Αη-κιου, αη- λάινερ και αη… οβ δε τάιγκερ…

Διάβασα πρόσφατα, στο μπλογκ της Κατερίνας, μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση, η οποία με έκανε να σκεφτώ λίγο περισσότερο πάνω στους όρους ευφυΐα/νοημοσύνη και να προβληματιστώ σε σχέση με το πόσο δέσμιοι είμαστε όλοι μας των κοινωνικών στερεοτύπων, του εκπαιδευτικού συστήματος, και των ‘βαθμολογιών’ γενικότερα.

Η Κατερίνα βέβαια αναφέρεται κυρίως σε «παιδιά με δυσκολίες, παιδιά διαφορετικά, παιδιά με ειδικές ανάγκες» ωστόσο θεωρώ ότι το θέμα παρουσιάζει ευρύτερο ενδιαφέρον καθώς νομίζω ότι τελικά η ευφυΐα ενός ανθρώπου παρουσιάζει διακυμάνσεις –πολύ σημαντικές μερικές φορές- στα διάφορα νοητικά πεδία.

Η Κατερίνα, προτείνει ένα σύνδεσμο, στον οποίο γίνεται εκτενής αναφορά στα διάφορα είδη ευφυΐας.

Και ερωτώ :

Πότε ακριβώς χαρακτηρίζεται ένας άνθρωπος ως ευφυής;

Όταν σε όλα τα νοητικά πεδία –αν βεβαίως δεχτούμε ότι η ευφυία είναι μετρήσιμο μέγεθος, βάσει κάποιας αξιόπιστης κλίμακας- επιτυγχάνει, χωρίς σημαντικές αποκλίσεις, έναν καλό μέσο όρο;

Όταν σε κάποιο, σε κάποια ή και σε όλα τα νοητικά πεδία η βαθμολογία του ξεπερνάει κατά πολύ τον μέσο όρο; Και τι γίνεται όταν ένα άτομο, σε κάποια νοητικά πεδία παίρνει μια καλή «βαθμολογία», ενώ σε κάποια ή σε κάποιο συγκεκριμένο πεδίο πιάνει πάτο;

Και ερωτώ, κυρίες και κύριοι, από προσωπικό, πολύ μεγάλο, μέγιστο για την ακρίβεια, ενδιαφέρον, καθώς θεωρώ τον εαυτό μου άτομο με ειδική ηλιθιότητα (ας μην παρεξηγηθώ : τον όρο «ηλιθιότητα» τον χρησιμοποιώ σε αντιδιαστολή με τον όρο «ευφυΐα» : Στερουμένη παντελώς –μα παντελώς όμως- χωρικής νοημοσύνης, διατηρώ για τον εαυτό μου το δικαίωμα να με αποκαλώ χωρικά ηλίθια. )

flickr.com/photos/8271125@N02/1361411517

Και εξηγούμαι : Έχω πολύ μεγάλο –τρομακτικό είναι η σωστότερη λέξη- πρόβλημα, στο προσδιορισμό του χώρου. Ακόμα και στη γειτονιά, που γεννήθηκα και μεγάλωσα, πολλές φορές χάνομαι. Η ιδιαιτερότητά μου αυτή καθώς και η ανασφάλεια, που μου προξενούσε, υπήρξε η αιτία, που σταμάτησα, πριν κάμποσα χρόνια να οδηγώ, καθώς, κάθε φορά, που έβγαινα με το αυτοκίνητο, αισθανόμουν σαν τον Μωυσή, στην έρημο, ψάχνοντας να βρω, από πού στο καλό θα πάω στο προορισμό μου. Δυσκολεύομαι ακόμα και στο να καταλάβω ή να θυμηθώ αν ένας δρόμος είναι παράλληλος ή κάθετος σε κάποιον άλλον.

Το πιο αξιομνημόνευτο γεγονός, μου συνέβη όταν ήμουν φοιτήτρια. Εκείνη την εποχή λοιπόν, συνήθιζα, δύο φορές την εβδομάδα, να πηγαίνω στα Εξάρχεια, σε μια κοπελιά, Αμερικανίδα, εν είδει μαθήματος, προκειμένου να βελτιώσω τη προφορά μου στα Αγγλικά. Φοιτούσα στη Νομική (Σίνα και Σόλωνος) και μετά το μάθημα (σπανιότερα) ή τη καφετέρια (συχνότερα) κατηφόριζα τη Σόλωνος, έστριβα δεξιά, στη Ζωοδόχου Πηγής και μετά από δυο –αν θυμάμαι καλά- οικοδομικά τετράγωνα έφτανα στο σπίτι της κοπελιάς. Τελειώνοντας το μάθημα, κατηφόριζα τη Ζωοδόχου Πηγής, έφτανα στη Σόλωνος, έστριβα δεξιά και συνέχιζα να κατηφορίζω τη Σόλωνος.

Μια ωραία μέρα λοιπόν, μετά το μάθημα, βγαίνω από το σπίτι της κοπελιάς και κατευθύνομαι προς τη Σόλωνος. Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω, δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω και ξαφνικά… (όχι δεν έχει δράκο) συνειδητοποιώ ότι πονάνε τα πόδια μου και … δεν έχω φτάσει ακόμα στη Σόλωνος. Κοντοστέκομαι, κυττάω γύρω μου, και ! τι φρίκη! Σόλωνος ΠΟΥΘΕΝΑ. Αρχίζω να ανακατεύομαι από το άγχος. Βλέπω έναν άνθρωπο να πλησιάζει και –εγώ η γένημμα-θρέμμα Αθηναία- παίρνοντας ύφος αγνής και αθώας επαρχιωτοπούλας, που βρέθηκε χαμένη στη μεγαλούπολη, του απευθύνω την ερώτηση :

Με συγχωρείτε, πώς θα βγώ στην Ομόνοια;

(Παρένθεση: Η «Ομόνοια» ήταν προπέτασμα καπνού για να κατορθώσω να προσανατολιστώ (!). Μη ζητήσω τη Σόλωνος, που πιθανώς να ήταν εμφανώς κάπου εκεί γύρω και γίνω και τελείως ρόμπα!!! – είπαμε ήλιθια – ηλίθια αλλά στα σενάρια επιστημονικής φαντασίας είμαι και η πρώτη!)

Με κυττάει ο άνθρωπος απορημένος και με ύφος «από –ποια- Γκράβαρα- κατέβηκε- το- ζαβό -τούτο» μου απαντάει :

«Ομόνοια; Τι δουλειά έχει εδώ η Ομόνοια; Προχωρήστε ευθεία, ο μεγάλος δρόμος, μπροστά είναι η Αλεξάνδρας, πάρτε ταξί και ζητήστε να σας πάει στην Ομόνοια.»

Κοντολογής, είχα πάρει την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή, που έπρεπε, είχα περπατήσει για αρκετή ώρα, και είχα φτάσει στο διαμετρικά αντίθετο σημείο, χωρίς να έχω πάρει μυρωδιά τι συνέβαινε.

Με αυτή λοιπόν την ειδική μου ΑΝΑΓΚΗ (ανάγκη είναι και μάλιστα αναγκότατη) παιδεύτηκα για πάρα πολλά χρόνια. Προσπαθούσα επίμονα να κρύψω, αυτό που, στα μάτια των άλλων –ήμουν σίγουρη – θα φάνταζε σαν ηλιθιότητα. Κάθε φορά, που, λόγω δουλειάς, έπρεπε να επισκεφθώ μια επιχείρηση, έφτανα στα όρια της νευρικής κατάρρευσης.

(Ανοίγει παρένθεση: Μα και αυτοί οι επιχειρηματίες, πάνε και στήνουν τα ‘μαγαζιά’ τους όπου τους κατέβει! Τι μέσα σε λαχαναγορές, τι σε κάτι ερημικές τοποθεσίες της δυτικής Αττικής – οδός: χωράφια-αριθμός:λαγκάδια, – τι δίπλα στα πρακτορεία, όπου κυκλοφορούν μόνο νταλίκες –μόνο νταλίκες και εγώ!- όπου τους έρθει σας λέω. Κλείνει η παρένθεση)

Κάθε φορά, που κάποιος φίλος ή φίλη με προσκαλούσε σε βραδινή έξοδο τη ψιλοκοσκίνιζα για να είμαι σίγουρη ότι θα κατάφερνα να επιστρέψω σώα στο σπίτι μου και δε θα βρισκόμουν ξαφνικά ας πούμε στη Θήβα.

Αφήνω στην άκρη το άγχος που τράβαγα για να το παίξω άνετη, ή τα ψέματα, που εφεύρισκα για να αποφύγω καταστάσεις, όπου δεν θα τα έβγαζα πέρα.

Γενικά, αγωνιζόμουν να κινούμαι πάνω σε αυστηρά προκαθορισμένες και προμελετημένες συντεταγμένες, για να αισθάνομαι σίγουρη ότι το βράδυ θα κοιμηθώ στο κρεβάτι μου .

Μέχρι που μια μέρα, χωρίς να ξέρω γιατί, – ίσως να ήταν η σωρευμένη κόπωση τόσων ετών- κάτι έκανε κλικ μέσα μου.

Ε! Αϊ σιχτιρ πια με το αη-κιου.
Από δω και πέρα μόνο με αη- λάινερ και το αη… οβ δε τάιγκερ…

To πήρα απόφαση, αποφάσισα να αποδεχτώ το πρόβλημά μου, άρχισα να το μοιράζομαι και … όλα ξαφνικά έγιναν πιο εύκολα.

Στα επαγγελματικά ραντεβού φροντίζω να πηγαίνω μαζί με κάποιον συνάδελφο, με καλή αίσθηση προσανατολισμού.

Στα ταξί όταν με ρωτάνε «από πού να πάμε;» απαντώ μεγαλόπρεπα και με άνεση «Δε βαριέστε, απ΄ όπου κι αν πάμε το ίδιο είναι. Πάμε απ΄ όπου νομίζετε ότι θα έχει τη λιγότερη κίνηση.» Και φυσικά, όλοι οι ταξιτζήδες συμφωνούν μαζί μου. Τώρα αν κάποιοι με ψιλοδουλεύουν και με κάνουν και καμιά βόλτα παραπάνω ε! χαλάλι τους. Εγώ πάντως χαλαρώνω και απολαμβάνω τη διαδρομή –πάντα με ακουστικά στο αυτί. (Ελεος με εκείνο το Derti FM – μα όλοι οι ταξιτζήδες ντερτιλήδες και σεβνταλήδες είναι πιά;! Κλείνει και αυτή η παρένθεση)

Και το καλύτερο φυσικά : βρήκα άντρα, που από μόνος του είναι ένα ζωντανό ντζιπιες.

Ολα τα παραπάνω δεν τα ανέφερα για να μου δώσετε παρηγοριά. Όπως προείπα πάνε χρόνια πια , που έχω αποδεχτεί την ειδική μου ανάγκη και με έχω αγαπήσει όπως πραγματικά είμαι : μια αξιολάτρευτη, πανέξυπνη θεά, με ένα μικρό προβληματάκι αντίληψης του χώρου!!!

Χωρίς πλάκα τώρα, πέρα από το δικό μου παράδειγμα, το οποίο, ναι! αντιλαμβάνομαι ότι είναι ακραίο, συναντάω καθημερινά στη ζωή μου άτομα, τα οποία, λόγω του ότι υστερούν σε κάποιο νοητικό πεδίο και ΠΑΡΑ το γεγονός ότι σε ΟΛΑ τα άλλα τα καταφέρνουν μια χαρά, μιζεριάζουν, προβληματίζονται, αγχώνονται.

Η κόρη μου παραβλέποντας τις εξαιρετικές επικοινωνιακές της δυνατότητες (σ΄ αγοράζει και σε πουλάει μέχρι να πεις… κύμινο) πικραίνεται, γιατί δεν είναι καλή στα μαθηματικά, ο γιός μου, που είναι μαθηματικό κεφάλι, προβληματίζεται, που δεν έχει άνεση στο γραπτό λόγο, συνάδελφος στη δουλειά (το πιο οργανωτικό, μεθοδικό και παρατηρητικό άτομο), που έχω γνωρίσει, αγχώνεται γιατί ‘δεν έχει καλή σχέση με τους αριθμούς’.

Λέω λοιπόν : Μήπως είναι καιρός να βάλουμε στην άκρη τις λογής λογής βαθμολογίες, κουτάκια και στερεότυπα, να αποδεχθούμε τη διαφορετικότητα και τις ιδιαιτερότητες της προσωπικότητας μας και να προχωρήσουμε στη ζωή μας, παίρνοντας σα βάση ο καθένας αυτό, στο οποίο τα καταφέρνει και με το οποίο νοιώθει ασφαλής, χωρίς να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι είμαστε σε όλα πρώτοι;

Μήπως τελικά ήρθε ο καιρός να αφήσουμε τους εγωισμούς και να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας;

Και εν τέλει πρακτικά στη ζωή μας, στη καθημερινότητά μας, πόση απήχηση, πόση σημασία έχει το αμφιλεγόμενο ‘αη-κιού’;

Πόσο τελικά βαραίνει στην ευτυχία μας;

Advertisements

18 Σχόλια to “Αη-κιου, αη- λάινερ και αη… οβ δε τάιγκερ…”

  1. Αγαπητή μου Χουλκ,

    η μια εκδοχή είναι να ασχοληθεί ο καθένας με ότι καταφέρνει καλύτερα. Η άλλη εκδοχή (και πιο ενδιαφέρουσα για μένα) είναι να αναλάβει ο καθένας αυτό που τον δυσκολεύει, ώστε να το μάθει καλύτερα! Για παράδειγμα, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να σε ακολουθήσω στη διαδρομή Ομόνοια-Σύνταγμα-Μοναστηράκι (παράδειγμα) ακόμα και αν μας έπαιρνε μια μέρα να φτάσουμε! Αρκεί να ένιωθες εσύ άνετα και να μην σε ενοχλούσε το γεγονός ότι θα γέλαγα όταν θα περνούσαμε ξανά και ξανά από το ίδιο σημείο! Καταλήγω πως σημασία έχει να περνάς καλά και να είσαι κουλ με τον εαυτό σου, όλα τα άλλα δεν έχουν ουδεμία σημασία!

    ΥΓ: Για το σοβαρό του θέματος ας απαντήσουν οι επόμενοι ;-) Εγώ θα ήθελα το τηλέφωνό σου γιατί πότε πότε πρέπει να περνάω από τα προκτορεία, εκεί στου Ρέντη και κατάλαβα ότι τα έχεις μάθει καλά ;-) Να είσαι κάθε μέρα και καλύτερα εύχομαι! Φιλιά!

  2. Καλησπέρα Houlk και σ’ ευχαριστώ πολύ για την αναφορά. Ελπίζω να σου λύσω μερικές απ’ τις απορίες στις επόμενες αναρτήσεις μου, που θα αφορούν αυτό το θέμα. Θα είχα ανεβάσει ήδη μία, αλλά γεγονότα άλλα, πιο σημαντικά, με απορρόφησαν εντελώς.. Θα επανέλθω όμως, μόλις μπορέσω.

    Ας πούμε για την ώρα, πως το IQ σχετίζεται μόνο με την πιθανή σχολική επιτυχία. Πρόσεξες τις λέξεις «μόνο» και «πιθανή» που χρησιμοποίησα; Δεν είναι τυχαίες. Καθόλου.

    Εξάλλου, ο Stephen Wiltshire, αν έκανε ένα συμβατικό τεστ νοημοσύνης, φαντάζεσαι ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα, έτσι δεν είναι; Κι όμως, τα καταφέρνει μια χαρά στη ζωή του. Όπως και πολλοί άλλοι άνθρωποι ευτυχώς.

    Εγώ αναφέρθηκα σε παιδιά σε κείνες τις γραμμές, επειδή έχει τεράστια σημασία να παίρνουν όλη τη βοήθεια που δικαιούνται. Μερικές φορές οι χαμηλές προσδοκίες του περιβάλλοντος (των γονιών αλλά και των δασκάλων ως επί το πλείστον), επηρεάζουν αρνητικά την εξάλιξη τους κι αυτό το θεωρώ απίστευτα άδικο για κείνα. Ωστόσο, γενικότερα, το θέμα «νοημοσύνη», «ευφυία», μας αφορά όλους. Καλά έκανες και το έθιξες αυτό.

    Πάντως μην ανησυχείς καθόλου. Κι εγώ το ίδιο πρόβλημα έχω. Από προσανατολισμό και αντίληψη χώρου, πάσχω ανέκαθεν.

    Τα φιλιά μου έχεις. Και πάλι σ’ ευχαριστώ. Να είσαι καλά.

  3. Ωραία ανάρτηση! Με παρηγόρησε αρκετά… Γιατί εγώ είμαι σχεδόν στα πάντα προβληματικός! Το IQ μου πρέπει να είναι σε πολύ χαμηλό σημείο, αφού έχω πρόβλημα σε κάθε γνωστικό και μη πεδίο. Με τη μανία μου να ασχολούμαι με πολλά και διαφορετικά, έχω αποκτήσει επιφανειακές γνώσεις σε όλα τα πεδία (πλην του αθλητικού, όπου, ηθελημένα αγνοώ τα πάντα), αλλά τίποτε δεν γνωρίζω καλά και σε βάθος. Αλλά μάλλον αυτό είναι άλοθι για να κρύψω την αδυναμία μου να εμβαθύνω και να γίνω ειδικός, ακόμη και σ’ αυτά που έχω σπουδάσει. Αυτά για να παρηγοριέσαι, αν σου ξανάρθει κάποτε το σύμπλεγμα για την αδυναμία σου να προσανατολίζεσαι.

  4. Καλή μου Χούλκ,
    έπιασες ένα ευαίσθητο σημείο όλων μας. Όλοι κάτι έχουμε που μας δυσκολεύει την ζωή. Εγω έχω ένα προβληματάκι, λέμε τώρα, με τους αριθούς, και ένα άλλο που έχει πλάκα για μένα, για τους άλλους δεν νομίζω, δεν μπορώ να απομνιμονεύσω ότι διαβάζω, όσο και προσεκτικά να το διαβάζω, και να μπορώ να το μοιραστώ με άλλους. Αντί για αυτό το εξηγώ με ιστορίες και παραμύθια…Έλεος!! Ευτυχώς, έχω να κάνω με παιδιά, και δεν φαίνεται σαν κάτι ..αρνητικό. Αυτό με το χώρο, σε μένα είναι θέμα συγκέντωσης. Αν δεν προσέχω είμαι όπως τα λες, όταν προσέχω πάω ακριβώς εκεί που πρέπει….Μυστήριο το μυαλό του ανθρώπου!
    Καλή βδομάδα καλέ!

  5. Kαι το πρώτο το καλύτερο, ξέχασα να πω, γιατί ντρέπομαι λίγο, την ορθογραφία! Ευτυχώς που υπάρχει η διόρθωση στο μηχάνημα!
    ΑΧΧΧΧΧΧΧΧ!

  6. Επειδή αναφέρεσαι σε θέμα που με έχει απασχολήσει πραγματικά, να σου πω ότι σοβαροί επιστήμονες ισχυρίζονται ότι όλα αυτά εξηγούνται από το πώς ζούσαν οι πρόγονοί μας (στις σπηλιές, τόσο παλιά!). Τον καιρό εκείνο τον παλιό λοιπόν, οι άντρες έβγαιναν από τη σπηλιά και πήγαιναν για κυνήγι. Δρόμο έπαιρναν, δρόμο άφηναν, ρίχνανε ακόντια, σκότωναν τα ζώα και επέστρεφαν στη σπηλιά. Τι έμαθαν; Να προσανατολίζονται και να υπολογίζουν αποστάσεις. Οι γυναίκες πάλι έμεναν στην σπηλιά, φρόντιζαν γέρους και παιδιά, μαγείρευαν, έγδερναν ζώα, τάιζαν, φρόντιζαν τη φωτιά. Τι έμαθαν; Να κάνουν πολλά μαζί (και να μιλάνε ταυτόχρονα).
    Φυσικά υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις, αλλά η επιστήμη έρχεται και πάλι να δώσει απάντηση και να πει ότι παίζει ρόλο και η ποσότητα τεστοστερόνης (της ανδρικής ορμόνης) που είχαμε ως έμβρυα! Πολύ πρόσφατα (ίσως και την προηγούμενη εβδομάδα) είχε σχετικό ντοκυμαντέρ στη τηλεόραση.
    Οπότε δεν είναι θέμα iq. Θέμα γονιδίων είναι.

  7. Εγώ πάλι νομίζω ότι είναι θέμα μη σφαιρικότητας. Η επιστήμη, όσο κι αν έχει προοδεύσει, όσο κι αν την εμπιστευόμαστε (ακόμα και σε θέματα ζωής και θανάτου), πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν έχει μέχρι σήμερα σχηματίσει σφαιρική εικόνα για το τι είναι εγκέφαλος, πώς λειτουργεί, τι συμβολή έχουν οι ορμόνες και τα γονίδια, τη σημασία των νευρικών συνάψεων, κοντολογίς δεν μπορεί να λύσει τους γρίφους της σκέψης, της ευφυίας, της μνήμης, της φαντασίας ούτε να προσφέρει μια συνολική, σφαιρική εικόνα του ανθρώπινου οργανισμού… όσο κι αν θέλουν μερικοί να παίρνουν τα μικρά της κουτάκια και να τα αναγάγουν σε θέσφατα. Εκεί είναι το πρόβλημα.

  8. Κανείς δεν είναι τέλειος σε όλα…Το θέμα είναι να είμαστε ευτυχισμένοι στη ζωή μας, και όχι να τη δυσκολεύουμε με ανοησίες…
    Μια χαρά είσαι…Εγώ έχω πρόβλημα προσανατολισμού, και δεν μαθαίνω τους δρόμους με τίποτα…Αλλά έχω τους χάρτες στην τσάντα και μια χαρά…
    Όχι θα κάτσω να σκάσω…
    Σε φιλώωωω…

  9. μμμ… εγώ πάλι έχω το τρίτο.. το άη οφ δε τάιγκερ, κι αυτό σε βινίλιο…!
    Για άι κιού δεν θα μιλήσω, όσο για προσανατολισμό… ρώτα τον Λου που του έχω σπάσει τα νεύρα «ξέρω έναν γρήγορο δρόμο να φτάσουμε» κι όλο κάνουμε κύκλους ατελείωτους και καταλήγουμε στο ίδιο σημείο!
    Οδούς δεν μαθαίνω ποτέ και το σπίτι μου ακόμα το βρίσκω με τζι πι ες!
    Κάτι άλλο;

    φιλάκια πολλάάάάάά!!

    υ.γ. ο μπαμπάς μου, όταν πρωτοπήρα το δίπλωμα αυτοκινήτου, είχε εύκαιρο το τηλ του Χαρδαβέλα σε περίπτωση που χαθώ!

  10. Χειρότερη από εμένα αποκλείεται να είσαι! Ειδικά αν έχει και κανένα αγαπημένο τραγούδι το ράδιο… όπου βγεί!
    Καλησπέρα Χουλκ μου!!!

  11. Αυτοί που βάζουν τούς ανθρώπους σε κουτάκια έχουν το πρόβλημα και πρέπει να γιατρευτούν,Οι υπόλοιποι ειναι απλά ο εαυτός τους.

    :))
    Καλως σε βρίσκω.

  12. Δεν ξέρω. Εγώ είμαι πανέξυπνη (και πανέμορφη) και με άριστη αίσθηση προσανατολισμού. Μόνο που βαριέμαι να κάνω οτιδήποτε πρέπει, είμαι τόσο αφηρημένη που ξεχνάω στάνταρ να ξυρίσω το αριστερό μου πόδι, αδυνατώ ν’ ακολουθήσω το παραμικρό πρόγραμμα – αν και είμαι τέλεια στο να φτιάχνω προγράμματα κι άλλα πολλά.
    Δεν έχω πάθει και τίποτα μ’ όλα τούτα, αλλά δεν έχω καταφέρει και τίποτα σπουδαίο, απ’ την άλλη, όπως ν’ ανακαλύψω την πενικιλλίνη, ας πούμε.
    Δεν παίζει ρόλο η ευφυία, μάλλον. Άμα δεν έχεις μέσον, αγάπη μου!

  13. @ Γιώργος :
    Γιώργο μου, πλέον μια χαρά νιώθω σε κάθε διαδρομή και ειλικρινά καρφάκι δε μου καίγεται όταν κάποιος γελάει μαζί μου, για οποιοδήποτε λόγο. Ισα ίσα, που το απολαμβάνω, καθώς χαίρομαι πραγματικά όταν βοηθάω στο γελάσει ένας άνθρωπος.
    Μοιραζόμαστε την ίδια φιλοσοφία, ότι δηλ. σημασία έχει να περνάς καλά και να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου.
    Οσο για το Ρέντη…πίκρα μεγάλη … μαθαίνεται ο λαβύρινθος; Αστα!!!
    Να ΄σαι καλά και να έχεις ένα πολύ πολύ όμορφο ΣΚ.

    @ aikaterinitempeli
    Καλημέρα, Κατερίνα μου.
    Θα περιμένω να διαβάσω τις καινούργιες αναρτήσεις σου για το θέμα, το οποίο πραγματικά με ενδιαφέρει. Για άλλη μια φορά θα σε ευχαριστησω τόσο για τη θεματολογία όσο και για την επιστημονική τεκμηρίωση των γραπτών σου.
    Πολλά φιλιά.

  14. @ heliotypon
    Φίλε μου, οι αναρτήσεις σου με οδηγούν σε εντελώς αντίθετο συμπέρασμα εν σχέσει με το iq σου. Οσο για τη μανία σου να ασχολείσαι με πολλά και διαφορετικά, δεν θεωρώ ότι είναι μειονέκτημα, το αντίθετο μάλιστα. Δε σου κρύβω ότι αυτή η μανία της εξιδίκευσης, που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια τη κοινωνία μας, με κουράζει πάρα πολύ.

    @ Σοφία
    Σοφία μου, το να μοιράζεσαι πράγματα, και να τα εξηγείς, χρησιμοποιώντας ιστορίες και παραμύθια (και πολύ περισσότερο με το εκπληκτικο σου χιούμορ) νομίζω ότι είναι τόσο σημαντικό, ώστε από μόνο του αρκεί για να αντισταθμίσει όλα τα τυχόν άλλα μικροαρνητικά.
    Σου εύχομαι ένα πολύ πολύ όμορφο Σαββατοκύριακο.

  15. @ la koumbara

    Καλώς ήρθες
    Μου φαίνεται ότι η αιτιολόγηση όλων των σύγχρονων κοινωνικών και μη θεμάτων ανάγεται όλο και πιο συχνά πια στα γονίδια και στους προγόνους μας. Συνάδελφοί μου στη δουλειά προσπαθούν απεγνωσμένα (και μάταια…) να με πείσουν ότι πχ. η αρρώστεια τους με το ποδόσφαιρο σχετίζεται με εκείνες τις μακρινές εποχές, με τις σπηλιές, τους κυνηγούς κ.λπ, κ.λπ. Πραγματικά δεν ξέρω. Οι μόνοι γονιδιακοί συσχετισμοί, που μπορώ να διακρίνω είναι αυτοί των σύγχρονων νεατερντάλιων :χόμο εκονόμικους και δε συμμαζεύεται :-))
    Καλό Σαββατοκύριακο.

    @ cleareaching
    Εχεις απόλυτο δίκιο. Η φύση κρατεί ακόμα καλά κρυμμένα τα μυστικά της. Μέχρι να διαλευκάνουμε (αν το κατορθώσουμε ποτέ) τα μυστικό του εγκεφάλου, αλλά και της ύπαρξης γενικότερα, ας έχουμε απλώς τις κεραίες μας ανοιχτές, μακριά από θέσφατα και στερεότυπα.
    Πολλά φιλιά.

  16. @ artanis
    Ετσι μπράβο καλή μου. Να κάνουμε τη ζωή μας χαρούμενη, εύκολη ακι φωτεινή.
    Να σαι καλά.
    Πολλά φιλιά.

    @ manetarius
    Αν και μανιταράκι, φαίνεται από μακριά το άη οφ δε τάιγκερ!!!
    Πρόσεχε τώρα με το μεντεσεδάκο μη χαθείτε πουθενά, και έρθει η ώρα του φαγητού, γιατί θα έχουμε δράματα, απ΄ ό,τι έχω καταλάβει.
    Πολλά πολλά πολλά φιλιάααααααααα

  17. @ Καημός
    Καημέ μου, τι όμορφα όμως, που είναι να περιπλανιέσαι, με συνοδεία ένα αγαπημένο τραγούδι!

    @ Νατάσσα
    Και το να είσαι απλά ο εαυτός σου είναι τελικά το πιο σημαντικό : το καθημερινό μας θαύμα.
    Καλώς ήλθες.

    @ elf
    Tη πενικιλλίνη δεν την ανακάλυψες, αν και πανέξυπνη, απλά γιατί σε πρόλαβε άλλος (για τον ίδιο ακριβώς λόγο -κύττα σύμπτωση τώρα- δεν έγραψα και εγώ το «Συμπόσιο»). Κι αυτό για το μέσον ξαναπέστο. Και ο Φλέμινγκ και ο Πλάτωνας, πάω στοίχημα, κάποιον είχαν και τους προωθούσε.

  18. […] κάποια ερωτήματα στην ανάρτηση της που θα δείτε εδώ κι ελπίζω σύντομα να πάρει τις απαντήσεις της, όπως […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: