το στομάχι μου να σφίγγεται. Μιλήσαμε λίγο. Μου είπε για τη ζωή του. Μια ζωή ουδέτερη, άδεια, χωρίς ουσία. Έφυγε από το γραφείο μου και ταυτόχρονα έφυγε πια οριστικά από τη ζωή μου…

Ερωτά μου ανεκπλήρωτε, η ζωή, ο χρόνος σε απομυθοποίησε.
Ερωτά μου ανεκπλήρωτε,

………………………
………………………


………………………

………………………

………………………

Δόξα τω Θεώ, που δεν εκπληρώθηκες…

 

Advertisements

28 Σχόλια to “Ανεκπλήρωτοι έρωτες”

  1. μεγάλη λούμπα οι ανεκπλήρωτοι έρωτες. μια λούμπα που συνεχίζουμε να την κυνηγάμε..

  2. Τουλάχιστον απομυθοποιήθηκε μέχρι αποδόμησης, οπότε δεν θα σε στοιχειώνει πλέον…Κάτι είναι κι αυτό…Από το να αναρωτιέσαι εσαεί, καλύτερα έτσι…Πάμε γι’ άλλα τώρα!!!
    Καλημέρα, καλή Κυριακή να έχεις…

  3. Άμα σας πω ότι πιο πολύ μελαγχόλησα με τα τραγούδια που αναφέρατε, παρά με την ιστορία;
    Θα με πιστέψετε;
    (νόμιζα πως το «father of day» το ήξερα μόνο εγώ…)

    Δεν θα σας γράψω κάτι. Θα κλείσω τον υπολογιστή και θα πάω να ακούσω όλα αυτά τα αξέχαστα τραγούδια. Πάω να ψηλαφήσω κι εγώ λίγο τα σημάδια μου…

  4. Παρόλο που το συγκεκριμένο θέμα με έχει απασχολήσει πολύ, το κείμενο σου μου δημιούργησε έναν καινούργιο προβληματισμό. Χειρότερα ήταν πριν που αναρωτιόσουν ή μετά που έμαθες ;
    Καλό απόγευμα.

  5. Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες είναι η πιο δυνατή κινητήρια δύναμη των καλλιτεχνικών μας ανησυχιών. Και μας αφήνουν πάντα με αυτό το γλυκόπικρο …»αν» μέχρι το τέλος της ζωής μας. Υπό μια προϋπόθεση. Να μην εκπληρωθούν ή να μην προδωθούν. Και πολύ φοβάμαι ότι έπαθες το δεύτερο….

  6. Συμφωνώ με τον «καημός»…

    Άστα να πάνε.

    Την πολύ καλησπέρα μου.

    vloutis.wordpress.com
    vloutis.blogspot.com

  7. Παρά το μελαγχολικόν της προσωπικής σας ιστορίας, παρά τα τραγούδια που μας κατάντησαν «σακάτες» και με στοιχειώνουν ακόμα, (δεν θα ξεπεραστούν ούτως ή άλλως), παρά την σχεδόν αναμενόμενη κατάληξη, ομολογώ πως με τσάκισε κάθε λέξη και συναίσθημα που επιτυχώς περιγράψατε… Πήρατε τη «συγνώμη» της ζωής σαν αντιστάθμισμα της πολύχρονης «εσωτερικής σας υπόθεσης». Δεν ξέρω αν τελικά είναι τόσο φαιδρό όσο αρχικά φαίνεται, αλλά, αν είχατε ζήσει μαζί του από τότε, θα είχατε απολαύσει όλα εκείνα που θα θέλατε με αποτέλεσμα η σημερινή εικόνα να μην σας προβλημάτιζε γιατί, ο χρόνος θα κυλούσε μαζί σας και τα σημάδια του δεν θα φαίνονταν ποτέ…

    Καταπληκτικό, post…
    Να είστε καλά σας εύχομαι και να μάθετε να ζήτε με εκείνο που είχατε φτιάξει στο μυαλό σας (γιατί μη μου πείτε πως το θέμα σας επιλύθηκε… έτσι απλά…).

    Καλή σας νύχτα αγαπητή.

  8. OMORFA ΟMORFA!!!καταπληκτικό κείμενο το ευχαριστήθηκα με την καρδιά μου,.
    Λες και εγώ έτσι να την πατήσω??

  9. Βλέπεις τι παθαίνεις όταν δίνεις σημασία στις εντυπώσεις!
    Τα τραγούδια τα ακούγαμε τότε και τα ακούω και τώρα στον ρόκ φ.μ.
    Εγώ πάλι δεν χόρευα μπλούζ. Δεν μου άρεσε ο καθένας να με αγγίζει..
    Βρε τον κακομοίρη! Για να έχει τέτοια χαρά, ποιός ξέρει πως σε θυμόταν και αυτός? μπλιάχ ε?
    καλή βδομάδα

  10. Μόνο καλημέρα, καλή βδομάδα. Τώρα πάω για δουλειά, αλλά θα επανέλθω. Κι αυτό είναι απειλή!

  11. ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ…το ‘χουμε ρίξει στα θρίλλερ για τα καλά έτσι; Είναι η κατάρα του spy! Χαχαααα… πόσο διαφορετικά βλέπαμε με τα εφηβικά μας μάτια… κι ο δικός μου απομυθοποιημένος έρωτας ήταν τελικά πολύ βαρετός!!

  12. Αγαπητή μου υπερηρωίδα,
    Σκέψου να μπορούσε να εφευρεθεί προσεχώς το ταξίδι στο χρόνο και η σημερινή «Χουλκ» να μπορούσει να πάει πίσω, εκεί σ’ εκείνο το πάρτι της Μαίρης και να ψιθυρίσει στην ερωτοχτυπημένη έφηβη, ότι το αντικείμενο του πόθου της θα εξελιχθεί σε έναν φαλακρό κοιλαρά με βλέμμα αγελάδας !!
    Ωραίο σενάριο – τί θα γινόταν άραγε μετά ?
    Η έφηβη «Χουλκίτσα» θα τα παρατούσε ή θα συνέχιζε να ποθεί τον Δημήτρη ?

    (Συγγνώμη για αυτό το σχόλιο «επιστημονικής φαντασίας» – Φταίνε οι ιστορίες του Spy καθώς και η μάλλον κακή συνήθεια που έχω να διαβάζω πρώτα το τέλος ενός βιβλίου και μετά να το ξαναδιαβάζω κανονικά από την αρχή).

    Φιλικά,
    Ιρλανδός

  13. Mε μεταμόρφωσες για λίγο σε έφηβη με τα λόγια και τις μουσικές σου!
    Τελικά, δεν ξέρω τι είναι καλύτερο, η διατήρηση του μύθου για να ζεσταίνει τα παγωμένα μας πόδια κάποιες φορές ή η…αποκαθήλωση?
    άγνωστη η απάντηση…
    καλό βράδυ και σ’ ευχαριστώ…

  14. Τα τραγούδια ήταν όλα… μα όλα χαρακτηριστηκά της εποχής…
    Αχ..με πήγες σε εκείνα τα παρτυ…..
    Τι καλά που ήταν….
    Μα τι πάθατε με τους έρωτες και τα παλια ραντεβου???
    Με βάζετε σε πειρασμό να γράψω και εγω.. μία ανάλογη ιστορική ανάρτηση…
    Χμ… δεν ξέρω ποιον να πρωτοδιαλέξω…χαχαχαχαχαχα
    γιατί από έρωτες… χαμός… και όλοι ανεκπλήρωτοι γμτο….
    Χαχαχαχαχαχαχα
    (τουλάχιστον όσους θυμάμαι….)
    Πάντως… τέλο καλό΄… όλα καλα….

    Υ.Γ.άσε τον ιρλανδό να λέει…. εγώ νομίζω πως αμα γυρνούσα πίσω σε ανάλογη κατάσταση… πάλι θα τους ερωτευόμουν… απλά.. θα τους μαγείρευα υγιεινα….μετά… χαχαχαχαχαχα

  15. Εφηβικοί έρωτες ! Φέρνουν ξανά και ξανά έστω και σε ψήγματα, το συναίσθημα του να λιώνει ένα κομματάκι από την καρδιά σου.
    Από την άλλη αναρωτιέμαι: τι είναι καλύτερο? να απομυθοποιησεις κάποια στιγμή τον ανεκπλήρωτο έρωτά σου και να ταχτοποιήσεις κι αυτή την εκκρεμότητα ή να διαπιστώνεις ακόμη και σήμερα ότι συνεχίζει να είναι θεός?

  16. Βρε κοριτσάκι μου, γιατί μου το κάνεις αυτό; Διαβάζω το μισό ποστ μ’ ένα χαμόγελο ηλίθιας νοσταλγίας κολλημένο στη μούρη «αχ, τι μου θύμισες, τι μουσικές και λόγια και συναισθήματα» και μετά τολμάς να γράφεις τη Συνάντηση;;; Είσαι γνήσιο ταλέντο, πάντως, Χουλκ μου, αν δηλαδή έγραφες θέατρο θα πέθαινε κόσμος απ’ τα γέλια. Να ‘σαι καλά για άλλη μια φορά. καληνύχτα.

  17. @ αποτέτοιος
    Μεγάλη, δε θα πει τίποτε…

    @ Artanis Λέει:

    Δε ξέρω…δεν έχω καταλήξει απόλυτα αν τελικά δεν αποζητούμε το στοίχειωμα.

    Καλημέρα.

    @ Spy

    Όχι, αγαπητέ, δεν τα ξέρατε μόνο εσείς. Και είναι και πολλά ακόμα- είμαι σίγουρη- που δεν τα ξέρετε μόνο εσείς.

    Ξανακούστε τα.

  18. @ Στεριανή Ζάλη Λέει:

    Δε θα το χαρακτήριζα «χειρότερα» ή «καλύτερα». Ήταν απλώς διαφορετικά, γιατί, ας μη γελιόμαστε, με τα χρόνια είχα αλλάξει κι εγώ και οι οπτικές μου.

    @ Καημός

    ‘Γλυκόπικρο’. Τι ωραίος και εύστοχος χαρακτηρισμός για ένα ‘αν’…

    @ vloutis

    Καλώς ήλθατε. Καλησπέρα.

  19. @ Masterpcm

    Αν είχα ζήσει μαζί του άρα γε θα είχα απολαύσει όλα όσα ήθελα…ή απλώς η απομυθοποίηση θα είχε έρθει πιο γρήγορα; Και δε μιλώ για τα αναπόφευκτα σημάδια του χρόνου αλλά για όσα είχα χτίσει στο μυαλό μου, εν σχέσει με το χαρακτήρα του, τη κοσμοθεωρία του κ.λπ. κ.λπ…
    Ποτέ δε θα μάθω.

    @ beth

    Μα δε την πάτησα κοριτσάκι.

    Δημιούργησα μια πλασματική εικόνα και ζούσα μ΄ αυτή για χρόνια. (Μεταξύ μας δεν ήταν κι άσχημα)

    @ Σοφία
    Αυτό, το πως με θυμόταν κι αυτός, είναι που με στοιχειώνει τώρα.
    Καλημέρα, Σοφία

  20. @ manetarius
    Είναι φαίνεται αυτό, που λένε «άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας» Τώρα, πότε κάνεις το λαγό και πότε τη κουκουβάγια…άστα. Χαχαχαχα

    @ irlandos
    Μα είναι αυτονόητο. Η…ΧΟυλκίτσα θα αρνιόταν, μετά βδελυγμίας, ότι υπάρχει τέτοια περίπτωση, θα κατέστρωνε πλήθος σενάρια επιστημονικής φαντασίας στο αγνό της μυαλουδάκι (μου τα λένε για να με καταπιέσουν, για να μου πάνε κόντρα, το κάνουν για να με αποσυντονίσουν, κάτω η εξουσία, κάτω οι βάσεις του θανάτου! -άσχετο αλλά κάπου θα το κόλλαγε)και φυσικά θα συνέχιζε με ακόμα μεγαλύτερη επιμονή και προσήλωση να ποθεί το ‘σκοτεινό’ της Δημήτρη!

    @ anepidoti
    Πράγματι, άγνωστη…
    Ειδικά, που μετά την αποκαθήλωση, συνήθως, δεν έρχεται η ανάσταση…
    Καλημέρα.

  21. @ akanonisti
    Θα τους μαγείρευες υγιεινά! Και μεις, βρε φιλενάδα, που οι μαγειρικές μας γνώσεις, φτάνουν μέχρι το ντελίβερυ της γωνίας; Θα μας έτρωγαν οι ενοχές, ότι συμβάλαμε στο ‘φούσκωμα’;

    @ wilma
    «ή να διαπιστώνεις ακόμη και σήμερα ότι συνεχίζει να είναι θεός?» Δε μου έχει προκύψει κάτι ανάλογο.
    Τι να πώ; Φαντάζομαι ότι θα πόναγε αλλά θα συνέχιζα τουλάχιστον να έχω δικαίωμα στο μύθο, στο όνειρο…

    @ elf
    Φιλάκια, φιλενάδα…

  22. Ο έρως ο πραγματικός… σε κάνει Μαμαλάκη….
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    Θα μάθαινες ωρέ άμα είχε τάση για πάχος….
    ολα τα βετζιτεριαν…

    Χώρια που θα του έκανες τόσο σεχ…
    που θα εκαιγε όλες τις θερμίδες…

    Θετική σκέψηηηηηηηηηη και εκπλήρωση ΤΩΡΑ!
    χαχαχαχαχαχαχαχα

  23. πολυ μου αρεσεις κυρια Χουλκ. παρα πολυ. ωραιοτατο κειμενο . ομορφη και ιδιαιτερη εκεινη η εποχη και την περιγραφεις ακριβως.
    οσο για το τελευταιο βιντεακι ….με διασκαδασε παρα πολυ και θελω να το μεταφερω στο post mou. θα προσπαθησω…
    φιλια κατρυστινα

  24. Στάθηκα πολύ στα τραγούδια… Ίσως γιατί την ιστορία αυτή, θα μπορούσα να την ζήσω κι εγώ κι άλλοι ίσως , απ’ όσους σχολιάζουμε εδώ. Άμυνα ίσως; Μπορεί. Μου άρεσε όμως πολύ, η τελευταία φράση σου. Πάντα πίστευα οτι πρέπει καλά να σκεφτόμαστε τι ευχόμαστε, γιατί μπορεί και να το αποκτήσουμε. Και μερικά πράγματα μάλλον είναι καλύτερα, να μένουν στη σφαίρα της φαντασίας. Καλησπέρα.

  25. Xαχα… εδά ταιριάζει το «κάθε εμπόδιο για καλό»…..

    Συγκλονιστικό για μένα το κείμενό σου διότι εν πρώτοις αναφέρεσαι και τα περιγράφεις πειστικότατα στην εποχή μου και εν δευτέροις μου έχει….λάχει παρομοια περίπτωσις, όπου ύστερα από πολλά χρόνια τα ίδια λυτρωτικά συναισθήματα μου για έδωσαν στα πόδια φτεράαααα….. και είπα I fell good επίσης….
    ;-)))

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  26. @ akanonisti:
    Oχι Μαμαλάκη, ούτε καν Βέφα.Επιμένω, φιλενάδα, στη κουζίνα δε θα είχα πολλές ελπίδες.
    Τώρα για το …κάψιμο των θερμίδων, άλλο θέμα. Εκεί,θα έβαζα τα δυνατά μου… να τον αδυνατίσω. Χαχαχαχαχαχα

    @ venceremos:
    Και εγώ εχω φάει κόλλημα με το συγκεκριμένο βιντεάκι.Μου αρέσει πολύ.
    Καλησπέρα.

    @ aikaterinitempeli :
    Εχεις δίκιο. Κρύβουν ρίσκο οι ευχές, που πραγματοποιούνται.
    Καλησπέρα.

    @ glarenia:
    καλώς ήρθες στα ΄μέρη μας. Χαίρομαι, που έχουμε κοινά βιώματα.
    Φιλιά

  27. […] – ερωτικό τραγούδι :  Moody Blues Nights In White Satin (ξέρετε εσείς) […]

  28. […] τα “Τραπεζικά και άλλα τινά…”, οι  “Ανεκπλήρωτοι έρωτες” […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: