Περί έρωτος

Είχα ετοιμάσει, που λέτε, μια αναρτησούλα για την οικονομική κρίση και έρχεται η Ακανόνιστη και με περιμαζεύει γιατί, μέρα των ερωτευμένων, λέει, δε σηκώνει να κάνω πεζές, ψυχρές αναρτήσεις οικονομικού περιεχομένου.

Κι αφού το σκέφτηκα ψύχραιμα το θέμα, αποφάσισα ότι η φιλενάς είχε δίκιο, οπότε

α. απέσυρα την αρχική μου ανάρτηση, την οποία θα επανεμφανίσω σε ευθετότερο χρόνο,
β. αποφάσισα να αποτίσω και εγώ το φόρο μου στο θεό Ερωτα, παρουσιάζοντάς σας το κατά τη γνώμη μου απόλυτο

ερωτικό γλυπτό : Ερως και Ψυχή, του Αντόνιο Κανόβα.

ερωτικό παραμύθι: (από το Συμπόσιο του Πλάτωνος)

“Παλιά (…) τα φύλα των ανθρώπων ήταν τρία, και όχι όπως σήμερα δύο, αρσενικό και θηλυκό. Υπήρχε ακόμη και ένα τρίτο, αποτελούμενο απ’ αυτά τα δύο. (…): το ανδρόγυνο. Ήταν τότε ένα ξεχωριστό φύλο, και συνδύαζε και στην εμφάνιση και στο όνομα τα δύο άλλα, το αρσενικό και το θηλυκό.

(…)Ολόκληρος ο κορμός του κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλός και είχε ολόγυρα ράχη και πλευρές. Είχε τέσσερα χέρια και άλλα τόσα σκέλη και δύο πρόσωπα επάνω σ’ ένα λαιμό κυλινδρικό, όμοια και απαράλλακτα, που έβλεπαν προς αντίστροφη κατεύθυνση το καθένα, και ένα κρανίο επάνω από τα δύο πρόσωπα, και αυτιά τέσσαρα και διπλά γεννητικά όργανα  (…).

Η σωματική τους δύναμη και η αντοχή τους ήταν τρομερά, και είχαν απέραντη έπαρση. Τα έβαλαν μάλιστα με τους θεούς. (…)
Ο Ζευς σκεπτόταν με τους άλλους θεούς, τι να τους κάμουν, και δεν εύρισκαν λύση. Να τους σκοτώσουν και με τους κεραυνούς να εξαφανίσουν το γένος τους, δεν τους φαινόταν σωστό. Η λατρεία τότε και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν. Ούτε πάλι να τους ανέχονται ν’ ασχημονούν. Τέλος ύστερα από πολλά είχε ο Ζεύς μια έμπνευση:
«Έχω, μου φαίνεται, ένα μέσον, ώστε και να διατηρηθεί η ανθρωπότητα και να παραιτηθεί από την αυθάδειά της: να γίνουν ασθενέστεροι. Προς το παρόν» είπε «θα τους κόψω σε δύο μέρη τον καθένα. Έτσι θα γίνουν αφ’ ενός μεν ανίσχυροι, αφ’ ετέρου δε χρησιμότεροι για μάς, αφού θα είναι αριθμητικώς περισσότεροι. Θα περπατούν δε ορθοί με τα δύο πόδια. (…)
Είπε και άρχισε να σχίζει τους ανθρώπους σε δύο. (…)Τον καθένα που χώριζε, ανέθετε στον Απόλλωνα να του γυρίσει το πρόσωπο και το ήμισυ του λαιμού προς το μέρος της τομής. Έτσι θα έβλεπε ο άνθρωπος το σχίσιμό του και θα καθόταν πιο φρόνιμος. Επίσης τον διέταξε να τακτοποιήσει και τα άλλα. Πράγματι, εκείνος γύριζε το πρόσωπο και τραβούσε το δέρμα απ’ όλα τα μέρη προς το σημείο που λέγεται σήμερα κοιλιά, και το έδενε όπως τα σουρωτά πουγγιά, αφήνοντας ένα στόμιο στο κέντρο της κοιλίας, αυτό που λένε σήμερα ομφαλό. (…)
Μετά την διχοτόμηση λοιπόν του οργανισμού μας αναζητούσε το καθένα το άλλο μισό  και πήγαιναν μαζί. Τύλιγαν τότε τα χέρια τους ο ένας γύρω από τον άλλον, και έτσι σφιχταγκαλιασμένοι, γεμάτοι πόθο να κολλήσουν μαζί, εύρισκαν τον θάνατο από την πείνα και γενικά από την ανικανότητα προς οποιαδήποτε ενέργεια. Χωρισμένοι ο ένας από τον άλλον δεν δέχονταν να κάνουν τίποτα. Όποτε το ένα ήμισυ πέθαινε και έμενε το άλλο, αυτό που έμενε, ζητούσε ένα άλλο ν’ αγκαλιάσει, είτε το ήμισυ γυναικός πλήρους ήταν (αυτό που ονομάζουμε σήμερα γυναίκα) είτε ανδρός – αυτό που εύρισκε εμπρός του. Και έτσι χάνονταν.

Τους λυπήθηκε λοιπόν ο Ζεύς και μηχανεύεται άλλο τέχνασμα: μεταφέρει τα γεννητικά τους όργανα προς τα εμπρός. Ως τώρα τα είχαν και αυτά προς τα έξω και η γονιμοποίηση και γέννηση γινόταν όχι μέσα τους, αλλά στο χώμα, όπως στα τζιτζίκια. Τους τα μετέθεσε λοιπόν, όπως είπαμε, προς τα εμπρός και κανόνισε η αναπαραγωγή να γίνεται δια μέσου των οργάνων αυτών εντός των δύο φύλων, δια του αρσενικού εντός του θηλυκού. Και τούτο με την πρόθεση, ώστε με το αγκάλιασμα, αν μεν τύχει και συναντηθούν άνδρας και γυναίκα, να γονιμοποιούν και έτσι ν’ αναπαράγεται το είδος. Και αν πάλι αρσενικό μ’ αρσενικό, να προκαλείται επί τέλους χορτασμός της συνουσίας και να κάνουν διαλείμματα, ώστε να στραφούν προς τις εργασίες τους και να φροντίσουν και για τα υπόλοιπα ζητήματα της ζωής.
Από τόσο παλιά λοιπόν ο έρως των ανθρώπων μεταξύ τους είναι ριζωμένος στη φύση τους και μας συνενώνει στην αρχική μας κατάσταση, και ζητεί να κάμει και πάλιν από τα δύο ένα και να επανορθώσει το πάθημα του ανθρωπίνου οργανισμού.
Ο καθένας μας λοιπόν είν’ ένα ημίτομον ανθρώπου, σχισμένος όπως είναι από ένας σε δύο, καθώς οι γλώσσες τα ψάρια. Και ζητεί διαρκώς ο καθένας το άλλο του ημίτομον. (…)
Αν τύχει κάποτε μάλιστα να συναντήσει το ίδιον εκείνο το πραγματικό του ήμισυ, (…), τότε πιά η συγκίνησή τους είναι  μοναδική και απερίγραπτη από το αίσθημα στοργής, κοινής καταγωγής και έρωτα. Ούτε στιγμή, δεν δέχονται ν’ αποχωρισθούν. Αυτοί είναι, που περνούν πιστοί μεταξύ τους ολόκληρη ζωή.
Οι ίδιοι δεν θα ήταν σε θέση καν να εκφράσουν, τι θέλει επι τέλους ο ένας από τον άλλον. Διότι δεν μπορεί, βέβαια, να πιστέψει κανείς, ότι είναι η ερωτική απόλαυση, και ότι επομένως χάριν αυτής ευχαριστούνται ο ένας από του άλλου τη συμβίωση, με πάθος τόσο σφοδρό. Κάτι άλλο είναι μάλλον – το βλέπει κανείς – αυτό που θέλει και των δυο η ψυχή, κάτι που δεν μπορεί να εκφράσει. Διαισθάνεται όμως τι θέλει και το υποδηλώνει σκοτεινά. Και αν, τη ώρα που είναι πλαγιασμένοι μαζί, ερχόταν από πάνω τους ο Ήφαιστος με τα εργαλεία του και τους ρωτούσε:
«Τι είν’ αυτό που ζητείτε, άνθρωποι, ο ένας από τον άλλον;»
Και αν εκείνοι δεν ήξεραν τι ν’ απαντήσουν, και τους ρωτούσε και πάλι:
«Θέλετε μήπως να μείνετε μαζί ο ένας με τον άλλον όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε και νύκτα και μέρα να μην αποχωρίζεσθε; Αν πράγματι αυτός είναι ο πόθος σας, τότε είμαι πρόθυμος να σας καλουπώσω και να σας σφυρηλατήσω σε ένα κομμάτι, ώστε από δύο να γίνετε αμέσως ένας, και όσον καιρό ζείτε, να ζείτε και οι δύο σας κοινή ζωή σαν ένας, και πάλι όταν πεθάνετε, εκεί κάτω στον Άδη ένας να είσθε και όχι δύο, σε ένα ταυτόχρονο θάνατο. Σκεφθείτε λοιπόν, αν αυτό είναι που ποθείτε, και αν θα μείνετε ευχαριστημένοι, αν τούτο πετύχετε».
Ούτε ένας απ΄ όσους θα άκουγαν αυτά- είμαστε βέβαιοι- δεν θα έλεγε όχι, ούτε θα εκδήλωνε άλλη επιθυμία. Αντίθετα θα πίστευε, πως άκουσε απαράλλακτα ό,τι τόσο καιρό τώρα ποθούσε, να ενωθεί και να συγχωνευθεί με τον αγαπημένο του, ώστε να γίνουν ένας αντί δύο.
Η αιτία τούτου είναι, ότι αυτή ήταν η πρωταρχική φύση και ότι κάποτε ήμασταν ολόκληροι. Του ολοκλήρου λοιπόν ο πόθος και η ορμή έχει τ’ όνομα έρως. Πρωτύτερα – το επαναλαμβάνω – ήμασταν ένα. Τώρα όμως για τις αμαρτίες μας μας έχει διαμελίσει ο θεός,
Για τους λόγους αυτούς πρέπει ο ένας τον άλλο να συμβουλεύει , να έχει σεβασμό προς τους θεούς, ώστε να αποφύγουμε εκείνα που δεν πρέπει, και να πραγματοποιούμε  τα άλλα, τα σωστά, με τον Έρωτα πάντα οδηγητή και κυβερνήτη μας. Εναντίον του Έρωτα κανείς να μην αντιδρά, γιατί όποιος αντιδρά επισύρει το μίσος των θεών. Ενώ αν γίνουμε αγαπημένοι του θεού και ειρηνεύσουμε μαζί του, θα ανακαλύψουμε ανάμεσα στο πλήθος των ανθρώπων το άλλο μισό μας και θα επικοινωνήσουμε με τους αγαπημένους μας, τους πραγματικά δικούς μας, πράγμα που ελάχιστοι σήμερα κατορθώνουν.
Μόνο με αυτό τον τρόπο το γένος των ανθρώπων θα πετύχει την ευδαιμονία, αν, δηλαδή, φτάσουμε στο φυσικό αποτέλεσμα του έρωτα και βρει ο καθένας μας τον αγαπημένο, τον δικό του, ώστε να επανέλθει στην πρωταρχική κατάσταση.

ερωτικό τραγούδιMoody Blues Nights In White Satin (ξέρετε εσείς)

Ερωτευτείτε γιατί χανόμαστε!!!

Advertisements

10 Σχόλια to “Περί έρωτος”

  1. Καλησπέρα και χρόνια μας πολλά!! Δεν το ήξερα και μου άρεσε πολύ!
    Καλό αύριο!

  2. TΕΛΕΙΟ κείμενο με πληροφορίες που αγνοουσα.
    Να είσαι καλά, χαρούμενη και ερωτευμένη με ένα «μισό» που να σε λατρεύει
    ΚΑΛΗ ΑΥΡΙΑΝΗ,

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  3. Τώρα μάλιστα….κάνουμε υπεύθυνη βλογοδουλειά φιλενάς…
    Βέβαια λείπουν δύο τρία πράγματα…. αλλά θα τα προσθέσουμε… για αυτό είναι οι φίλοι……

    Το μεγαλύτερο κενό της ανάρτησης…είναι τα ΚΑΨΟΥΡΟΤΡΑΓΟΥΔΑ….
    Προτείνω λοιπόν….και ελπίζω να βοηθήσουν και οι άλλοι…..
    (για να βρώ έμπνευση…σκέφτομαι τον Λατρεμένο…Ζορρό)

    1) Σώσε με, δώΖμου να πιω το δηλητήριο….θα είναι η ζωή μου ένα μαρτύριο…. τώρα που ο αετός δεν πετάαααααα…….

    2)Μακαρόνια με κιμά…. (γιατί εμφανίζεται ημίγυμνος ο Σααααααάκηηηηηηης)

    3)Τι θα ήμουν αν θα σ’έχανα….αν θα σέχανα….κτλ…
    Θα ήμουν ένα κουτσουράκι….
    (ο χορός επαναλαμβάνει: κουτσοράκιιιιιι)

    Δεν βάζω ξένα… γιατί ο Λατρεμένος…δεν ξέρει ξένη γλώσσα πέρα από τα Ποντιακα….

    Τώρα νομίζω είμαστε κομπλέ….
    :-))))

    Ουφ…..

  4. “…και πάλι όταν πεθάνετε, εκεί κάτω στον Άδη ένας να είσθε και όχι δύο, σε ένα ταυτόχρονο θάνατο”
    Αυτό μόνο. Γιατί έρωτας χωρίς ευτυχισμένο τέλος, δεν αξίζει.

    Καλημέρα.

  5. Α πα πα αυτά τα πισινοθανάτια που έλεγε η Διαμαντοπούλου δεν τα μπορώ, συγνώμη βρε Στεριανή Ζάλη.

    Άμα θέλει ο άλλος να πεθάνει δηλαδή, δεν μπορεί να πάει να πεθάνει μόνος του; Εμένα τι με θέλει; Ή εγώ τι τον θέλω μαζί μου, να μου μείνει πιστός και στον τάφο; Βρε σκασίλα που θα την έχω μέσα από τον τάφο! Έλεος, Παναγιά μου….

    Αυτό δε το άλλο, με τις τρύπες στο χώμα, που τελικά τους έστρεψαν τα όργανα ώστε να βρίσκουν πια οι έρμοι τον στόχο! Κι όταν είναι του ίδιου φύλου και δεν υπάρχει στόχος να βρουν, να κάνουν και καμιά δουλειά επιτέλους!! Θείε Πλάτωνα, σαν περίεργα να μας τα λες!

    Τέλος πάντων, πολύ ωραία η ανάρτησή σου Χουλκ αγαπημένη, μην ακούς που γκρινιάζω. Είναι που πάντα προτιμούσα να πιστεύω πως αντί να περνά κανείς μια ζωή ψάχνοντας το άλλο του μισό, προτιμότερο είναι να προσπαθήσει να γίνει ο ίδιος ένα ολόκληρο και να ψάξει στη συνέχεια για ένα άλλο ολόκληρο. Ντόμπρα πράγματα δηλαδή.

    Πολλά φιλάκια!

  6. Πες τα, πες τα!!!
    Μια χαρά τα λέει και ο Πλάτωνας, εγώ προτιμώ το Συμπόσιο του Ξενοφώντα…Πιο πολύ μου άρεσε, λόγω περιεχομένου…
    Σε φιλώ, αναρωτιέμαι τί έγραφε το άλλο ποστ…

  7. ουάου!!!

    (δεν λέω άλλες λέξεις τελευταία… γιατί συναναστρέφομαι μόνο τον μικρό Τρότσκι, που λέει μόνο ουά!)

    Αυτή η ιστορία είναι καταπληκτική… υπάρχει και στο βιβλίο «ο χρυσος γάιδαρος» (να μην κάνω κι εγώ το κομμάτι μου για τις γνώσεις που διαθέτω; Αμ πως!)

    Φιλιά πολλάάάάάά! :))

  8. @ Σοφία
    Καλημέρα Σοφία μου,
    Χαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτηση.
    Καλό ΣΚ.

    @ glarenia
    Καλημέρα, Γλαρένια μου.
    Και σε σένα εύχομαι τα ίδια.
    Καλά να περνάτε.
    Φιλιά.

    @ akanonisti
    Καλά, που έβαλες και πάλι το χεράκι σου, φιλενάς, καθόσον από καψουροτράγουδα δε πάω καθόλου καλά και από ποντιακά δε σκαμπάζω.
    Οντως, η βλογοδουλειά νομίζω πως πλέον ολοκληρώθηκε.
    :D

  9. @ Στεριανή Ζάλη
    Πάντα το καλό τέλος είναι που προσδίδει το χαρακτηρισμό «του ευτυχισμένου» σε έναν έρωτα, σε μια ζωή.
    Καλό ΣαββατοΚύριακο.

    @ Cleareaching
    Μου αρέσει η θεώρησή σου. Να ολοκληρωθούμε εμείς κατ΄ αρχάς και μετά να ψάξουμε να βρούμε άλλο ένα ολόκληρο. Τη βρίσκω απόλυτα σωστή.
    Πέρα όμως από τις προσωπικές μας κοσμοθεωρίες κάτι τέτοια παραμυθάκια, μας ταξιδεύουν και μας βοηθάνε να ξεφεύγουμε έστω και για λίγο από τη καθημερινότητα.
    Σε φιλώ.

  10. @ Artanis
    Ολόκληρη η αρχαία ελληνική γραμματεία είναι καταπληκτική, αλλά με τον Πλάτωνα έχω ένα τρελλό ‘κόλλημα’.
    Οσο για την άλλη ανάρτηση, θα τη τακτοποιήσω αυριο-μεθαύριο (εφόσον κατορθώσω να τη ξαναβρώ)
    Φιλάκια

    @ manetatius
    Γιατί εχω το προαίσθημα ότι η λέξη, που θα ακολουθήσει αυτό το ‘ουά’ θα είναι το «μαμ»;
    Φιλιά και πολύ πολύ κουράγιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: