Archive for the απλά & καθημερινά Category

Συνεισφορά στον Κρατικό Προϋπολογισμό

Posted in απλά & καθημερινά with tags , , , on Μαΐου 18, 2011 by houlk

.

Φέτος, για πρώτη φορά, υπέβαλα τη φορολογική μου δήλωση, μέσω Διαδικτύου.

Αφού ολοκλήρωσα τις καταχωρήσεις ζήτησα να εκτυπώσω το εκκαθαριστικό μου. Και εκεί με περίμενε η μεγάλη έκπληξη. Μετά την εκτύπωση του εκκαθαριστικού, υπήρχε ειδική σελίδα, η οποία με ενημέρωνε για το πώς διατίθενται από το κράτος, οι φόροι, που πληρώνω Με άλλα λόγια, πώς και πόσο συνεισφέρω στο Κρατικό Κορβανά.

Tόσα στην ασφάλιση… στην Υγεία… στη Παιδεία…στην Αμυνα… στις Υποδομές… στην Ασφάλεια και Προστασία του Πολίτη… στη Δικαιοσύνη … στο Πολιτισμό…. στο Περιβάλλον και  την οικιστική ανάπτυξη … Τς,τσ,τσ, τσ… Τι λές βρε παιδί μου…

Ε! ναι! Ομολογώ… Ένοιωσα εθνικά υπερήφανη. Δεν θα ξαναδιαμαρτυρηθώ για τους φόρους μου, τώρα πού ξέρω με ακρίβεια σεντ, πώς αυτοί χρησιμεύουν για να βελτιώσουν τη ζωή μου (τώρα πώς γίνεται και συνεισφέρω σε όλα αυτά, αλλά δε τα βλέπω πουθενά , άλλου παπά ευαγγέλιο…)

Όμως… μελετώντας λίγο καλύτερα, διαπιστώνω μια παράλειψη. Μα ναι, λείπει μια πολύ σοβαρή κατηγορία.

Η κατηγορία «Μίζες»  ή, πιο κομψά,  «Οσα φάγαμε μαζί»

Και μια που η εφαρμογή, μου δίνει τη δυνατότητα να κάνω  «Παρατηρήσεις και Προτάσεις για τη βελτίωση του Συστήματος»  τι λέτε; Να τους το προτείνω;

(Μπά, άσε καλού-κακού να εκκαθαριστεί πρώτα η δήλωσή μου, μην έχουμε τίποτε παρατράγουδα.)

.

.

.

ΥΓ : Εδώ και λίγο καιρό, στη μπλογκογειτονιά μας έκανε την εμφάνισή του ένα καινούργιο μπλογκ .

.

Ο ήχος και το ίχνος

.

Δημιουργός του ένα εξαιρετικά αγαπητό μου, αξιόλογο όσο και ιδιαίτερο άτομο.

Επισκεφτείτε το.

Αξίζει το κόπο.

Πιστεύω  πως θα το αγαπήσετε, όσο κι εγώ.

Advertisements

Αληθινή (;) Νοικοκυρά Σε Απόγνωση

Posted in απλά & καθημερινά with tags on Μαρτίου 7, 2011 by houlk

ΔΕΝ είμαι χωρισμένη
ΔΕΝ έχω σπίτι με πισίνα
ΔΕΝ πηγαίνω να περάσω τις διακοπές μου στη Μύκονο
ΔΕΝ φοράω επώνυμα ρούχα,
Δεν έχω πολλά λεφτά για ξόδεμα σε ρούχα και λοιπές π@π@ριές
ΔΕΝ κάνω μπότοξ
ΔΕΝ κυνηγάω
ΔΕΝ κάνω γιόγκα στη παραλία
Μιλάω ελληνικά με τη παραδοσιακή ελληνική προφορά
Τα παιδιά μου επίσης μιλάνε ελληνικά (και μάλιστα καλά)

 

Έλεος…

ούτε το τίτλο της νοικοκυράς δε μπορώ να κατοχυρώσω για την άθλια και μίζερη ύπαρξή μου;
Τόσα χρόνια νον-ρίαλ  λοιπόν;;;;;;;;;;;
(Εκείνο το ερωτηματικό στο τίτλο με έχει τσακίσει.)

 

…………………………………..

…………………………………..

……………………………………..

 

Και για να σοβαρευτούμε, γιατί το θέμα ξεπερνά τα όρια του γελοίου και της πρόκλησης :

Πόση ξεφτίλα θα φάμε ακόμα στη μούρη;
Πόση υπομονή πρέπει να κάνουμε πριν βάλουμε μπουρλότο στα κανάλια τους ;
Πριν πετάξουμε εκείνα τα κουτόκουτα από το παράθυρο;;;;;;;;;;;;;;;;


 

………………………………………….

………………………………………….

…………………………………………

 

ΥΓ: Για να μην παρεξηγηθώ –εννοείται πως ΔΕΝ το είδα. Οι παραπάνω διαπιστώσεις είναι από το διαφημιστικό trailer και από κάποια βιντεάκια με στιγμιότυπα,  που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Και για να μη ξεχνιόμαστε,  πάμε για τον ύμνο  των απανταχού REAL νοικοκυρών:

 

2011

Posted in Διάφορα, απλά & καθημερινά on Δεκέμβριος 31, 2010 by houlk

Έσπαγα το κεφάλι μου να βρω τη πιο κατάλληλη  για τις μέρες, που ζούμε, ευχή.

Υγεία,

χαρά,

γέλιο,

ευτυχία,

υπομονή,

αισιοδοξία….

ναι…

φυσικά…

αυτονόητα.

 

Μα κάτι μου έλειπε…

Κάτι ακόμα…

Νομίζω το βρήκα…

Από καρδιάς λοιπόν φίλοι μου

.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΦΕΤΟΣ!

.


.

.


 

Υγ : Διάφορες αντίξοες καταστάσεις με κρατάνε ακόμα μακριά από τη γειτονιά μας. Προσπαθώ να ενημερώνω τουλάχιστον το «Όλα για τα παιδιά» , με κάποια καινούργια παραμυθάκια, ενώ ο Αλέξης συνεχίζει τις απεγνωσμένες προσπάθειες, να λύσει τους γρίφους, που θα ελευθερώσουν τον άγνωστο φίλο του από τα βάθη της σκουληκότρυπας.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει

Posted in σκεψεις, απλά & καθημερινά on Φεβρουαρίου 28, 2010 by houlk

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει λοιπόν

Με τους Έλληνες ξέρει κανείς τι γίνεται;



.

.

.

ΥΓ. Όλη τη βδομάδα λοιπόν, ακούω για κρίση, για Γερμανούς, για 12ο μισθό, (πώς είπατε; για 14ο μισθό ακούσατε εσείς; ε! καλά – είμαι μπροστά από την εποχή μου – γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;) για Μέρκελ, για Αφροδίτη της Μήλου, για κωλοδάχτυλα και όλα τα σχετικά.
Και στο μυαλό μου καρφώνεται ο σκοπός του «Η ΕλλΑδα ποΤΕ δε πεθΑΙνει – δεν τη σκιΑζει φοΒΕρα καμιΑ» κ.λπ κλπ
Και ενώ είμαι έτοιμη να κάνω την ανάρτηση, ζω το εξής :
Σάββατο χθες, τελευταία μέρα των εκπτώσεων, αποφασίζω να βγω για κάποια καθυστερημένα (πάντα στο παρά πέντε εγώ) ψώνια.
Είμαι λοιπόν σε μεγάλο πολυκατάστημα και, περιμένοντας να πληρώσω, στέκομαι μπροστά στο ταμείο, το οποίο λόγω της ημέρας, έχει αρκετό κόσμο.
Πίσω μου στέκεται ένα ζευγάρι συμπαθών ηλικιωμένων, που, υπομονετικά, περιμένουν και αυτοί στην ουρά.
Κάποια στιγμή, φτάνει η σειρά μου, και ενώ ετοιμάζομαι να απλώσω το χέρι μου στη ταμία, η ηλικιωμένη κυριούλα (ΑΡΚΕΤΑ ηλικιωμένη, ντάξ;), με ένα τρομερό πλονζόν από πίσω μου, πέφτει ξαφνικά μπροστά μου, και βουτάει ένα χαρτάκι, που βρισκόταν, έρμο και παρατημένο, στην άκρη του ταμείου, φωνάζοντας ταυτόχρονα στον άντρα της

«Ηλία, Ηλία, σου έπεσε η απόδειξή μας!!!».

(Μα ποια απόδειξη; στέκονταν πίσω μου και δεν είχαν ακόμα πληρώσει!!!).

Εξετάζοντας βέβαια το χαρτάκι, με απογοήτευση απευθύνεται και πάλι στον άντρα της :

«Α! κρίμα, δεν είναι απόδειξη. Άχρηστο είναι»

(όχι, που θα το αφήνε κάποιο κορόιδο, για να το βρεις εσύ η έξυπνη!) .

Έχουμε πολύ σουρεάλ σκηνές να δούμε από δω και πέρα.
Και το παραπάνω χάπενινγκ, μου έφερε στο μυαλό ένα μέιλ, που μου έστειλαν πρόσφατα στη δουλειά , και με το οποίο –αυθεντικό ή μη- γέλασα αρκετά.
Το αναρτώ πάραυτα.

ΥΓ2 : Γέλασα  πολύ περισσότερο, όταν, ψάχνοντας στο whitepages (όχι, που θα το άφηνα) ανακάλυψα ότι το τηλέφωνο της αγγελίας αντιστοιχεί στο τηλέφωνο του Υπουργείου Οικονομικών.
Ε! ναι ! μου φαίνεται πως τελικά η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

Proud to be greek!!!

Posted in σκεψεις, απλά & καθημερινά on Φεβρουαρίου 20, 2010 by houlk

«Η χώρα μας αντιπροσωπεύει ελάχιστο μέρος του εισοδήματος της ευρωζώνης, 2,7%, και κάποιοι φαντάζονται ότι ενδεχόμενη κατάρρευσή της δεν θα είχε επιπτώσεις στο συνολικό σύστημα. Ομως, το τελευταίο αποδεικνύεται σήμερα τόσο ευάλωτο, αφού στερείται μηχανισμού αλληλεγγύης και διάσωσης και αφού η διαρκής άνοδος της ισοτιμίας του ευρώ θέτει εκτός ικανότητος ανταγωνισμού όλο και ευρύτερα τμήματα της ευρωζώνης, ώστε ακόμη και μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, να είναι σε θέση να αποσταθεροποιήσουν το ευρωπαϊκό σκάφος. Σήμερα, οι Ευρωπαίοι, με κομμένη αναπνοή, στρέφουν το βλέμμα στις κοινωνικές αντιδράσεις από τη συνταγή των Βρυξελλών, ενώ η ελληνική κυβέρνηση προσηλώνεται μονόπλευρα στις χρηματαγορές. Όμως, όταν οι αδύναμοι καλούνται να πληρώσουν τις αμαρτίες των ισχυρών, τότε οι τοποθετήσεις χρήματος στη χώρα αναλαμβάνουν, πράγματι, υψηλό κοινωνικό και πολιτικό κίνδυνο και στην ελληνική σκηνή παίζεται σήμερα το δράμα όχι μόνον μιας μικρής ευρωπαϊκής επαρχίας, αλλά του συνόλου της ευρωζώνης. »

(http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=12/02/2010&s=analysh-sta-gegonota)

Λοιπόν, είμαι περήφανη, πολύ περήφανη λέμε, που είμαι Ελληνίδα.

Ας το αναλύσουμε :

Εδώ έχουμε μια κρίση.

Κρίση μεγάλη, τεράστια.

Και ποιος θα μας βγάλει από τη κρίση;

Εγώ.

Μάλιστα, κυρίες και κύριοι, ΕΓΩ.

Δεν καταλαβαίνω γιατί απορείτε.

Ακούσατε τα μέτρα στη τηλεόραση.

Σχεδόν όλα με αφορούν, καθώς έχουν να κάνουν με τους μισθωτούς, δηλαδή με εμένα.

(Εντάξει, οι δημόσιοι, ομολογουμένως θα συνεισφέρουν το κάτι τις τους παραπάνω,

αλλά και εμείς του ιδιωτικού τομέα, δε θα πάμε πίσω.)

Και προσέξτε.

Όχι μόνο η Ελλάδα στηρίζεται στους στιβαρούς μου ώμους,

αλλά – Ω! ΝΑΙ– το σύνολο της Ευρωζώνης.

Είναι να μη νοιώθω περήφανη;

(Καλός ο Λεωνίδας, αλλά μάλλον αυτή κολλάει καλύτερα στο θέμα, μια, που όπως φαίνεται, κυβέρνηση κ.λπ, με θεωρούν ντιπ για ντιπ «ξανθιά».

Πάντως, προσπαθώ να το βλέπω από τη θετική του πλευρά :

Σας αφήνω τώρα,

πάω να ψάξω μπας και βρω καμιά απόδειξη πεσμένη στο δρόμο.

Περι ασθενειών και των παρενεργειών τους

Posted in προσωπικά, απλά & καθημερινά on Φεβρουαρίου 7, 2010 by houlk

Είχα  ένα βουνό να σκαφαλώσω.

Δύσκολη  ανάβαση. Επίπονη.

Κουράστηκα στη πορεία. Ηρθα αντιμέτωπη με τους χειρότερους φόβους μου, λαχάνιασα, σκόνταψα, έπεσα ξανά και ξανά,  γδάρθηκα, πόνεσα, έκλαψα.

Έφτασα όμως στο τέλος

Όλα δείχνουν καλά αυτή τη στιγμή.

Για πόσο;

Θα δείξει…

Τι σημασία έχει άλλωστε; Το τώρα είναι που μετράει.

Tα υπόλοιπα  περισσεύουν…

(Και δε θέλω σχόλια για τις μουσικές επιλογές μου :

Ολο αυτό το διάστημα το τραγούδι που «επαιζε»  καθημερινά στο κεφάλι μου ήταν το :

Τώρα λοιπόν, μέχρι και Sakis θα ακούσω.)

Όλο αυτό το διάστημα …

Τι έκανα αλήθεια όλο αυτό το δάστημα;

Ας δούμε πρώτα τι ΔΕΝ έκανα :

Λοιπόν :

ΔΕΝ διάβασα. Τίποτε. Δεν άνοιξα βιβλίο, περιοδικό, κόμικ, μπλογκ.  Ήταν αδύνατο. Το μυαλό μου βρισκόταν σε μια κατάσταση λιωμένης πατάτας (κοινώς πουρέ) αρνούμενο να λάβει τη παραμικρή πληροφόρηση. Ακόμα και δυο σειρές γραπτού λόγου ήταν αδύνατο να τις κατανοήσω, όσες φορές και να τις διάβαζα.    Αυτός ήταν και ο κυριώτερος λόγος, που, σας επισκεπτόμουν πολύ σπάνια.

ΔΕΝ έγραφα  (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;). Όταν δε μπορείς να διαβάσεις δεν έχεις βέβαια την απαίτηση να το παίξεις … Καραγάτσης!

Ας πάμε τώρα στο τι έκανα.

ΠΡΩΤΟΝ : Άκουσα μουσική. Πολύ μουσική. Ακουσα χιλιάδες κομμάτια,  που ίσως και να είχα χρόνια να τα ακούσω.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ : Σαχλαμάρισα.  Ανακάλυψα αυτό και καθώς το κεφάλι μου είχε μείνει γουλί  έβγαλα το άχτι μου με κομμώσεις αλλά Γούπι Γκόλνμπεργκ, αλά Μαντόννα και (φυσικά) αλά Λέιντυ Γκάγκα. Τελείως γκαγκά κατάσταση σας λέω.

ΤΡΙΤΟΝ, ΤΕΤΑΡΤΟΝ, ΠΕΜΠΤΟΝ κ.λπ

Είδα τηλεόραση, είδα τηλεόραση,  είδα τηλεόραση.

Τελικά όταν είσαι μόνος στο σπίτι, με περιορισμένη κινητικότητα λόγω των παρενεργειών των φαρμάκων και με ένα μυαλό νιανιά, το μόνο που σου μένει είναι να βλέπεις τηλεόραση. Μια (δυνητικά) εξαιρετική συντροφιά,  ένα θαυμάσιο (θεωρητικά)  εργαλείο για να σου κάνει παρέα, να σε βοηθήσει να ξεχάσεις έστω και για λίγο το πόνο σου, τα βάσανά σου, οδηγώντας σε, ως γκουρού, στο νιρβάνα, μέσω της αποβλάκωσης που σου προσφέρει.

Μέχρι σήμερα τηλεόραση, σπανίως, πολύ σπανίως όμως παρακολουθούσα.

Και τώρα πια υπήρξε για μένα μια αποκάλυψη όλο αυτό το… πώς να το χαρακτηρίσω… θέαμα να το πώ; …ακρόαμα να το πώ;… κάπως αλλιώς να το πώ;

Αν υπήρχε τρόπος να μετρηθεί το αη-κιού μου ΠΧ και ΜΧ (προ και μετά χημειοθεραπείας) η διαφορά θα ήταν συντριπτική, είμαι σίγουρη. Τουλάχιστον 30 πόντοι κάτω μετά.

Και όχι : δεν έφταιγε η χημειοθεραπεία. Αλλά αυτή ανέλπιστη παρενέργεια της αρρώστειας μου : η τηλεόραση.

Και για να τα πάρω με τη σειρά :

Κατ΄ αρχάς έπηξαν τα ματάκια μου από τις ξανθές κόμες σε όλη τη γκάμα των αποχρώσεων, από το χρυσαφί έως το σχεδόν λευκό.

Πλατινέ, σαντρέ, χρυσαφί, σαμπανιζέ, και δεκάδες άλλες αποχρώσεις, παρήλαυναν καθημερινά μπρος στα έκπληκτα ματάκια μου και εγώ η εκ γενετής αλλά και εκ πεποιθήσεως καστανή, άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως τελικά και οι  εκπομπές γυρίζονται στη Σουηδία ή μπας και οι μετέχουσες ξανθόκομες έχουν κάποιο γονίδιο από τη χώρα αυτή.

Πώς όλα φτιάχνονται πιά στη Κίνα; Όλες οι συντελεστίνες (θηλ. του συνετελεστής) των τηλεοπτικών εκπομπών  θα φτιάχνονται φαίνεται στη Σουηδία..

Η θεματολογία…

Τζούλια, Σασα, Ελένη…

(προσοχή ε! πάντα ξανθές)

Α!  στη θεματολογία δε θα αναφερθώ, γιατί μάλλον, λόγω του καμμένου μυαλού μου, δεν ήμουν σε θέση να συλλάβω το ενδιαφέρον των θεμάτων.

Μετά τις ξανθές, το άλλο στο οποίο έπηξα ήταν οι … κατσαρόλες.

Κάθε (η σχεδόν κάθε) μέρα υπάρχει και μια εκπομπή στην οποία κάποιος μαγειρεύει είτε για το τηλεοπτικό κοινό είτε για  κάποιους άλλους και αυτοί οι κάποιοι άλλοι, αφού σαβουρώσουν κανονικότατα  τον κρίνουν, (δε φτάνει, που με τέτοια κρίση τρώνε  και τζάμπα, η κριτική τους μάρανε τους αχάριστους) είτε , κάποια κοπελιά διαλέγει κάποιον τύπο, ανάμεσα σε κάποιους που της έχουν κάνει το τραπέζι (τι τον κάνει μετά το τύπο δεν έχω καλοκαταλάβει-πάντως δε διαλέγει αυτόν, που έχει φτιάξει το νοστιμότερο φαϊ εκτός και αν όλως τυχαίως είναι και ψηλός με φέτες κοιλιακούς- οπότε ούτε αυτό το κατάλαβα προς τι δηλαδή το φαϊ; -αλλά είπαμε το μυαλό μου νιανιανιανια) είτε τέλος κάποιος άλλος ζόρικος τυπάς κάνει υποδείξεις ή φωνάζει  και τσακώνεται με άλλους μαγείρους μαγαζάτορες, κλπ

Και καλοί μου φίλοι, εδώ, οφείλω να σας ομολογήσω ότι ικανότητες γενικώς διαθέτω βεβαίως βεβαίως αλλά  η μαγειρική από τη μια και το και το μπάντζι τζάμπινγκ από την άλλη δεν είναι το φόρτε μου.

Σε πείσμα λοιπόν όλων αυτών των εκπομπών και των γουόναμπη σεφ ούτε και τώρα έμαθα να μαγειρεύω.  Λέξεις όπως πανάρω, σωτάρω, μαρινάρω  ή εκφράσεις τύπου τα μπανια της Μαρίας (μπαιν μαρί) … εξακολουθούν να παραμένουν εξωτικά άγνωστες για μένα.

Τo παράκανα στη γκρίνια όμως. Η αλήθεια είναι πώς αυτό το διάστημα η τηλεόραση με βοήθησε να λύσω ένα  σοβαρό μεταφυσικό μου προβληματισμό.

Μεχρι σήμερα και παρά τις αγωνιώδεις πνευματικές  αναζητήσεις μου , παρά τους εναγώνιους διαλογισμούς μου  δεν είχα κατορθώσει να καταλάβω γιατί ο καλός θεούλης μου έκοψε κάποιους πόντους από το ύψος, και μου τους πρόσθεσε σε… πλάτος.

Κι όμως, υπήρχε λόγος. Διότι, ως γνωστόν, τα πάντα εν Σοφία Εποίησε.

Ήταν για να μη γίνω μοντέλλο. Για να μη περάσω του Χριστού τα πάθη όπως αυτά τα καημένα κοριτσάκια, που τραβάνε τα πάνδεινα, αγκαλιά με φίδια, μασουλώντας ωμά κρέατα, πέφτοντας σε πισίνες, παρά το γεγονός ότι η ζωή τους κινδυνεύει από θανατηφόρες ωτίτιδες, και τόσα άλλα, ων ουκ έστι αριθμός.

Μαύρισε  το μάτι μου από τα μαρτύρια των …chosen ones (α! ναι τους το διευκρινίσανε αυτό : είναι πλάσματα ευλογημένα, καθώς,  όμορφαι ούσαι, δε χρειάζεται να σπουδάσουν για να βγάλουν λεφτά – έτσι μου λύθηκε και η άλλη μεταφυσική μου απορία : το γιατί σπούδασα : ήμουν πολύ κοντή για να κάνω κάτι άλλο, πραγματικά αξιόλογο!)

Τι να σας πώ. Σας έχω ενημερώσει νομίζω περί του ότι διαθέτω μια κορούλα πολύ χαριτωμένη και τσαχπινογαργαλιάρα και έλεγα και γω η φτωχή μάνα ότι αν και δε καταφέρει να σπουδάσει τίποτε ε! θα μπορούσε κάπου να παραστήσει τη γλάστρα. Μπά, μακριά από μας το ποτήριον τούτο. Όχι, κοριτσάκι μου, δε θα σε αφήσω να ταλαιπωρηθείς σε τέτοια σαδομαζοχιστικά επαγγέλματα. Χίλιες φορές να σε δω ταξιτζού ή μπετατζού.  Πιο εύκολο θα είναι.

Σπάραξε η καρδιά μου, σας λέω.

Και τώρα, μετά από όλα αυτά, προσπαθώ να επανενταχθώ.

Ψάχνω να βρω τη ταυτότητά μου, τη θέση μου  στη κοινωνία .

Γιατί, χωρίς ξανθό μαλλί, χωρίς δωδεκάποντο, χωρίς ένα ποτ-ο-φέ έστω είναι δύσκολα τα πράγματα.

Και είναι και κάτι ακόμα…

ντρέπομαι…

Ντρέπομαι πολύ….

αλλά σε σας θα το ομολογήσω…

Πλησιάστε….

Σσσσσσς, μη μας ακούσουν :

Καρφάκι δε μου κάηκε για το διαζύγιο της Μενεγάκη.

Και ερωτώ:

Πού πάω η γυναίκα ;

Πάμε Ντόλλυ…

…………………….

……………………

…………………….

Σας ψόφησα ε;

Σόρρυ, αλλά είχαν μαζευτεί πολλά.

Αναυδη!

Posted in απλά & καθημερινά on Φεβρουαρίου 4, 2009 by houlk

Τις τελευταίες μέρες, σκόνταφτα, με μια κάπως αυξημένη συχνότητα, πάνω στο όνομα Πετρούλα.  Στις διαδικτυακές μου βόλτες, στη δουλειά, πιάνοντας στον αέρα κουβέντες από συζητήσεις συναδέλφων, στο δρόμο, αρπάζοντας τυχαίες λέξεις από δω κι από κει.

Το γεγονός, με προβλημάτισε λίγο, καθώς το όνομα αυτό, θεωρώ ότι είναι μάλλον σπάνιο στην ελληνική επικράτεια, πλην της Αργολίδας, όπου απαντάται με μεγαλύτερη συχνότητα. Αναρωτήθηκα λοιπόν, μήπως εσχάτως σημειώθηκε κάποιο γενικευμένο κύμα φυγής –πιθανώς λόγω της οικονομικής κρίσης, -από την Αργολίδα προς την Αθήνα, μήπως αγρότισσαι Πετρούλαι, ήλθαν με τα τρακτέρια τους να διεκδικήσουν τα δίκια τους, αλλά καθώς (όπως μάλλον θα έχετε βαρεθεί να ακούτε) είμαι αρκετά πιεσμένη χρονικά, δεν διερεύνησα το θέμα περαιτέρω, θάβοντάς το στις εσχατιές του εγκεφάλου μου.

Ξαφνικά, όμως, χθες το απογευματάκι, εκεί, που καθόμουνα με τα παιδιά μου και συζητάγαμε, για το πώς πέρασαν τη μέρα τους, ειπώθηκε το όνομα ενός συμμαθητή τους  «ο Πέτρος…».

ΩΠ! κάνω το συνειρμό μου και ρωτάω :

«Ρε σεις, ξέρετε  τι παίζει με κάποια Πετρούλα;»

Η ανταπόκριση υπήρξε άμεση :

Ο γιός μου, ο οποίος είναι ένα άτομο λιγομίλητο, βαρύ, εσωστρεφές, καθόλου εκδηλωτικό, χωρίς εξάρσεις, φωνές κ.λπ.- καταλάβατε τώρα- σηκώθηκε όρθιος φωνάζοντας :

«Έλεος ρε μάμυ!  ΔΕ ΞΕΡΕΙΣ ΤΗ ΠΕΤΡΟΥΛΑ; Πόσο άκυρη μπορεί να είσαι πια;»

Λούφαξα στη γωνιά μου, εγώ η άκυρη. Ενοχές και τύψεις με πλημμύρισαν.

«Να δεις» , σκέφτηκα, «που θα είναι κάποιο άτομο από τη λίστα του ΣΚΑΙ για τους Μεγάλους Ελληνες κι εγώ δεν έχω πάρει χαμπάρι».

Ταυτόχρονα η κορούλα μου, που είναι πάντα μέσα σε όλα, (δεν υπάρχει περίπτωση να της κάνεις ερώτηση για καλλιτεχνικό, κοσμικό ή τηλεοπτικό θέμα  και να μη σου δώσει πάραυτα απολύτως ορθή, ψαγμένη  και εμπεριστατωμένη απάντηση) σηκώνεται όρθια και με έναν – ακισμό να το πώ; – νάζι να το πώ; (τέλος-  αυτό το παιδί, δεν είναι δικό μου- με άλλη το ‘χει κάνει ο πατέρας της- πρέπει να θυμηθώ να κάνω τεστ DNA), μια χαριτωμενιά τέλος πάντων, που ξεχείλιζε από μανίκια κι από μπατζάκια, μου λέει :

«Είμαι η Πετρούλα και μόλις τελείωσα.»

Συνεχίζω να κυττάω σαν ηλίθια, απογοητεύοντας για μια ακόμη φορά τα παιδιά μου,  για τη μάννα, που έχουνε.   Και αυτά τα καημένα, παίρνοντας το απόφαση,  ένα κάτι σαν –αυτή-μας-έδωσε-ο Θεός-τι-να-κάνουμε-τώρα; «Καλά, καλά» μου λένε συγκαταβατικά «πήγαινε τώρα στα δικά σου και θα σε φωνάξουμε να σου δείξουμε.»

Πήγα η φτωχή στα δικά μου, με ένα απίστευτο κόμπλεξ κατωτερότητος, ως άνθρωπος ιδιώτης, που έλεγα παρακάτω, ως άνθρωπος, που δε συμμετέχει στα κοινά, ως άνθρωπος, που όλοι ξέρουν ένα μυστικό και δεν του το λένε, ως ένα πράγμα τέλος πάντων –όλοι-αντάμα -κι -ο -ψωριάρης –χώρια,  πήγα λοιπόν η φτωχή στα δικά μου (ξέρετε αυτά τα ξεπερασμένα- τα άκυρα-  βιβλία, μουσική κ.λπ) και προσπαθούσα να πνίξω το καημό για την άγνοιά μου.

Και, κάποια στιγμή, με φωνάζουν τα παιδιά μου:

«Ελα, έλα τώρα.»

Και μου βάζουν στο STAR το δελτίο καιρού.

Και μένω άναυδη η γυναίκα.

…..

…..

texnh3333

Σιγά μη κάνω και σχόλιο.

texnh332

Σιγά μη βάλω και σύνδεσμο.

Βολευτείτε με λίγο ΑΡΚΑ.