Του Λάμπη…

Έχω ένα τεράστιο κόλλημα με τις ιστορίες των απλών ανθρώπων.

Των ανθρώπων, που γράφουν την ιστορία, όσο και αν η ιστορία επιμένει να τους αγνοεί, να μην κάνει καμιά αναφορά γι΄ αυτούς στα επίσημα κιτάπια της.

Οπότε μου δοθεί ευκαιρία, προσπαθώ να παίρνω γραπτές μαρτυρίες από αυτούς τους ανθρώπους. Μαρτυρίες γραμμένες απλά, στη γλώσσα που έμαθαν να μιλούν, χωρίς περικοκλάδες και ωραιοποιήσεις.

Ψάχνοντας τα χαρτιά μου προχθές βρήκα ένα κομμάτι, που έχει γράψει ο πεθερός μου.

Αναφέρεται στη πορεία της ζωής του. Με λίγα λόγια, σε δυο σειρές,  ξετυλίγει το νήμα μιας ζωής εβδομήντα τόσο χρόνων.

Θα ρωτήσετε γιατί κάνω αναφορά εδώ.

Με όσα ζούμε τελευταία,  η ανάγνωση των γραπτών του γέννησε μέσα μου μια ελπίδα.

Όταν σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο κοντινοί μας, -παππούδες, γιαγιάδες, γονείς μας- ξεκίνησαν με τέτοιες (κι ακόμα χειρότερες) συνθήκες,   έζησαν μια ζωή γεμάτη μόχθο και συνάμα γεμάτη  αξιοπρέπεια, κατόρθωσαν να ξεφύγουν από το ριζικό τους και να διαμορφώσουν τη μοίρα τους,  να πετύχουν στόχους,  δυσθεώρητους στο ξεκίνημα, μια αχνή φωτίτσα ελπίδας ξεπηδάει από μέσα μου.

Γιατί εμείς να μη τα καταφέρουμε;

Πάμε λοιπόν….

Απεφάσισα να γράψω τα της ζωής μου για να βλέπουν η κυρία μου και τα άριστα παιδιά μου το πώς έφτασα μέχρι εδώ.
Έμεινα ορφανός 4 χρόνων, δηλαδή πριν 68 χρόνια. Από 10 χρονών βγήκα στη δουλειά για να πάω στο γυμνάσιο και για να επιβιώσουμε.

Πρώτη δουλειά μου ήταν να πουλάω μαντορίνια και πορτοκάλια με το κομμάτι, μετά πούλαγα νερό με το κουπάκι και λεμονάδες στα τραίνα και έλεγα ότι ήταν παγωμένα, αλλά τουναντίον ήταν ζεστά και μου τα έχυναν στο σβέρκο. Άλλη δουλειά στα 12 μου χρόνια, ξεφόρτωνα τρία βαγόνια κάρβουνο , δηλαδή 30 τόνους για 90 δραχμές. Μετά στα 14 μου χρόνια, πιάνω δουλειά στο παγοποιείο στο χωριό μου και δούλευα 12 ώρες κάθε μέρα, βγάζοντας 1200 κολώνες πάγο και μετά μπαίνοντας στο παγοθάλαμο σε 20 βαθμούς ψύξη υπό το μηδέν, ξυπόλητος γιατί δεν είχα παπούτσια, και γι΄ αυτό είναι παγωμένα τα πόδια μου.

Στο διάστημα αυτό αρραβωνιάζω τη αδερφή μου και αναλαμβάνω όλα τα βάρη απάνω μου, δηλαδή έξοδα αρραβώνων και γάμου με γλέντια.  Χρεώνουμαι στο Θ. τότε 2000 δραχμές καθότι έπαιρνα 35 δραχμές το 12ωρο. Μετά από 6 χρόνια, δηλαδή στα 20 ανοίγω μαγαζί εξοχικό στο Μ. . Παράλληλα αγαπιέμαι με τη Μπ. Περνάει ένας χρόνος και αφήνω το μαγαζί κι έρχομαι στο Πειραιά να πιάσω δουλειά στη ΣΠΑΠ με τη προοπτική να μου δώσουν τη Μπ.  Στέλνω τη κυρά Σταυρούλα και τη ζητάω τη Μπ, αλλά εκτός δε μου τη δώσαν , μας έδιωξαν γιατί δεν ήμουν μόνιμος.

Μόλις μονιμοποιήθηκα επανήλθον και κατόπιν διαπραγματεύσεων τα βρήκαμε. Και στις 13 Νοεμβρίου το 1960 παντρεύομαι και μένουμε στο Πειραιά στα Καμίνια, επί 6 χρόνια, στο σπίτι, το οποίο πήρα προίκα. Το σπίτι το διάλεξα εγώ εκεί γιατί υπέφερα από τα πόδια και ήθελα να είμαι κοντά στη δουλειά.

Το 1961 το Δεκέμβριο κάνουμε το Γ., το γιό μας Τότε έπαιρνα 440 δραχμές το μήνα. Το 1967 φεύγουμε από το Πειραιά και ερχόμαστε στην Αθήνα.  Τότε παίρνουμε τα 3 παιδιά του θείου του Μίμη και ζήσαμε περίπου 8 χρόνια μαζί. Το 1967 στη χούντα κάναμε τη κόρη μας, τη  Β. Εγώ στη δουλειά μου πήγαινα καλά και λίγο λίγο εξελισσόμουνα.

Στο ενδιάμεσο πουλάμε το σπίτι το Πειραιώτικο και παίρνουμε άλλο στην Αθήνα, του γιού μας. Παράλληλα εγώ πήρα κάποιο δάνειο 230.000 είχα και τις οικονομίες μου και πήραμε το 1978 και το σπίτι της κόρης μας. Κάπως μαζέψαμε λίγα λεφτά ακόμα και πήραμε το δυαράκι δίπλα στη Β. και αφού δώσαμε στη κυρία κάποιο μικρό ποσό, το υπόλοιπο ξεχρεωνόμαστε με γραμμάτιο μερικά χρόνια. Τότε βλέπουμε ότι δεν την έφτανε τη Β. το σπίτι και της δίνουμε ένα δωμάτιο από το δικό μας και έτσι βολευτήκαμε όλοι.

Δεν με βοήθησε κανείς εκτός της Γυναίκας μου, που με την Οικονομία της φτάσαμε εδώ και Δόξα τω Θεώ.

Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα αλλά περιορίσθηκα στα πιο συγκεκριμένα και θα ήθελα να τα μιμηθούν τα παιδιά μου.

Advertisements

9 Σχόλια to “Του Λάμπη…”

  1. Διαβάζοντας το ακατέργαστο διαμάντι, η ίδια επίμονη σκέψη που δεν μ’ εγκαταλείπει στιγμή τον τελευταίο καιρό καρφώνεται στο μυαλό μου ξανά, πως εκείνοι κατόρθωσαν να βγουν αλώβητοι σωματικά και ψυχικά από τέτοιες συνθήκες ζωής?…και πόσο λαβωμένοι και συχνά απολύτως ηττημένοι νιώθουμε εμείς στις ‘υπό κρίση’ συνθήκες της δικής μας ζωής’? είναι που έχει καμφθεί μέσα μας η ελπίδα?… που έχει στρογγυλοκαθίσει στη θέση της ο φόβος?…που η αδράνεια έχει ρημάξει κάθε δυνατότητα επιλογής?
    Ίσως η αξία της επιλογής μιας θαρραλέας ζωής μας κάνει κι εμάς πιο αξιοπρεπείς.

  2. Από όλα αυτά πέρνουμε κουράγιο, αλλά αυτή την στιγμή πιο πολύ έχω θυμώσει με τους προδότες που ξεπουλάνε την χώρα
    και σε 2 χρόνια έφεραν την χώρα 100 χρόνια πίσω!
    Πολλά φιλιά!

  3. Επειδή μπόρεσαν οι δικοί μας σε αντίξοες συνθήκες, δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξαναδημιουργηθούν οι συνθήκες αυτές για να αποδειχτούμε τώρα κι εμείς με τη σειρά μας. Από τότε υποτίθεται πως προχωρήσαμε. Αν και τελικά αποδεικνύεται πως όχι.

  4. @ Oberon
    Όλα όσα αναφέρεις μαζί, συν το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό απαξιώθηκαν οι ανθρώπινες σχέσεις και με δυσκολία πια πίνουμε ένα καφεδάκι και μοιραζόμαστε τους φόβους μας. Ας ελπίσουμε ότι όλο αυτό το πανηγύρι θα μας βοοηθήσει να επαναξιολογήσουμε τις προτεραιότητές μας.

    @ sofia
    Αυτό είναι πράγματι απαράδεκτο, Σοφία μου. Και το χειρότερο είναι ότι δε διαφαίνεται κανένα περιθώριο τιμωρίας τους. Αντε να δούμε, μπας και γίνει αρχή με το Τσοχατζόπουλο. Αν και πολύ αμφιβάλλω…

    @ cleareaching
    Εννοείται πως κάθε πισωγύρισμα είναι (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι) απαγορευτικό. Προσπαθώ απλώς να δείξω/να πιστέψω ότι σα λαός έχουμε τη ικανότητα (το γονίδιο;) να ξεπερνάμε τα δύσκολα και να επιβιώνουμε.

  5. Χαθήκατε,,, όλα καλά ;

  6. Eύχομαι, ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, να είσαι καλά

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  7. Καλοί μου φίλοι, περνάω δύσκολες στιγμές το τελευταίο διάστημα.
    Γι΄ αυτό και γενικότερα έχω χαθεί από παντού.
    Ευελπιστώ πάντως να επιστρέψω … δριμύτερη.
    Εύχομαι να είστε όλοι σας καλά.

  8. Πραγματικά διδακτική η εμπειρία κάποιων ανθρώπων..Μέσα από τα βιώματά τους παίρνεις δύναμη για τη συνέχεια..Σε ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας!

  9. Είσαι καλά;;;;;;;;;;;;;;;;;;
    Σε συμμερίζομαι μιας κι’ εγώ περνάω δύσκολες στιγμές γι’ αυτό έχω επίσης χαθεί, ΄ομως φίλη μου καλή, δεν θα το βάλουμε κάτω. Για τα παιδια μας …ρε γ@@@το.

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: