Νεανικοί Ερωτες

Αφιερωμένο στη wilma, στην elf, στη manetarius, στη cleareaching και σε όλες τις άλλες μανούλες…

.

.

.

Εδώ , στη μικρή μας  βλογογειτονιά έχουμε πολλές μανούλες.
Νέες μανούλες.
Που μεγαλώνουν τα μικρούλια τους, με κόπο, με αγωνία, με κούραση.

Που ξεθεώνονται ολημερίς κι ολονυχτίς , καταθέτοντας το απόθεμα της ψυχής τους για να διαχειριστούν  το κλάμα των μωρών τους, το ξενύχτι τους,  το φαγητό τους, τις ιώσεις τους, τα εμβόλιά τους, τα δοντάκια τους, τα σχολεία τους…

.
Που ξεχνάνε τον εαυτό τους, που  γίνονται χίλια κομμάτια για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους , να τα προστατεύσουν, να τα διδάξουν και να διδαχθούν απ΄ αυτά  συνάμα,

.
Που τα καμαρώνουν μέρα με τη μέρα, να ανθίζουν, να παίζουν, να γελάνε, να μαθαίνουν  να μιλάνε , να αγαπάνε, να περπατάνε, να ανασαίνουν, να ζουν…

.

.

Κουράγιο κορίτσια. Πολύ σύντομα όλες οι αναμνήσεις από αυτή τη δύσκολη –μα και τόσο όμορφη περίοδο- θα συνοψίζονται σε ζεστές μνήμες από γελάκια, αγκαλίτσες, φιλάκια, χαδάκια. Όλα τα δύσκολα θα βυθιστούν στη λησμονιά. Και θα ηρεμήσετε, -όσο μπορεί ποτέ μια μανούλα να ηρεμήσει- και θα ξεκουραστείτε –όσο μπορεί ποτέ μια μανούλα να ξεκουραστεί- και θα περάσει κάμποσος καιρός μέχρι…

………………..

……………….

μέχρι την απίστευτη εκείνη περίοδο, που, απροειδοποίητα, σα σίφουνας θα σαρώσει το σπιτικό σας ένα πρωινό,

τότε που θα δείτε το γλυκό σας παιδάκι να μεταμορφώνεται σε ένα άγριο, ανεξέλεγκτο θηριάκι, χωρίς φραγμούς, χωρίς όρια,

τότε που θα διαπιστώσετε ότι το παιδάκι σας, που μέχρι τότε αρκούσε να το αγριοκοιτάξετε για να συμμορφωθεί στο σπιτικό στάτουςκβό, δεν υπακούει σε τίποτε πιά,

τότε που το τρυφερό μαγουλάκι, που το χαϊδεύατε, το φιλούσατε και ήταν πιο μαλακό κι από μετάξι, θα αρχίσει, να αγριεύει, να σκουραίνει, να τσιμπάει,

τότε που, το μωρό σας, που πάντα λαχταρούσε την αγκαλιά σας, τα χάδια σας, τα φιλιά σας, που σας κύτταζε κι έλιωνε, θα σας σπρώχνει με τσαντίλα στην άκρη,  σε κάθε απόπειρα εκδήλωσης από μέρους σας τρυφερότητας και στοργής,

τότε που το μικρό σας, με κοκοράκια στη φωνή,  θα ωρύεται για τη γονέικη καταπίεση, και θα βρεθείτε αντιμέτωπες ξαφνικά με αναίτιους χειμάρρους  από κλάματα, νεύρα, θυμούς,

Τότε που θα καταλάβετε ότι το παιδάκι σας μπήκε στην ΕΦΗΒΕΙΑ.
Και ότι όλα στη ζωή του πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.
Και στη πρώτη θέση στρογγυλοκάθισε ο Ερωτας.

……………………..

Διακοπές στη λατρεμένη Χαλκιδική.
Αμμουδερές ακτές, καταγάλανα νερά,  ψαράκι, αραλίκι.
Στον αέρα πιάνω ότι το κοριτσάκι μου είναι «κάπως». Λίγο αφηρημένη, λίγο νευρική, κάτι να μου ζητάει επίμονα το κινητό μου για να στείλει μηνύματα στη κολλητή της στην Αθήνα, να της πει πώς περνάει – μηνύματα, που για να τα στείλει, βγαίνει από το δωμάτιο και περιπλανιέται στο κήπο του ξενοδοχείου ή στην ακροθαλασσιά, μόνη, αυτή, που πάντα ήθελε να είναι με παρέα …

Ένα απογευματάκι, αρχίζει να λυσσάει να πάμε για «ψώνια». Θέλει να αφήσουμε πίσω τους άντρες της οικογένειας και να πάμε μια βόλτα οι δυό μας. Να πάμε να χαζέψουμε τα μαγαζιά. To ψώνινγκθέραπυ  είναι ένα σπορ, το οποίο εκ γενετής σχεδόν, το μωρό μου  λατρεύει και φροντίζει να επιδίδεται σε αυτό, όποτε του δοθεί ευκαιρία.   Είναι επίσης μια βασική αιτία για τους καυγάδες μας, μια που εγώ, για να προχωρήσω σε καινούργιες αγορές πρέπει να έχουν αποσβεστεί πλήρως οι προηγούμενες (κάτι σαν να έχουν λιώσει ας πούμε τα ρούχα επάνω μου)

Μια που είμαστε διακοπές, χαλαροί κι ωραίοι όλοι μας, αποφασίζω να μην της χαλάσω το χατίρι. Βγαίνουμε οι δυό μας στα σοκκάκια να περιεργαστούμε τα σταντ με τα τουριστικά μπιχλιμπίδα.
Και τη βλέπω, τη νοιώθω, την οσμίζομαι.
Κάτι τη τρώει. Κάτι θέλει να μου πει.
Και σκάει η βόμβα : «Μαμά, εσύ είσαι πιστή στο μπαμπά;» Και πριν προλάβω, όχι να απαντήσω, αλλά ούτε καν να συνειδητοποιήσω την ίδια την ερώτηση  «Γιατί εγώ», συνεχίζει ακάθεκτη, «είμαι πιστή στις σχέσεις  μου.»
Σμπαρακουάκ !!! Σχέσεις; Το μικρό μου; Το μωρό μου; Το Δικό μου Μωρό; Το ΜΟΛΙΣ 14 ετών;
Ξεροκαταπίνω και εξετάζω με ιδιαίτερη προσοχή ένα χαϊμαλί, που κρέμεται σε ένα σταντ. Το επεξεργάζομαι, προσπαθώντας να ηρεμήσω τις σκέψεις μου, που, σα μαϊμούδια ξεπετάγονται από κάθε ρεματιά  του εγκεφάλου μου.
«Μαμά, με ακούς;»
«Τι; Συγγνώμη μωρό μου, δε πρόσεχα (Πού σαι Λαμπέτη, να θαυμάσεις ερμηνεία μάνας, ήρεμης και ψιλοαδιάφορης για όσα φτάνουν στα αυτιά της !) Ωραίο δεν είναι αυτό το κολιεδάκι; Να το πάρουμε για τη Μαρία; Λοιπόν, τι έλεγες; Σχέσεις; Τι σόι σχέσεις;»
Και πέφτει ξανά η βόμβα, μεγατόνων αυτή τη φορά.
«Τάχω με ένα παιδί.»
(Το χαϊμαλί μπροστά μου ξαφνικά αποκτά εξαιρετικό ενδιαφέρον και η Λαμπέτη συνεχίζει να μιλάει μέσα μου)
«Ναι, ε; Μα, κύττα τι νόστιμα πραγματάκια έχουν αυτά τα τουριστικά μαγαζάκια. Με ποιόν;»
«Δεν τον ξέρεις. Κεμ τον λένε.»

(ΔΕΝ τον ξέρω!!!)
Γρήγορη ανεπιτυχής απόπειρα ταύτισης του υποκοριστικού με κάποιο αντίστοιχο ελληνικό κύριο. Ο Κωστής θα μπορούσε να γίνει Κως και ο Δημήτρης Ντιμ σε κάποια μεταμοντέρνα εκδοχή. Αλλά Κεμ; Μήπως από…Κεμάλ;
Και καταλήγω στο αυτονόητο συμπέρασμα;
«Ξένος είναι; Τι; Ρώσος; Αλβανός;»
«Ελα, ρε μαμά. Γκραφιτάς είναι το παιδί.»

Νέα προσπάθεια γρήγορης ανάκλησης στη μνήμη χωρών, που αρχίζουν από Γκρ- . Γκρ… Γκρ…  Γρουεφσκυ… Γκρουέλα … Γκριφόν…. Γκραν Κάνυον …μπα…όχι (το κέρατό μου, πάντα ήμουν αδύνατη στη Γεωγραφία και τώρα, με όλες αυτές τις αλλαγές, που έχουν γίνει στα βαλκάνια…)
«Και κατά που πέφτει η χώρα του;»
«Μμμμμμμμ, εξυπνάδες. Κάνει γκράφιτι, σου λέω. Κεμ είναι η ταγκιά του.»

Ταγκιά; Κεμ; Γκραφιτάς;
Τέλος. Ο εγκέφαλός μου αδυνατεί να διαχειριστεί και να επεξεργαστεί τη συγκεκριμένη πληροφόρηση.
Και καταλήγω σε μια τελευταία απελπισμένη προσπάθεια ανάλυσης της κατάστασης:
«Παιδάκι μου, πώς τον βάφτισαν;»
«Βασίλη.»

(Το ΄ξερα! Όλοι οι απατεώνες έχουν διπλά ονόματα. Τον τσάκωσα)
«Και δε μου λες; Που τον γνώρισες και δεν τον ξέρω εγώ;»
Και να διευκρινίσω εδώ, πριν αρχίσουν τα κακόβουλα σχόλια πως,  όχι ότι κάνω έλεγχο στα παιδιά μου, αλλά γνωστούς, συμμαθητές, φίλους, γνωστούς φίλων, φίλους συμμαθητών κλπ, -με εννοήσατε πιστεύω- ΟΛΩΣ συμπτωματικά, τυγχάνει να τους γνωρίζω. Αυτός ο γκραφιτάς, πώς μου ξέφυγε;
«Στο εμεσεν.»
Στο ΜΣΝ!!!
…….καταραμένη τεχνολογία… Σϊγουρα, πρόκειται για κάποιον ανώμαλο διεστραμμένο αλήτη, ή κάποιον σεξομανή πορνόγερο – αν όχι , για κάποιον αιμοσταγή σχιζοφρενή δολοφόνο, με πριόνι η με τανάλια, που έχει βάλει το μωρό μου στο μάτι, να το παρασύρει, να το διαφθείρει, να το βιάσει, να το εκμεταλλευτεί,  να το…

Πόσα να αντέξει μια έρημη μάνα πια σ΄ αυτή τη ζωή; Κρύος ιδρώτας με λούζει.
«Και πώς βρέθηκε στο ΜΣΝ σου;»
«Είναι συμμαθητής και φίλος της Μάρας»
(της κολλητής της κόρης μου, που όμως πάει σε άλλο σχολείο, διότι ως γνωστόν, εγώ η βαριά κι ασήκωτη έχω βγάλει ένα παιδί, έξω καρδιά, κοινωνικό, που οι φιλίες του επεκτείνονται σε τρία δημοτικά, δύο γυμνάσια και τρία λύκεια.
«Μμμμάλιστα.  Και τώρα, πού είναι; Διακοπές;»
«Μπα! Στην Αθήνα είναι, γιατί διαβάζει. Έμεινε στη Γεωγραφία και πρέπει να ξαναδώσει εξετάσεις»

– ΕΜΕΙΝΕ;;; ( Παίρνω βαθιά ανάσα και προσπαθώ να δώ δε μπράιτ σάιτ.) Ναι, αλλά στη Γεωγραφία. Πάλι καλά. Θα μπορούσε να είχε μείνει στην ιστορία και εκεί θα τα τα χαλάγαμε – α! όλα κι όλα – σ΄ αυτά τα θέματα εκπτώσεις δεν κάνω.
Και η απόπειρα ψαρέματος συνεχίζεται. Μαθαίνω λοιπόν σιγά σιγά, ότι είναι και αυτός 14 ετών (ΧΑ!-  λες και δεν υπάρχουν δεκατετράχρονοι αιμοσταγείς δολοφόνοι). Ότι μένει στη γειτονιά μας, ότι οι γονείς του (ναι, ναι, τόσο νέα και έχω ήδη συμπεθέρια! ) είναι υπάλληλοι σε μια εταιρεία (κύττα ο αλήτης, πως το έχει φτιάξει το σκηνικό, τόσο αριστοτεχνικά, να δείχνει σχεδόν φυσιολογική οικογένεια) και με τη κόρη μου συναντιώνται  τα Σαββατα, που βγαίνουν με τις παρέες τους στα «στέκια» της γειτονιάς μας (Γκούντις, ΜακΝτόναλντ κ.λπ ).
Κλώθωντας, γυροφέρνοντας, στριφογυρίζοντας τη συζήτηση μια από δω, μια από εκεί, πλησιάζω στο καίριο σημείο.
Τι, ποιο καίριο σημείο;

Το ΣΕΞ φυσικά.

(Μη παρεξηγηθώ- Δεν έχω τίποτε εναντίον του σεξ –ίσα ίσα, που το θεωρώ κινητήρια δύναμη, τη μέγιστη απόλαυση, ΑΛΛΑ σε ό, τι αφορά στο παιδί μου, όσο το δυνατόν αργότερα. ΣΑΦΕΣ; )
Και μετά από μια περίτεχνη στρατηγική καταλήγω :
«Και τι κάνετε, όταν είστε οι δυό σας;»
Και έρχεται η εντελώς απαξιωτική απάντηση, ….
«Τι λες να κάνουμε ρε μαμά; Μου δίνει κανένα φιλάκι.
Σιγά μη κάνουμε και σεξ στην ηλικία μας!!!»

………………..
Όταν τελείωσε η συζήτησή μας ήμουν σίγουρη ότι είχα περάσει το πρώτο μου ψιλο-εγκεφαλικό.
Το δεύτερο το πέρασα, όταν, γυρίζοντας στην Αθήνα, βρήκα λερωμενο το τοίχο απέναντι από το σπίτι μας με μια καρδιά και κάτι μουτζούρες, που η κόρη μου με περηφάνεια μου εξήγησε ότι ήταν η ταγκιά του «γαμπρού» .

.

.

Το τρίτο εγκεφαλικό το έπαθα όταν ήρθε ο λογαριασμός του κινητού μου…

.

.

.

Advertisements

19 Σχόλια to “Νεανικοί Ερωτες”

  1. ΧΑ…ΧΑ! άμα σου λέω!!! Το διάβασες το ποστ για τις κουβέντες για σεξ στην τάξη? Πολύ μου το θύμησε!
    Εγω, σαν μάνα πρώην καλλιτέχνη γραφιτά, ξέρω τις ταγκιές! Είδες μόρφωση!!!
    Τελικά της είπες αν είσαι πιστή!!!!!χα…χα….αυτό να ακούσω..να με ρωτάνε!!
    Καλή Βδομάδα!!

  2. Δεν γνωρίζω την οικογενειακή σας κατάσταση, αγαπητή, αλλά μιας και η σκηνή είναι από πέρσι το καλοκαίρι τουλάχιστον, οι καταστάσεις είτε θα είναι προχωρημένες είτε τα εγκεφαλικά θα έχουν πολλαπλασιαστεί και μετά η μάνα θα έγινε έμπειρη και δεν θα αντιδρά πια!

    Καθότι δεν μπορώ να σας καταλάβω, χωρίς να λέω ότι έχετε άδικο ή είναι εύκολα συναισθήματα, συνήθως συμμαχώ με τα παιδιά και συμφωνώ πως: θα πρέπει να βάλει σκουλαρίκι το παιδί στη μύτη και ο μπαμπάς στο αυτί, να πάει το παιδί μόνο του διακοπές και φυσικά να πάμε να ακούσουμε τον φίλο που παίζει σε κάποιο συγκρότημα!!! Και φυσικά βγάζουν καπνούς από τα αυτιά οι φίλοι μπαμπάδες και μαμάδες…

  3. Τι ρομαντικό!!!! ΑΝ ήμουν στην ηλικία της και μου έκαναν γκράφιτι στον απέναντι τοίχο…ούτε μπορώ να φανταστώ τι θα έκανα από τη χαρά μου!!!

    Να σου ζήσουν τα μωρά σου. (Γιατί πάντα μωρά θα τα έχουμε). Και να τα καμαρώνεις πάντα έτσι: αστεία, κοινωνικά και ανοιχτόκαρδα.
    Είμαι σίγουρη πως κατα βάθος δεν ανησυχείς. Ξέρεις πώς τα έχεις μεγαλώσει :-)

    Ένα πολύ μεγάλο φιλί για καλή βδομάδα!

  4. Αλκιβιάδης Νικηράτου Αλωπεκήθεν Says:

    Ηδη εχω ιδρώσει… ταχυπαλμίες…να κι ο πονοκέφαλος… ξαναζώ τον εφιάλτη. Η Ράνια ξαναχτυπά στο πρόσωπο της Τσαπερδώνας σου. Τασούλααα τα χάπια μου !
    Χουκλάρα…γερνάμε;;;
    Αλλα… πρέπει να ερωτευτούν τώρα… πριν αρχίσουν τον τραχανά, τα τσάγια, τις γέφυρες μεταξύ γομφίου και κοπτίρος…. ααααχχχχ νιάτα, φιλενάδα…πρέπει να καρδιοχτυπούν έτσι. Κι εμείς να καρδιοχτυπάμε αλλοιώς.

    ΥΓ
    Θεμιστοκλής θέλει βοήθεια.

  5. Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχα!!!!
    Πολύ γέλασα !!!!
    Είσαι ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ και τόσο ΤΥΠΙΚΗ !!!!!!!!
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχα
    Θυμήθηκα τότε που είχα γνωρίσει τον άντρα μου…
    Είχα πει στον αδερφό μου…πως είχα γνωρίσει έναν τυπά αριστεριστή…
    Το σφύριξε στη μάνα μου…και σήμανε συναγερμό…πως βγαίνω με μέλος της 17 Νοέμβρη…..
    Ενώ ο πατέρας μου με ανέκρινε…με τρόπο…
    Παίρνει τηλέφωνο σπίτι μου ο γκόμενος…και η μάνα μου του λέει….στο άσχετο….
    «περάστε να σας γνωρίσουμε… από το σπίτι μας… στη Χαλκιδική… είμαστε πολύ δημοκρατική οικογένεια»
    Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχαχαχαχαχαχα

  6. Μπουχουχου!!! Θέλω να κλάψωωωωωω!

  7. Ωχ Παναγία μου!!! Αυτά μας περιμένουν; Τι εγκεφαλικά, παιδάκι μου Χουλκ, παράλυση από τη μία πλευρά θα πάθω! Κι εγώ θέλω να κλάψωωωωω……

  8. χαχαχαχαχααα… τι πλάκα!!!!!

    Τώρα βέβαια όταν θα φτάσει εκείνη η ώρα και για μένα, δε νομίζω να γελάω αλλά μάλλον θα μου έρχονται τα εγκεφαλικά το ένα πίσω από τ’ άλλο!
    Εδώ ήδη έχω αρχίσει να σκέφτομαι που σε 5 χρόνια θα πάει σχολείο.. άσε!
    Κεμ, ταγκιά… έχω μείνει πολύ πίσω τελικά… που να φτάσει κι ο δικός μου στην εφηβεία… δεν θα συνεννοούμαστε :Ρ

    Φιλάκια πολλάάάάά!!!

    υ.γ. και να πεις στην κόρη σου οτι αν δεν την προσέχει αυτός ο Κεμ, θα του κόψω τα πόδια (πω πωωω… κακιά πεθερά θα γίνω…)

  9. Είχα να περάσω μέρες (καταραμένη έλλειψη χρόνου), αλλά μου έφτιαξες το κέφι και μετανιώνω που δε είχα έρθει νωρίτερα! :)

    Μια χαρά βρήκα την ερμηνεία της μάνας. Δεν το συζητώ.

    Έτσι είναι η ζωή.. Κι ευτυχώς έχει και όμορφες στιγμές, ε;

    Σε φιλώ! Να ‘σαι καλά. Να ‘στε καλά (εσύ και όσοι αγαπάς και η 14χρονη κόρη).

  10. κι έτσι απλά μ’εκανες να δακρίσω που δεν έγινα ποτέ μανούλα. Νάσαι όμως καλά άξιζε τον κόπο και θα το ξαναδιαβάσω δυό τρεις φορές γιατί πολύ μου άρεσε. Φιλιά από καινούργιο επισκέπτη….. και δεν μου πρόσφερε κανείς ούτε ένα νερατζάκι ουτε ένα συκαλάκι. Καλό βράδυ!

  11. Πολύ το διασκέδασα! Τρυφερούδια στα πρώτα σκιρτήματα… Αμ αυτή η «New Speak» τι σου λέει; ‘Ενα λεξικό, γρήγορα…

  12. Θα ήθελα (αν σας ήταν εύκολο και δεν προκαλώ ιδιαίτερο κόπο) να μάθαινα από εσάς αν είστε καλά, μια εμφάνισή σας εδώ σε σχόλιο θα ήταν αρκετή

    Σας χαιρετώ και ζητώ συγγνώμη αν ενόχλησα, σας ευχαριστώ.

  13. Καλοί μου φίλοι,

    Απαράδεκτα καθυστερημένη, (αλλά ουδόλως μετανοημένη) λόγω ενός πανέμορφου καλοκαιριού, που είχα τη τύχη να βιώσω, (και για το οποίο ευελπιστώ να σας μιλήσω, μόλις κατορθώσω να ξαναπιάσω ‘αστικούς’ ρυθμούς), χαίρομαι αφάνταστα, που σας ξαναβρίσκω και ξαναρχίζω το διάλογο μαζί σας, μέσα από τα σχόλιά σας.

  14. @ Sophia
    Καλά, εσύ, Σοφάκι, με καταλαβαίνεις, τα έχεις περάσει και τα ξαναπερνάς στη τάξη.
    Δασκάλα, όνομα και πράγμα.
    Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και καλό φθινόπωρο να΄ χουμε!!

    @ Γιώργος,
    Γλάρε μου, πράγματι, μετά τα πρώτα εγκεφαλικά, οφείλω να ομολογήσω ότι έχω κουλάρει πλέον. Σε γενικές γραμμές, θυμάμαι ακόμα τις δικές μου ‘επαναστάσεις’ και δεν πολυ-κολλάω στα παιδιά μου, αν και (ναι, ναι, ομολογώ) προσπαθώ να τους δώσω να καταλάβουν ότι ‘κάθε πράγμα στο καιρό του…’ . Μα 14 ΧΡΟΝΩΝ!!! ;)))

    @ elf
    Πράγματι, όταν είδα το γκρόφιτι, οφείλω να ομολογήσω ότι συγκινήθηκα.
    Να σου ζήσει και σένα ο μπόμπιράς σου και να ζήσετε μαζί πολλές πολλές αστείες περιπέτειες. Είναι τελικά, ό,τι αξίζει και ό,τι μένει στη καρδιά μας.

  15. @ Αλκιβιάδης κ.λπ
    Αμ σε θυμάμαι με τη Ράνια!!!
    Ναι, πρέπει να καρδιοχτυπήσουν τώρα τα καμάρια μας!!!
    Και… πού ‘σαι; Οι διακοπές τελείωσαν.
    Ο Θεμιστοκλής;;;

    @ akanonisti
    Τελικά, οι μανάδες, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη ίδιες είναι, έτσι φιλενάδα;
    Ακόμα και οι … σφόδρα δημοκρατικές!!!

    @ La koumbara
    Οχι, οχι. Μπορεί να ξεκινάς κλαίγοντας, αλλά πάντα καταλήγεις γελώντας.
    Και αυτό είναι το καλύτερο.

  16. @ cleareaching
    Οπως λέω και στη La koumbara, μετά τη πρώτη ‘κατραπακιά’, συνηθίζεις και ολα σου έρχονται αβίαστα και χαρούμενα. Αλλωστε, (το λέει και η elf παραπάνω) ξέρεις σε γενικές γραμμές τι να περιμένεις από τα παιδιά σου.

    @ manetarius
    Kαλέ, τώρα ο Κεμ; Αυτός είναι ήδη παρελθόν. Βρισκόμαστε ήδη στον τρίτο κατα σειρά ‘γαμπρό’. Μεταξύ μας, μάλλον νομίζω ότι είναι οι ‘γαμπροί’, που χρειάζονται προστασία από το μωρό μου. Ωρες-ώρες πραγματικά τους λυπάμαι- αλλά τι να κάνουμε; Είμαστε και μοιραίες γυναίκες στην οικογένεια!!! ;)

    @ aikaterinitempeli
    Κατερίνα μου, χαθήκαμε!
    Ελπίζω τώρα το φθινόπωρο να τα ξαναλέμε όπως παλιά.
    Να σου πώ απλώς, ότι, αυτό το καλοκαίρι, βρήκα επιτέλους την ευκαιρία να διαβάσω το Βενετσιάνικο Χρυσάφι, που, πραγματικά, με συνεπήρε. Ελπίζω να συνεχίσεις.

  17. @ glykeiapiperoriza
    Καλέ, ντροπής πράγματα!
    Ηρθαν επισκέπτες και έλειπαν οι νοικοκύρηδες!!!
    Θα φροντίσω να επανορθώσω τάχιστα. Θα περάσω κι εγώ με τα κεράσματά μου.
    Καλώς ήρθες.

    @ heliotypon
    Αχ, ναι! Με τη Νεα Ομιλία υπάρχει θέμα. Αλλά τι να κάνουμε; Και η γλώσσα εξελίσσεται, όπως όλα άλλωστε.

    @ masterpcm
    Καλέ μου φίλε!
    Θερμές ευχαριστίες για το ενδιαφέρον και -οχι- ποτέ δεν ενοχλείτε!
    Το αντίθετο μάλιστα. Είναι πολύ μεγάλη μου χαρά να σας ‘βλέπω’.
    Είμαι καλά και ελπίζω σύντομα να τα λέμε ‘κανονικά’.
    ΠΟλλά φιλιά.

  18. Αγαπημένη πρώτα από όλα να ζητήσω συγνώμη που άργησα να γράψω.
    Τι ωραία αφιέρωση! η αλήθεια είναι ότι βίωσα μέχρις εσχάτων το κείμενό σου παίρνοντας και τις ανάλογες εκφράσεις ανά παράγραφο. έτσι ξεκίνησα…
    1. με ένα χαμόγελο για όλα αυτά που γράφεις ως μαμά και αποτυπώνεις τόσο γλαφυρά το γολγοθά (λέμε τώρα) όλων των μαμάδων
    2. μετά άρχισαν να σοβαρεύουν τα χείλη εκεί που αλλάζει το μαγουλάκι του παιδιού από μεταξωτό σε γυαλόχαρτο (ωχ ωχ ωχ κάτι θα ακούσουμε τώρα) και
    3. μετά έσφιξαν δόντια και σηκώθηκε φρύδι στο μεγάλο έρωτα που θα τους χτυπήσει τουλάχιστον 56736 φορές την πόρτα. εδώ είχα πλέον μεταμορφωθεί σε γερμανίδα γκουβερνάντα που δεν σηκώνει πολλά πολλά. Κοίτα τα βρε που έμειναν σε μαθήματα και τολμούν να ερωτεύονται! (ανοιχτόμυαλη κι εγώ σαν εσένα, δεν το συζητάμε καθόλου).
    Πάντως εδώ που τα λέμε πολύ θα ήθελα να είχα κι εγώ μια καρδιά σε έναν τοίχο. (αν και με το όνομα που έχω, θα έκανε μπαμ από μακριά σε ποια αναφέρεται και ο πατέρας μου θα αναγκαζόταν να αλλάξει πόλη).

  19. Άντε βρε παιδί μου και σε είχα έννοια!! Δεν τολμούσα να σου στείλω ούτε μέιλ να ρωτήσω τι κάνεις!! Δεν είναι εύκολο αν ξέρεις τι έχει περάσει ο άλλος!!
    Όλα καλά λοιπόν και θα τα πούμε πιο μετά..Ακόμα το καλοκαίρι καλά κρατεί και τα σχολεία έχουν καιρό ακόμα να ανοίξουν!!
    Πολλά φιλιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: