Η επιστροφή

Ζεις λοιπόν ήσυχα, απλά, μικροαστικά.
Ξυπνάς, δουλεύεις, μιλάς, γελάς, κλαίς, χαίρεσαι, λυπάσαι, τρως, ψυχαναγκαζεσαι, αγαπάς, θυμώνεις, αγκαλιάζεις, κοιμάσαι, ερωτεύεσαι, φωνάζεις, νευριάζεις, πληρώνεις φόρους, κοινόχρηστα, ταξιδεύεις,  διαβάζεις, ψωνίζεις, μαγειρεύεις,  βρίζεις, πας σινεμά, συζητάς, σερφάρεις, κάνεις πλάκα, αγχώνεσαι …

Η καθημερινότητά σου …
Λίγο πολύ, παρόμοια με τη καθημερινότητα, εκατομμυρίων ανθρώπων του πλανήτη.

Ο χρόνος σου δισδιάστατος: παρόν και μέλλον.
Ένα  παρόν, που κυλάει με μικρούς, βραχυπρόθεσμους στόχους: Ένα ταξιδάκι, ένα καινούργιο παντελόνι για το παιδί, που μεγάλωσε, μια έξοδος το Σάββατο…

Και ένα μέλλον…
Ένα μέλλον ξεχειλωμένο για να χωρέσει όλα όσα δε χωράνε στο ρουτινιασμένο σου παρόν, όλα όσα σε στοιχειώνουν σα φαντάσματα του εξοστρακισμένου παρελθόντος.
Ενός παρελθόντος, γεμάτου αμφισβητήσεις,  επαναστάσεις, αλλαγές, ενός παρελθόντος γεμάτου δίψα για μάθηση και γνώση, ενός παρελθόντος γεμάτου όνειρα….
Όνειρα που καμιά φορά –σπάνια ειν΄ η αλήθεια- ξεχνιέσαι και τα αναπολείς για λίγο, για πολύ λίγο, μέχρι ο τροχός της ρουτίνας, να σε επαναφέρει στο ρυθμό σου, στη καθεστηκυία τάξη.
Και όλα, όλα αυτά, που θες να κάνεις για σένα και τώρα δε μπορείς, τα απωθείς, τα αφήνεις γι  αργότερα, για τότε, που δε θα έχεις τόσες υποχρεώσεις, τότε που θα έχεις περισσότερο χρόνο, χρήμα, διάθεση,  τότε  που θα…
Τότε που θα …
Σίγουρη στο μικρόκοσμό σου για  εκείνο το  ‘τότε’ .

Κι εν τω μεταξύ η ύπαρξή σου γυρνάει ασταμάτητα γύρω από τα μικρά, τα καθημερινά…
Ο άνθρωπός σου, τα παιδιά σου, το σπίτι σου, η δουλειά σου, οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι…

Τι να φάμε αύριο;………
Τη Πέμπτη παίρνει βαθμούς….
Πήρα δυο κιλά…
Πολύ δουλειά αυτές τις μέρες…
Η διοίκηση ετοιμάζει νέους στόχους…
Το Σάββατο θα πάμε στη Μαρία…
Σκέψεις μικρές, απλές.
Και γίνεται η ζωή σου μια αλυσίδα από καθημερινές χαρές, λύπες, χαμόγελα, δάκρυα, γέλια.
Μια αλυσίδα, που τίποτε δε φαίνεται ικανό να τη σπάσει.
………………………
………………………
………………………
Μέχρι τη μέρα εκείνη, που ξαφνικά ανακαλύπτεις,  αρχικά με έκπληξη, και στη συνέχεια με τρόμο ότι κάτι δε πάει καλά με εσένα, με το σώμα σου.
Τότε που ξαφνικά, από το πουθενά ανακαλύπτεις ότι κάτι σοβαρό σου συμβαίνει
Μια αρρώστεια
Η ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ.
………………

………………
Χείμαρροι σκέψεων κατακλύζουν κάθε σκοτεινή γωνιά του μυαλού σου….
«Σε μένα; Δε μπορεί. Αυτά συμβαίνουν στις ταινίες, στους άλλους.»
«Δε μπορεί.. Είμαι πολύ νέα»
«Δε γίνεται. Είμαι πολύ γερή. Ποτέ δεν αρρωσταίνω.»

«Πώς είναι δυνατόν; Γιατί σε μένα; Τι έκανα στραβά; Δεν είναι δυνατόν.»

…………………………
Κάποια στιγμή, μετά από ωκεανούς δακρύων,  μετά από ατέλειωτα  ουρλιαχτά θυμού και βογγητά αυτολύπησης,  μετά από εκατομμύρια σκέψεις, μετά από άπειρες ώρες σιγής το παίρνεις απόφαση.
Ναι, είναι δυνατόν.
Δε είσαι τελικά τόσο διαφορετική, τόσο μοναδική.

Δεν είσαι στο απυρόβλητο.

Ναι, συμβαίνει και σ΄ εσένα αυτό που μέχρι χθες συνέβαινε μόνο στους άλλους.

Και ξαφνικά, σα να ΄σουν τυφλός, και ανέβλεψες,  όλα όσα ζούσες τόσο καιρό, παίρνουν τη σωστή τους διάσταση.
Συνειδητοποιείς ολοκάθαρα πια τη μικρότητα όσων μέχρι σήμερα σε έκαναν να γκρινιάζεις,
τη ματαιότητα όσων σε άγχωναν,
την ασημαντότητα όσων σε στενοχωρούσαν,
την αστειότητα. όσων σε πλήγωναν.

Και συνειδητοποιείς ξαφνικά την ομορφιά, το μεγαλείο που κρύβει ‘αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας,
Και συνειδητοποιείς τη σπουδαιότητα αυτής της ζωής, που σου δόθηκε και συ την κατασπαταλούσες, την εξευτέλιζες καθημερινά ‘μες τη πολλή συνάφεια του κόσμου, μες τες πολλές κινήσεις κι ομιλίες’.

Κι ανάμεσα σε χειρουργεία, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, αρχίζεις τη ζητιανιά και τα παζάρια με τη Λάχεση και με την Ατροπο.
Μια παράταση. Μια ευκαιρία ακόμα.
Λίγο ακόμα. Λίγο. Λίγες μέρες, λίγους μήνες…λίγα χρόνια……. λίγο…
(πότε άρα γε το λίγο φτάνει να γίνει αρκετό;)
Να προλάβω να μιλήσω, να γελάσω, να αγαπήσω, να μάθω…να κάνω…  να.. να.. .ΝΑ ΖΗΣΩ.

………………………
………………………
Και αρχίζεις να ζεις στη παράταση.
Κάτι σαν την αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτυ.
Η ζωή σου μπαίνει ξανά σε ρυθμό.
Τα μικρά, τα καθημερινά, πάντα εκεί, στη θέση τους. Αυτά δεν αλλάζουν.
Εσύ έχεις αλλάξει.
Πριν υπήρχες.  Τώρα ζεις.
Οι στεναχώριες, ο θυμοί, τα νεύρα τώρα πια έρχονται και φεύγουν,  περνάνε και πάνε… σβήνουν…
Και κάθε μέρα γίνεται απόλαυση.
Το γέλιο των παιδιών σου, η αγκαλιά των αγαπημένων σου, το καφεδάκι με τη κολλητή σου, η κουβεντούλα με το συνάδελφο, όλα ίδια μα και τόσο διαφορετικά.
Όλα τώρα πιο φωτεινά, πιο χαρούμενα.

………………………………………

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φώς και η πρώτη
Χαραγμένη στη πέτρα ευχή του ανθρώπου
Η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
Το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα

……………………………………..


Και αποφασίζεις να κάνεις ΤΩΡΑ αυτά που πάντα ήθελες.
Να αλλάξεις δουλειά, να βγεις πιο πολύ, να το παίξεις συγγραφέας, να μιλήσεις με νέους ανθρώπους, να κάνεις καινούργιες φιλίες.
Μέχρι και μπλογκ ανοίγεις.

……………
Και αρχίζεις ούτε λίγο ούτε πολύ να θεωρείς ‘θείο δώρο’ τη περιπέτεια, που σου ‘ λαχε.
…………………
Και ο καιρός κυλάει.
Και συνηθίζεις στη παράταση, τη θεωρείς πια  μόνιμη κατάσταση.
Και ηρεμείς, εφησυχάζεις και ζεις.
Και το βουνό, που σκαρφάλωσες, όλο και απομακρύνεται πίσω σου.
Και περνάνε πέντε χρόνια κοντά.
…………………………………
Και ξαφνικά ….κάποιες αόριστες ενδείξεις….
κάποιες εξετάσεις, που ίσως και να σηματοδοτούν κάτι….
Αρχίζει το ψάξιμο..
Αξονικές, υπέρηχοι, μαγνητικές, σπινθηρογραφήματα, εξετάσεις, νοσοκομεία, ιατρεία.
Ένα διάστημα αρκετών μηνών, γεμάτο άγχος, εξετάσεις, γνώμες, απόψεις.

Ένα διάστημα, που μόνο σποραδικά προλάβαινα να ασχοληθώ με το διαδίκτυο, ίσα ίσα για να να βεβαιωθώ ότι ο κόσμος συνέχιζε μια χαρά να γυρίζει και χωρίς εμένα, και ότι η ζωή, σε όλες τις εκφάνσεις της –γεννητούρια, χαρές, γενέθλια, διαζύγια,  προβληματισμοί, ταξίδια, διακοπές- ήταν εκεί, ακολουθώντας αδιάφορα τη πορεία της.

Ένα διάστημα, που κατέληξε σε ένα χειρουργείο, απ΄ όπου ήρθε η αμείλικτη απάντηση στα ερωτήματα τόσων μηνών:

Η αρρώστεια επέστρεψε.
Το βουνό εμφανίστηκε ξανά μπροστά μου.
Πιο ψηλό αυτή τη φορά.

.

cancer1

………………………………..

……………………………….

(Φίλοι μου, σας ευχαριστώ θερμά για τα μηνύματα, που τόσο καιρό μου αφήνατε.Συγγνώμη, που μέχρι σήμερα, δεν είχα απαντήσει. Δεν υπήρχε ο χρόνος, ούτε και η διάθεση )

Advertisements

19 Σχόλια to “Η επιστροφή”

  1. επιστρέψατε και μας ¨επιστρέψατε¨ κανονικά..

    ουφ..

    εύχομαι τα πάντα

    (άλλωστε είστε χουλκ..)

  2. Δεν ξέρω τι να πω…
    Εσείς το ζείτε, εσείς ξέρετε, όλοι εμείς είμαστε μακριά από αυτά που βιώνετε…
    Ξέρω πως είναι… έχω ζήσει στην οικογένεια μια τέτοια κατάσταση.
    Εκείνο που μπορεί να μετακινήσει το «βουνό» σας είναι πέρα από την επιστήμη, ο ίδιος σας ο εαυτός. Να μη του δώσετε την ευκαιρία να βρίσκει το περιβάλλον που χρειάζεται για να διατηρείται. Το «όξινο» όπως λένε περιβάλλον που επιτρέπει την ανάπτυξη… ο τρόπος που το χειρίζεται κανείς, η δύναμη του μυαλού και της ψυχής δημιουργεί εντυπωσιακά εμπόδια μέχρις του σημείου το «βουνό» να κατακρημνίζεται. Εύκολο για οποιονδήποτε να λέει τη γνώμη του όταν δεν τον αγγίζει θα μου πείτε… Σωστά… Από εκείνα που μπορώ να γνωρίζω όμως ο καλύτερος γιατρός είναι ο οργανισμός σας. Δώστε του τη δυνατότητα να αντιδράσει και να πολεμήσει. Αυτό που διάβασα από εσάς τόσο καιρό μετά επιβεβαίωσε την ανησυχία μου αν είστε καλά… νοιώθω όμως, πως έχετε το σθένος και τη δύναμη να ενεργοποιήσετε την άμυνά σας. Προσπαθήστε!
    Τίποτα δεν είναι δεδομένο σε τέτοια κατάσταση. Γνωρίζω περιστατικό που η ίαση παρά τα ιατρικά δεδομένα και την τελική τους αδυναμία, ήταν 100%!!!
    Σας εύχομαι με όλη τη δύναμη που μπορεί να περικλείεται σε μια ευχή, να γίνουν όλα αυτά ένα όνειρο που δε θέλετε να θυμάστε…

    Όλα είναι δυνατά! Ακόμα κι εκείνα που δεν έχουν λύση (μέχρι να φτάσουν σε εσάς)!

    ΜΗ ΤΟ ΒΑΛΕΤΕ ΚΑΤΩ!!!

    ΖΗΣΤΕ, ΓΕΛΑΣΤΕ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΔΥΝΑΤΟ. ΕΚΕΙΝΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕΤΑ.

    Ζητώ συγγνώμη για το λογίδριο αλλά δεν μπορούσα να μην σας τα πώ.

    Με όλη μου την καρδιά, εύχομαι να ξεπεράσετε τα πάντα!

    Καλή δύναμη, ξέρω ότι τη χρειάζεστε.

  3. Χαίρομαι…χαίρομαι… ΧΑΙΡΟΜΑΙ, που εισαι ΕΔΩ και «κουβεντιάζουμε»!!!!

    Να ξεχειλώνει το μέλλον μας για να χωρέσουν ΟΛΑ, αυτά που δεν προλάβαμε να κάνουμε και πράξη

    Nα ‘ναι γερό το ύφασμα να ξεχειλώνει κι’ άλλο, για να στριμώξει τ’ όνειρο και να ‘μπει μια τάξη

    ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ!!!!~

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  4. Καλή μου Χουλκ, σου εύχομαι όλο το κουράγιο του κόσμου. Σου εύχομαι δύναμη, επιμονή και πείσμα. Σου εύχομαι να μπορείς να είσαι απαλή εκεί που πρέπει και σκληρή εκεί που πρέπει και να μπορείς πάντα να κάνεις τη διάκριση.

    Τους τελευταίους μήνες, μετά από ένα τρομακτικό επεισόδιο, έμαθα κι εγώ ότι πάσχω από σκλήρυνση κατά πλάκας. Και όλα μπήκαν, ακριβώς όπως το λες, στη σωστή τους διάσταση. Και ξέρεις τι κατάλαβα; Ότι πρέπει να μάθω να ζω στο τώρα. Όχι στο παρελθόν με τις συναισθηματικές αποσκευές και όλα τα βάρη. Όχι στο μέλλον με τις ανησυχίες και την αβεβαιότητα. Τώρα, εδώ, αυτή τη στιγμή, ποιο είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω για καθετί που έρχεται στο δρόμο μου; Τίποτε άλλο.

    Κι αν χρειαστείς κάποιον για ο,τιδήποτε, έστω και μόνο για να μιλήσεις ή για μια αγκαλιά χωρίς λόγια, είμαι εδώ.

    Την αγάπη μου.

  5. πόσο προσπαθώ; να καταλάβω….
    φιλιά πολλά! κουράγια άλλα τόσα και μια αγκαλιά!

  6. Αγαπημένη γύρισες! εσύ να μείνεις εδώ και η αρρώστεια θα νικηθεί.
    Ούτε ξέρω τι διάβασα τόση ώρα όπως έτρεχα πανικόβλητη μέσα στο κείμενό σου. Σε παρακαλώ μην εγκαταλείπεις τα όπλα επειδή γύρισε. προσπαθώ να φανταστώ την απογοητεύσή σου, αλλά μην παραιτηθείς! το κάνει από πείσμα αυτή η κωλοασθένεια. σπάσε τον τσαμπουκά της με το απίστευτό χιούμορ που διαθέτεις. Μου έλειψες πολύ ηρωίδα μου χουλκ!

  7. Ένας κύκλος ακόμα είναι Χούλκ μου. Ένας κύκλος που θα ολοκληρωθεί για να δώσει τη σειρά του σε άλλον και εκείνος σε άλλον.
    Θα σου ευχηθώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου περαστικά.
    Όποτε επιλέγεις να ξέρεις ότι οι e-φίλοι σου είμαστε εδώ για σένα.

    (λεπτομέρειες βέβαια αλλά να ξέρεις ότι είχα μια μικρή μετακόμιση. Και μπορείς να με βρεις στο http://less-means-more.blogspot.com/

  8. Το ξέρω το βουνό…Το έζησα μέσα στην οικογένεια…Κάνε υπομονή και κουράγιο,να είσαι αισιόδοξη και γερή για να αντέξεις…
    Ζήσε τη στιγμή, μα κάνε και σχέδια για το μέλλον…Μην το εγκαταλέιψεις, μην το προδώσεις…\Να είσαι καλά, μόνον αυτό…
    Μου έλειψες…

  9. Φίλοι μου, σας ευχαριστώ για τη συμπαράστασή σας.
    Καθώς το βουνό βρίσκεται πιά σε απόσταση αναπνοής, φεύγω για μια βδομάδα, να χορτάσω τη θάλασσα και τους αγαπημένους μου πριν αρχίσω την … αναρρίχηση.
    Ελπίζω με την επιστροφή μου -η οποία συμπίπτει με την έναρξη των χημειοθεραπειών- να ειμαι σε θέση να τα λέμε ξανά.

  10. Κουράγιο!!!!!!!!!!!
    Δεν ξέρω τι να πω γαμώ το…
    Από την μιά θέλω να βρίσω…από την άλλη θέλω να σε αγκαλιάσω…
    και να βοηθήσω…
    Δεν ξέρω… εγώ… από έξω…
    Εσύ???
    Τι θες???
    Τι μπορώ να κάνω???
    Θέλω να κάνω….
    Θέλω να εξαφανιστεί αυτή η γαμω-κατάρα…
    Θελω να ξυπνήσουμε όλοι μετά από έναν εφιάλτη…
    και να πιούμε νερό ιδρωμένοι…και να γελάσουμε που ήταν ένα όνειρο…
    Γίνεται???
    Ισως αμα το παλέψεις… αμα το παλέψουμε….
    Αμα…

    Σε φιλώ…και σου εύχομαι τα καλύτερα….

  11. Ούτε ευχές θα σας γράψω, ούτε παρηγοριές, ούτε τίποτα…

    Να ξέρετε μόνο, πως σας αγαπάνε περισσότεροι
    και περισσότερο απ’ όσο νομίζετε!

    Κι αυτό είναι ήδη πολύ.

    «Χαμογελάστε. Τους κάνει να ανησυχούν!» έγραψε κάποιος.
    (όλους θα συπλήρωνα εγώ)

    :) :) :)

  12. Θα το περάσεις το βουνό. Αυτό είναι μόνο του ενώ εσύ έχεις όλο τον κόσμο στο πλευρό σου. Όλα θα πάνε καλά.
    Καλό κουράγιο.

  13. … δύσκολο να σου γράψω το οτιδήποτε.. μόνο το πόσο συμφωνώ με όλους τους προηγούμενους και ..ΝΑ ΓΕΛΑΣ, ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΚΑΛΑ, και θα φύγει ο άτιμος! Είμαι σίγουρη! Κι αν κάτι θελήσεις… είμαστε κι εμείς εδώ!!!

    :)

    υ.γ. σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη.. ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ γιατί μην ξεχνάς… είσαι ο ΧΟΥΛΚ!!!! :)

  14. Μία που πρόλαβα να χαρώ που επέστρεψες και μία που σε διάβασα και κατάλαβα πως πράγματι είσαι ένας μεγάλος ανίκητος ήρωας.
    Χουλκ μου, είμαι ανάπηρη στην ικανότητα έκφρασης της θλίψης μου με λόγια.
    Όμως, ξαναδιαβάζοντας τα προηγούμενα κείμενά σου καθησυχάζομαι: Θα τα βγάλεις πέρα ξανά, ε; Όχι γιατί έτσι γίνεται συνήθως ή γιατί έτσι πρέπει να πω, αλλά γιατί αντιμετωπίζεις τη ζωή όπως της αξίζει: με σοβαρότητα και γέλιο και συνέπεια. Και γιατί, όπως λέω πάντα στον γιο μου, οι άνθρωποι που τους αγαπάμε δεν παθαίνουν τίποτα τελικά.
    Με πολλή αγάπη και όλες μου τις ευχές για περαστικά και δύναμη. Σε φιλω πολύ.

  15. Τίποτε δεν είναι τελικά δεδομένο….
    Σε μένα:
    Ναι και σε μένα, άλλος γολγοθάς όμως.
    Διαφορερτικός, που φυσικά πονάει και αυτός την ψυχή και σου τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια

    Σε σκέφτομαι και προσεύχομαι και για τις δυο μας. Θα μου πεις πού και σε ποιόν… ας μην τα έδινε.
    Δεν ξέρω έχασα την πίστη μου…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  16. Μου πήρε κάμποση ώρα ώσπου να μπορέσω να σου γράψω. Διάβασα το post σου, έγραψα ένα χαζοκείμενο στο δικό μου ιστολόγιο και ξαναγύρισα για να σου πω ότι σε σκέφτομαι. Και για να σου αφήσω ένα σχόλιο αισιοδοξίας και ελπίδας (όσο μπορώ). Τα προβλήματα με τις νεοπλασίες τα έχω ζήσει σε οικογένειες καλών μου φίλων. Τα έχω ζήσει και στη δική μου: η γυναίκα μου, η μητέρα μου…

    Αγαπητή Χουλκ, ο καρκίνος είναι δυστυχώς συχνός στη σημερινή εποχή. Όμως ο καρκίνος δεν είναι αυτό που ήταν πριν από μερικά χρόνια. Νικιέται, όλο και περισσότερο, καθώς η επιστημονική γνώση και η χειρουργική κάνουν άλματα. Άλματα αδύντα πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια.

    Σου εύχομαι κάθε καλό.
    Και δύναμη.
    Και καλούς γιατρούς.
    Και συμπαράσταση από τους δικούς σου ανθρώπους.

    Φιλικά,
    Ιρλανδός

  17. Να ‘χετε δύναμη θα πω εγώ. Ότι διάβασα ήταν συγκλονιστικό. Δεν αισθάνομαι πως δικαιούμαι να γράψω τίποτα άλλο. Αλλά θα έρχομαι εδώ και θα διαβάζω τα νέα σας. Και θα εύχομαι, να ‘στε καλά.

  18. @ όλοι

    Φίλοι μου, σας ευχαριστώ για τις ευχές και το κουράγιο, που μου δίνετε.
    Προσπαθώ να συγκεντρώσω τις δυνάμεις μου για να δώσω τη μάχη μου.
    Καθώς είμαι σε άδεια από τη δουλειά μου, ευελπιστώ τουλάχιστον, μια που θα έχω το χρόνο, να καταφέρνω να βρίσκομαι μαζί σας περισότερο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: