Στη μνήμη Του

30 Νοεμβρίου σήμερα.
Του Αγίου Αντρέα.
Τα γενέθλια του μπαμπά μου………..

……………αν ζούσε……………..

10 χρόνια μετά και πάντα η σκέψη του κατακλύζει την ύπαρξή μου ολόκληρη.
Τι να πω για το μπαμπά μου;
Αρχοντάνθρωπος, κιμπάρης.

Ένας όμορφος Μακεδόνας. Ψηλός, ξανθός, γαλανομάτης.  Σοβαρός, βαρύς, λιγομίλητος, πράος. Με το πιο καθάριο και έντιμο πρόσωπο, που έχω δει στη ζωή μου.

Αριστερός από κούνια, είχε βιώσει τους αγώνες και τις εξορίες στο πετσί του. Ο μόνος ίσως αριστερός, που έχω γνωρίσει και που ζούσε σύμφωνα με τις αρχές και τις πεποιθήσεις του. Με ήθος και συνέπεια. Χωρίς συμβιβασμούς και εκπτώσεις.
Δεν του χαρίστηκε ποτέ τίποτε.  Ο ίδιος όμως χάρισε πάρα πολλά.  Ζούσε με τη χαρά του να δίνει, να προσφέρει. Άνθρωπος, που έκανε το καλό και το έριχνε όχι στο γιαλό αλλά πάντα στους άλλους γύρω του.
Στη κηδεία του, θυμάμαι, κοιτούσα, όσους είχαν έρθει να τον αποχαιρετίσουν ( και ήτανε πολλοί, πάρα πολλοί) και για τον καθένα τους, μπορούσα να θυμηθώ και μια στιγμή της ζωής τους, που τους είχε στηρίξει. Εκείνον, τον πήρε στη δουλειά του όταν είχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Στον άλλον δάνεισε λεφτά, για να ξεκινήσει την επιχείρησή του. Μεσολάβησε σε γνωστό του, για να μπει το παιδί του τρίτου σε δουλειά και τόσα άλλα…και άλλα…
Τη ζωή του την έζησε πλέρια, με κόπο, με μόχθο, με χαρές, με αγωνίες, με αγάπη, με έρωτα. Πάντα τη χαιρόταν μέχρι το μεδούλι της.
………………………………………

………………………………………

………………………………………
Με φώναζε Λιλίκα. Με έπιανε από το πηγούνι, μου σήκωνε το κεφάλι προς τα πάνω, έσκυβε, με φίλαγε, και με ρωτούσε : τι κάνεις Λιλίκα;
Λιλίκα.
Ήταν το δικό μας συνθηματικό. Ο κρυφός μας, ξεχωριστός δεσμός.
………………………………………

………………………………………

………………………………………
Στην εφηβεία μου συγκρουστήκαμε άσχημα.
Κάποια στιγμή, μετά από έναν ομηρικό καυγά, ανάγκασα, αυτόν τον πράο, ήρεμο άνθρωπο, που ποτέ, μέσα στα πλαίσια του λογικού δε μου είχε αρνηθεί τίποτε,  να φτάσει στα όριά του και να μου πει  «όσο μένεις σ΄ αυτό το σπίτι, όσο σε τρέφω και σε ντύνω, οφείλεις να σέβεσαι τους κανόνες που θέτω.» Και, εγώ, που δεν άφησα ποτέ κουβέντα να πέσει κάτω, ανταπάντησα : «Πρόσεχε, γιατί είναι κοντά ο καιρός, που δε θα εξαρτώμαι από κανέναν σας, που δε θα σας έχω ανάγκη. Και τότε μη περιμένεις να σου δίνω κανενός είδους λογαριασμό.»
Και αντί να με σούρει από το μαλλί, (όπως προβλέπω να κάνω εγώ, αν κανένα από τα τέκνα μου βγάλει ανάλογη γλώσσα)
«Τότε» μου είπε  «θα κάνεις ό, τι θες. Δε πρόκειται να σε ξαναενοχλήσω με συμβουλές, απαιτήσεις και νουθεσίες. Σου δίνω το λόγο μου.»
Και τον κράτησε.
Τον κράτησε, όταν έσπευσα, τελειώνοντας το σχολείο, να πιάσω δουλειά, λαχταρώντας τη πολυπόθητη αυτονομία, κυνηγώντας τη χίμαιρα της ανεξαρτησίας – (πόσα χρόνια χρειάστηκαν να περάσουν για να καταλάβω ότι η λαχτάρα μου αυτή με οδήγησε τελικά στο χειρότερο σημείο δέσμευσης και δουλείας!)
Τον κράτησε όταν, στο όνομα της ατομικής μου ελευθερίας πάντα, σηκώθηκα και έφυγα από το σπίτι, για να μείνω μόνη μου,
Τον κράτησε, παραβλέποντας όλα μου τα καπρίτσια, όλες μου τις επαναστάσεις.
Τον κράτησε το λόγο του, όσο ίσως κι αν του στοίχιζε…

Τον κράτησε…..

Γιατί, απλά,  τον είχε δώσει.
………………………………………

………………………………………

………………………………………

Τελείωσα τη σχολή μου. Έφτασα στο πτυχίο. Ήρθε  η ώρα της ορκωμοσίας. Με ρώτησε τι ώρα θα γινόταν για να έρθει να με δει. Γέλασα και του το απαγόρεψα. Οργισμένη, ανυπότακτη, αντικομφορμίστρια, αντισυμβατική –όπου αντί και κόντρα  εγώ από πίσω- κορόϊδεψα το μικροαστισμό του, το ξεπερασμένο σύστημα των αξιών του, που ‘μέτραγε χαρτιά χωρίς αντίκρυσμα’.
Δεν ήρθε.
Μα, αφού πέθανε, έμαθα από τη μητέρα μου ότι είχε πάρει σβάρνα τα φωτογραφεία στη Σόλωνος, ψάχνοντας να βρει φωτογραφίες από εκείνη τη περίφημη  ορκωμοσία. Δε κατόρθωσε να βρει. Γιατί είχε πρόβλημα με τα μάτια του, και δε μπορούσε να με διακρίνει μέσα στο πλήθος των φοιτητών.
………………………………………

………………………………………

………………………………………

Μου πήρε χρόνια ολόκληρα, χρειάστηκε να δημιουργήσω δική μου οικογένεια να κάνω και εγώ παιδιά για να καταλάβω επι τέλους ότι όλη αυτή η –υποτιθέμενη-καταπίεση, ο μικροαστισμός,  το σύστημα αξιών, που τόσο σκληρά είχα ειρωνευτεί και χλευάσει, ήταν απλά εκφράσεις της πιο ανιδιοτελούς αγάπης, της πιο αγνής φροντίδας και στοργής, της πιο γνήσιας μορφής ανησυχίας και  ενδιαφέροντος. Προσπάθησα να αποκαταστήσω κάποια πράγματα, μα δε μου είχε μείνει όσος καιρός θα ήθελα.

 

 

Μπαμπάκα, συγγνώμη.

Κανείς δε σε έμαθε να είσαι πατέρας.

Κανείς δε με δίδαξε να είμαι κόρη.
………………………………………

………………………………………

………………………………………

Αρρώστησε ξαφνικά.

Κάτι δεκατάκια, που επέμεναν.

Τη παραμονή, πριν μπει στο νοσοκομείο είχαμε πάει οι δυό μας (θεέ μου, πόσο περήφανη ένοιωθα από μικρό παιδί, όποτε μέναμε οι δυό μας ) με τα παιδιά μου σε έναν υπαίθριο παιδότοπο. Πίναμε τις μπύρες μας και τα πιτσιρίκια έπαιζαν. Επιστρέψαμε στο σπίτι μου, ποδαράτοι, ίσαμε ένα χιλιόμετρο δρόμο και κουβάλαγε το γιό μου, καβάλα στις πλάτες του. Γίγαντας.
Την άλλη μέρα μπήκε στο νοσοκομείο.
Δε ξαναβγήκε.
Το πρώτο δεκαήμερο του έκαναν  κάποια μορφή χημειοθεραπείας και έδειξε αμέσως βελτίωση. Ήμασταν σίγουροι ότι σε μερικές μέρες θα επιστρέφαμε σπίτι.
Ο γιατρός ζήτησε να μας δει .
Πήγα εγώ και ο μικρότερός μου αδελφός.
Ο γιατρός μας είπε ότι η χημειοθεραπεία στην οποία είχε υποβληθεί, είχε φέρει αποτελέσματα, αλλά για να σταθεροποιηθεί η κατάστασή του, όφειλε να προχωρήσει και σε δεύτερο σχήμα. Ρώτησε αν συμφωνούσαμε.
«Μα, ναι….φυσικά» του είπα.  «Δεν μπορούμε εμείς να έχουμε άποψη. Δεν είμαστε ειδικοί. Ας το κρίνετε εσείς, γιατρέ.»
Πρώτη φορά στη ζωή μου, που συμφώνησα, η ηλίθια, σε κάτι χωρίς να το ψάξω. Πρώτη φορά, που η ερώτηση δε σήμανε στο μυαλό μου τα γνωστά καμπανάκια καχυποψίας, που ηχούν κάθε φορά που κάποιος, ζητά την άδειά μου για να πράξει το αυτονόητο…

Πόσο με έχει καταβάλει εκείνο το ναι…

Πόσο το έχω σκεφτεί έκτοτε.

Πόσο έχει στοιχειώσει τις μέρες και τις νύχτες μου. Αν είχα πει όχι………………………………………………. ίσως…………………..  ποιος ξέρει;……………………..

Του έγινε το δεύτερο σχήμα. Άνοιξε ο δρόμος για το τέλος.  Μέσα σε δυο μήνες η επιδείνωση ήταν ραγδαία. Από αυτόν τον πανύψηλο, γεροδεμένο άντρα, που έστυβε τη πέτρα, μέρα με τη μέρα δεν απέμεινε παρά μια μικρή μάζα, που με το ζόρι, μπορούσε να ανακαθίσει στο κρεβάτι.
Τη τελευταία βδομάδα της ζωής του, είχε πέσει σε κώμα.
Όμως ήξερα, αισθανόμουν ότι μας καταλάβαινε, ότι μας ένοιωθε.

Το τελευταίο βράδυ, είχα σκύψει πάνω του και του μιλούσα, τον χάιδευα.

Μου έσφιξε το χέρι. Ήταν μαζί μας ακόμα.

Εκείνο το βράδυ……… το ένοιωσα……….. ότι ερχόταν………………….. Αρνήθηκα να γυρίσω σπίτι μου…………… Επέμεινα να μείνω εκεί, δίπλα του………………… πέσαν όλοι επάνω μου………. πρέπει να γυρίσεις σπίτι…………………. στα παιδιά…………………. δεν υπάρχει λόγος να μείνεις……………….. η νοσοκόμα πιάνοντας το σφυγμό του μου είπε…. μην ανησυχείς, δε θα πεθάνει απόψε έχει ζωή ακόμα………………. αφέθηκα και πείστηκα……………… δε ξέρω γιατί……………………….σηκώθηκα το πρωί…  με μια τεράστια αγωνία………………………. έπρεπε να φτάσω στο νοσοκομείο ΤΩΡΑ……………………….. να πετάξω………………….. ΤΩΡΑ…………….. έφτασα…………….  έτρεχα στο διάδρομο να μπω στο δωμάτιο……………………… συναπαντήθηκα με τη γυναίκα που είχε τον άντρα της στο διπλανό κρεβάτι………… με είδε……………… «συλλυπητήρια κορίτσι μου»…………………. με δυο βήματα έφτασα στη πόρτα, ήταν κλειστή…………………. απότομα την άνοιξα…………….. ήταν εκεί……………………….. ξαπλωμένος…………………………. ο γιατρός από πάνω του έκανε καρδιογράφημα, για να διαπιστώσει το θάνατο…………………… με το που μπήκα, το σώμα συσπάστηκε πάνω στο κρεβάτι……………………………  τινάχτηκε, σαν να το χτύπαγε ηλεκτρικό ρεύμα……………………. βγες έξω φώναξε ο γιατρός και μια νοσοκόμα με έσπρωξε έξω από το δωμάτιο και έκλεισε τη πόρτα.
Ένα δεκάλεπτο περίπου μετά, με αφήσανε να μπω. Ήταν ήρεμος, πια, λυτρωμένος, γαλήνιος, ελεύθερος επι τέλους. Τον χάιδεψα. Ένοιωθα παντού γύρω την ύπαρξή του να γεμίζει το δωμάτιο. Τον αποχαιρέτησα.

Κανείς πια δε θα με ξαναπεί Λιλίκα, μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό.

Και ένοιωσα ορφανή.
………………………………………

………………………………………

………………………………………

Πολλές φορές έχω ακόμα την αίσθηση, ότι είναι δίπλα μου.
Και δε θέλω τίποτε άλλο.
Να είναι εκεί.
Χωρίς να κάνει κάτι.
Απλά.
Να στέκεται δίπλα μου.
Όπως έκανε πάντα…

Advertisements

17 Σχόλια to “Στη μνήμη Του”

  1. Κάποιες φορές νιώθουμε τους αγαπημένους νεκρούς πιο κοντά μας από ότι τους ζωντανούς. Η αγάπη που μας πρόσφεραν όσο ζούσαν μένει μαζί μας πολύ μετά το θάνατό τους. Ευτυχώς που κάποια συναισθήματα δεν έχουν ημερομηνία λήξης.

  2. Δεν θα πω τίποτα σχετικά με τις αναμνήσεις γιατί συγκινούμαι…Σε πολλά έμοιαζαν οι πατεράδες μας εκτός από το ήπιος και το αριστερός…
    Μα καλά ,, αυτό με το πτυχείο πως το έκανες! Δεν ήθελες να καμαρωθείς έστω !! ΑΠΙΣΤΕΥΥΟ
    ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ

  3. Αν μπορέσουμε κάποιοι από εμάς να αναγνωρίσουμε το ιδιαίτερο σε ανθρώπους που είναι δίπλα μας εν ζωή, μόλις καταφέραμε ενα σημαντικό πλήγμα στην ανθρώπινη ηλιθιότητα που μας δέρνει…
    Το σύνηθες είναι μετά θάνατον να αναγνωρίζονται οι αξίες και οι ιδιαιτερότητες των ανθρώπων που μας αγαπούσαν και τους αγαπούσαμε…
    Λάθος… λέω… ατομική προσπάθεια να κάνω τον πατέρα και τη μάνα μου, να ξέρουν τι σημαίνουν τώρα, που υπάρχουν ακόμη. Και το ξέρουν…
    Το ίδιο προσπαθώ, για ότι αξίζει γύρω μου, όσο υπάρχει ακόμη…

    Καλή σας ημέρα.

  4. Δεν θα σχολιάσω.. όσα έγραψες…
    Μόνο θα πω… πως δάκρυσα…
    Εγώ δεν μπορώ ακόμα να το περιγράψω…
    Με πιάνουν τα κλάματα….

    Υ.Γ.Θα σε έλεγα Λιλίκα… αλλά.. είναι πολύ προσωπικό για να το ξεφτυλίσω με μία απρόσωπη διαδικτυακή γνωριμία… άλλο αν σε νιώθω σαν παλιά φίλη…

  5. Ένας αγαπημένος μου θείος, λίγο πριν πεθάνει και σε ηλικία 70 χρονών μου είχε πει. «Από την ημέρα που πέθανε η ο πατέρας μου γέρασα. Δεν είμαι πια παιδί για κανέναν».
    Δυστυχώς το κενό που αφήνουν οι γονείς σε όποια ηλικία και αν φύγουν είναι δυσαναπλήρωτο.

  6. Με συγκίνησες καλή μου…
    Αυτό μόνο…
    Σε φιλώ…

  7. […] Στη μνήμη Του 30 Νοεμβρίου σήμερα. Του Αγίου Αντρέα. Τα γενέθλια του μπαμπά […] […]

  8. Είσαι περήφανη για τον μπαμπά σου! Και αγαπημένη μαζί του, έστω κι αν λείπει! Και αυτά είναι τα πιο σπουδαία πράγματα στον κόσμο.
    Δεν θέλω να πω τίποτα περισσότερο. Τα είπες όλα στην πιο ευαίσθητη και αληθινή ανάρτηση που έχω διαβάσει εδώ και μήνες.

    Υ.γ. περιγράφεις ακριβώς την σχέση μου με τον πατέρα μου. Οι ίδιες φράσεις, η απαγόρευση να έρθει στην ορκομωσία, η αναζήτηση των φωτογραφιών… Θέλω κι εγώ να συμφιλιωθώ με τον πατέρα μου αλλά δεν βρίσκω τον δρόμο (κι ας αγαπιόμαστε τόσο πολύ).

  9. σεβασμός, με συγκίνησες…
    αυτά……

  10. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι είχα την ατυχία να διαβάσω το κείμενο ενώ είμαι ακόμη στη δουλειά μου.
    Και δεν μπορώ να κλάψω.
    Τα αυτιά μου βουίζουν κι εχω αυτόν τον κόμπο στο λαιμό που νομίζω ότι θα πνιγώ.
    Είμαι σίγουρη όμως ότι τόση αγάπη αποκλείεται να μην την ένιωσε! να μην τη βίωσε. Βγάλε λοιπόν από τις αναμνήσεις σου την ενοχή και κράτα μόνο αυτό που σου αξίζει. Τη χαρά που μοιραστήκατε όταν ζούσε.

  11. …συγγνώμη, αφήνω σχόλιο χωρίς να διαβάσω… αν το κάνω θα είμαι όλη την υπόλοιπη μέρα με βουρκωμένα μάτια κι έναν κόμπο στο στομάχι..
    Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος της ζωής μου…
    Δεν ξέρω τι να πω… κι αυτά τα τυπικά «να ζήσεις να τον θυμάσαι» μου φαίνονται τόσο ανούσια.. λες και θα τον ξέχναγες ποτέ..
    Φιλάκι ..

    Υ.Γ. Αγαπημένοι γονείς… (βούρκωσα ήδη… άι στο καλό… τι μαμόθρεφτο που είμαι)

  12. Δεν εχω διαβασει ποτε κατι τοσο ομορφο και αληθινο.
    Με συγκινησες.

  13. Ουφ… ξανά εδώ.. δεν άντεξα να μην το διαβάσω.. Το γυροφέρνω απ’ το πρωί… έβαλα τα κλαματα στο γραφείο.. ευτυχώς όλοι είχαν πολύ δουλειά και κανείς δε με πρόσεξε..
    …πόσο κρίμα τόσο σημαντικοί άνθρωποι να φεύγουν απ’ τη ζωή μας, μια μέρα έτσι απλά!

  14. περασα για μια καλημερα… δακρυσα…θα επανελθω αμα καθαρισουν τα ματια μου.. .. φιλια καρυστινα

  15. @ όλοι
    Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε με πολύ πόνο και πολλά δάκρυα.
    Μου είναι αδύνατον να απαντήσω στο καθένα σας ξεωριστά.
    Συγγνώμη.
    Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας.

  16. Συγνώμη, αγάπη μου, έχω προσπαθήσει τρεις φορές, δεν μπορώ να σχολιάσω. Δεν νομίζω πως το θες κιόλας. Είναι αυτό το αμετάκλητο που με τσακίζει. Μόνο να τον θυμάσαι πάντα έτσι. Καληνύχτα.

  17. Πάρα πολύ ανθρώπινη η ανάρτηση. Μου θύμησε τόσα! Σκληρός περί τα συναισθηματικά εγώ βούρκωσα! Να είσαι καλά να τον θυμάσαι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: