Archive for the προσωπικά Category

Του Λάμπη…

Posted in προσωπικά on Μαΐου 29, 2011 by houlk

Έχω ένα τεράστιο κόλλημα με τις ιστορίες των απλών ανθρώπων.

Των ανθρώπων, που γράφουν την ιστορία, όσο και αν η ιστορία επιμένει να τους αγνοεί, να μην κάνει καμιά αναφορά γι΄ αυτούς στα επίσημα κιτάπια της.

Οπότε μου δοθεί ευκαιρία, προσπαθώ να παίρνω γραπτές μαρτυρίες από αυτούς τους ανθρώπους. Μαρτυρίες γραμμένες απλά, στη γλώσσα που έμαθαν να μιλούν, χωρίς περικοκλάδες και ωραιοποιήσεις.

Ψάχνοντας τα χαρτιά μου προχθές βρήκα ένα κομμάτι, που έχει γράψει ο πεθερός μου.

Αναφέρεται στη πορεία της ζωής του. Με λίγα λόγια, σε δυο σειρές,  ξετυλίγει το νήμα μιας ζωής εβδομήντα τόσο χρόνων.

Θα ρωτήσετε γιατί κάνω αναφορά εδώ.

Με όσα ζούμε τελευταία,  η ανάγνωση των γραπτών του γέννησε μέσα μου μια ελπίδα.

Όταν σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο κοντινοί μας, -παππούδες, γιαγιάδες, γονείς μας- ξεκίνησαν με τέτοιες (κι ακόμα χειρότερες) συνθήκες,   έζησαν μια ζωή γεμάτη μόχθο και συνάμα γεμάτη  αξιοπρέπεια, κατόρθωσαν να ξεφύγουν από το ριζικό τους και να διαμορφώσουν τη μοίρα τους,  να πετύχουν στόχους,  δυσθεώρητους στο ξεκίνημα, μια αχνή φωτίτσα ελπίδας ξεπηδάει από μέσα μου.

Γιατί εμείς να μη τα καταφέρουμε;

Πάμε λοιπόν….

Απεφάσισα να γράψω τα της ζωής μου για να βλέπουν η κυρία μου και τα άριστα παιδιά μου το πώς έφτασα μέχρι εδώ.
Έμεινα ορφανός 4 χρόνων, δηλαδή πριν 68 χρόνια. Από 10 χρονών βγήκα στη δουλειά για να πάω στο γυμνάσιο και για να επιβιώσουμε.

Πρώτη δουλειά μου ήταν να πουλάω μαντορίνια και πορτοκάλια με το κομμάτι, μετά πούλαγα νερό με το κουπάκι και λεμονάδες στα τραίνα και έλεγα ότι ήταν παγωμένα, αλλά τουναντίον ήταν ζεστά και μου τα έχυναν στο σβέρκο. Άλλη δουλειά στα 12 μου χρόνια, ξεφόρτωνα τρία βαγόνια κάρβουνο , δηλαδή 30 τόνους για 90 δραχμές. Μετά στα 14 μου χρόνια, πιάνω δουλειά στο παγοποιείο στο χωριό μου και δούλευα 12 ώρες κάθε μέρα, βγάζοντας 1200 κολώνες πάγο και μετά μπαίνοντας στο παγοθάλαμο σε 20 βαθμούς ψύξη υπό το μηδέν, ξυπόλητος γιατί δεν είχα παπούτσια, και γι΄ αυτό είναι παγωμένα τα πόδια μου.

Στο διάστημα αυτό αρραβωνιάζω τη αδερφή μου και αναλαμβάνω όλα τα βάρη απάνω μου, δηλαδή έξοδα αρραβώνων και γάμου με γλέντια.  Χρεώνουμαι στο Θ. τότε 2000 δραχμές καθότι έπαιρνα 35 δραχμές το 12ωρο. Μετά από 6 χρόνια, δηλαδή στα 20 ανοίγω μαγαζί εξοχικό στο Μ. . Παράλληλα αγαπιέμαι με τη Μπ. Περνάει ένας χρόνος και αφήνω το μαγαζί κι έρχομαι στο Πειραιά να πιάσω δουλειά στη ΣΠΑΠ με τη προοπτική να μου δώσουν τη Μπ.  Στέλνω τη κυρά Σταυρούλα και τη ζητάω τη Μπ, αλλά εκτός δε μου τη δώσαν , μας έδιωξαν γιατί δεν ήμουν μόνιμος.

Μόλις μονιμοποιήθηκα επανήλθον και κατόπιν διαπραγματεύσεων τα βρήκαμε. Και στις 13 Νοεμβρίου το 1960 παντρεύομαι και μένουμε στο Πειραιά στα Καμίνια, επί 6 χρόνια, στο σπίτι, το οποίο πήρα προίκα. Το σπίτι το διάλεξα εγώ εκεί γιατί υπέφερα από τα πόδια και ήθελα να είμαι κοντά στη δουλειά.

Το 1961 το Δεκέμβριο κάνουμε το Γ., το γιό μας Τότε έπαιρνα 440 δραχμές το μήνα. Το 1967 φεύγουμε από το Πειραιά και ερχόμαστε στην Αθήνα.  Τότε παίρνουμε τα 3 παιδιά του θείου του Μίμη και ζήσαμε περίπου 8 χρόνια μαζί. Το 1967 στη χούντα κάναμε τη κόρη μας, τη  Β. Εγώ στη δουλειά μου πήγαινα καλά και λίγο λίγο εξελισσόμουνα.

Στο ενδιάμεσο πουλάμε το σπίτι το Πειραιώτικο και παίρνουμε άλλο στην Αθήνα, του γιού μας. Παράλληλα εγώ πήρα κάποιο δάνειο 230.000 είχα και τις οικονομίες μου και πήραμε το 1978 και το σπίτι της κόρης μας. Κάπως μαζέψαμε λίγα λεφτά ακόμα και πήραμε το δυαράκι δίπλα στη Β. και αφού δώσαμε στη κυρία κάποιο μικρό ποσό, το υπόλοιπο ξεχρεωνόμαστε με γραμμάτιο μερικά χρόνια. Τότε βλέπουμε ότι δεν την έφτανε τη Β. το σπίτι και της δίνουμε ένα δωμάτιο από το δικό μας και έτσι βολευτήκαμε όλοι.

Δεν με βοήθησε κανείς εκτός της Γυναίκας μου, που με την Οικονομία της φτάσαμε εδώ και Δόξα τω Θεώ.

Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα αλλά περιορίσθηκα στα πιο συγκεκριμένα και θα ήθελα να τα μιμηθούν τα παιδιά μου.

Advertisements

Μαύρος Σεπτέμβρης

Posted in προσωπικά, αγαπημένα κείμενα on Οκτώβριος 10, 2010 by houlk

Σεπτέμβρης.
Έχω αρχίσει πια να τον φοβάμαι αυτό το μήνα.
Τα τελευταία χρόνια, όλα τα άσχημα γεγονότα της ζωής μου εκτυλίσσονται συνήθως Σεπτέμβρη μήνα.
Γιατί αυτός ο Σεπτέμβρης θα αποτελούσε εξαίρεση;
Δε πρόφτασα να πω ‘ Δόξα σοι ο Θεός’ και ξανάρχισα τα «Βόηθα Παναγιά μου».
Ξανά γιατροί, νοσοκομεία, εγχειρήσεις  για τον άντρα μου αυτή τη φορά.
.

.

Και μέσα σ΄ όλα, ένας καλός φίλος, ένας γλάρος, πέταξε για πάντα μακριά.

«Μου ‘πε κι άλλα – μου ‘πε κι άλλα
ώσπου άρχισε ψιχάλα…
έλα, μου ‘πε, πάμε τώρα
δε φοβόμαστε τη μπόρα…

Θα πετάξουμε παντού
έχω θύελλα στο νου
αστραπή μες στην καρδιά μου
ουρανό τα όνειρά μου.»


Καλό Ταξίδι, Γλάρε μου.
Καλές πτήσεις, χωρίς όρια, χωρίς περιορισμούς, χωρίς δεσμεύσεις .

.

.

.

.

.

.

 

Ώστε λοιπόν αυτός είναι ο  παράδεισος, σκέφτηκε και χαμογέλασε με τον εαυτό του.  Δεν ήταν βέβαια πολύ ευλαβικό το να μελετάς τον παράδεισο την ώρα ακριβώς, που πετάς για να τον φτάσεις.
Καθώς ερχόταν   απ΄ τη γη, πάνω από τα σύννεφα και σε στενό σχηματισμό με τούς δυο λαμπερούς γλάρους, είδε πως και το δικό του σώμα γινόταν φωτερό όπως το δικό τους. Είναι αλήθεια πως βρισκόταν εκεί ο ίδιος νέος Ιωνάθαν Γλάρος, αυτός που είχε πάντα ζήσει πίσω από τα χρυσαφένια μάτια του· η εξωτερική του όμως όψη είχε αλλάξει.
Το ένιωθε σα σώμα γλάρου, αλλά  πετούσε κιόλας πολύ καλύτερα από όσο είχε ποτέ πετάξει το παλιό του σώμα. Για φαντάσου, σκέφτηκε, με τη μισή προσπάθεια, θα πετύχω διπλάσια ταχύτητα, θα διπλασιάσω την επίδοση της καλύτερής μου μέρας στη γη.
Τα φτερά του λαμπύριζαν τώρα με μια φωτεινή λευκότητα, και οι φτερούγες του ήταν λείες και τέλειες λες κι ήταν φύλλα γυαλισμένο ασήμι. Άρχισε, όλος χαρά, να τα γνωρίζει, να βάζει δύναμη στα καινούργια του φτερά.
Πετώντας διακόσια πενήντα μίλια την ώρα ένιωσε πως πλησίαζε τη μέγιστη ταχύτητα πτήσης σε σταθερό ύψος. Στα διακόσια εβδομήντα τρία, νόμισε πως πετούσε όσο πιο γρήγορα μπορούσε κι ένιωσε μια ελαφριά απογοήτευση. Υπήρχε κάποιο όριο στο τι μπορούσε το καινούργιο σώμα, και μολονότι ήταν πολύ ανώτερο από την παλιά του επίδοση πτήσης σταθερού ύψους, ήταν και πάλι ένα όριο, που θα χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να το ξεπεράσει. Στον παράδεισο, σκέφτηκε, δεν έπρεπε να υπάρχουν όρια.
Τα σύννεφα ξάνοιξαν, οι συνοδοί του φώναξαν, «Χαρούμενες προσγειώσεις, Ιωνάθαν», και χάθηκαν στον ουρανό.
Πετούσε πάνω από μια θάλασσα, προς μια δαντελωτή ακτή. Ελάχιστοι γλάροι έκαναν ασκήσεις με τα ανοδικά ρεύματα στους απότομους βράχους. Πέρα μακριά στα βορεινά, στην άκρη του ορίζοντα, πετούσαν μερικοί ακόμα. Καινούργια θεάματα, καινούργιες σκέψεις, καινούργια ερωτήματα. Γιατί τόσοι λίγοι γλάροι; Ο παράδεισος θα έπρεπε να μυρμηγκιάζει γλάρους! Και γιατί είμαι, ξαφνικά, τόσο κουρασμένος; Υποτίθεται πως οι γλάροι στον παράδεισο δεν κουράζονται και δεν κοιμούνται ποτέ.
Πού το  άκουσε αυτό; Η ανάμνηση της ζωής του στη Γη άρχισε να σβήνει. Η Γη ήταν ένας τόπος όπου έμαθε πολλά πράγματα, είναι αλήθεια, αλλά  οι λεπτομέρειες άρχιζαν να θολώνουν— θυμόταν κάτι για τον αγώνα για το φαγητό, πως ήταν Απόκληρος.
Δώδεκα γλάροι από την ακτή ήρθαν να τον συναντήσουν, δίχως κανένας τους να αρθρώσει λέξη. Ένιωσε μόνο πως ήταν ευπρόσδεκτος και πως ήταν σαν στο σπίτι του. Ήταν μια μεγάλη μέρα της ζωής του, μια μέρα που το ξημέρωμά της δεν μπορούσε πια να το θυμηθεί.
Γύρισε για να προσγειωθεί στην παραλία, χτυπώντας τα φτερά του για να σταματήσει λίγα εκατοστά στον αέρα, και να σταθεί  ύστερα απαλά στην άμμο. Προσγειώθηκαν κι οι άλλοι γλάροι, αλλά ούτε ένας τους δεν φτερούγισε ούτε τόσο δα. Πετιόντουσαν στον άνεμο, με ορθάνοιχτες τις λαμπρές φτερούγες τους, κι ύστερα με κάποιο τρόπο άλλαζαν την κλίση των φτερών τους, ώσπου να σταματήσουν την ίδια  στιγμή που τα πόδια τους άγγιζαν τη γη. Ήταν μια κίνηση με θαυμάσιο έλεγχο, όμως ο Ιωνάθαν ήταν τώρα πολύ κουρασμένος για να τη δοκιμάσει. Όρθιος εκεί στην παραλία, πάντα δίχως να λεχθεί το παραμικρό, αποκοιμήθηκε.
Τις μέρες που ακολούθησαν, ο  Ιωνάθαν αντιλήφθηκε πως σ᾿ αὐτὸν τον τόπο μπορούσε να μάθει για το πέταγμα τόσα, όσα είχε μάθει στην περασμένη του ζωή. Αλλά με μια διαφορά. Υπήρχαν εδώ  γλάροι που σκέφτονταν όπως εκείνος. Για τον καθένα τους, το πιο σημαντικό πράγμα ήταν να προοδεύσουν και να φτάσουν την τελειότητα σε ό,τι αγάπησαν περισσότερο στη ζωή, κι αυτό ήταν το πέταγμα. Ήταν υπέροχα πουλιά όλα τους, και πραγματοποιούσαν τις ασκήσεις τους ώρες ολόκληρες καθημερινά, δοκιμάζοντας την πιο τολμηρή αεροναυτική.
Για πολύ καιρό, ο Ιωνάθαν ξέχασε τον κόσμο από όπου είχε έρθει, τον τόπο εκείνο όπου οι γλάροι στο Σμήνος ζούσαν με τα μάτια κλειστά μπροστά στη χαρά της πτήσης, χρησιμοποιώντας τα φτερά τους μόνο μέσα με σκοπό να βρίσκουν τροφή και να τσακώνονται ποιος θα την αρπάξει. Όμως που και που, για μια στιγμή μόλις, θυμόταν.
Το θυμήθηκε μια φορά που είχε βγει με τον εκπαιδευτή του, καθώς ξαπόσταιναν στην παραλία ύστερα από μια σειρά περιστροφές με διπλωμένα τα φτερά.
«Που είναι όλος ο κόσμος, Σάλλιβαν;» ρώτησε σιωπηλά, απόλυτα εξοικειωμένος τώρα με την απλή τηλεπάθεια που χρησιμοποιούσαν αυτοί οι γλάροι αντί για στριγκλιές και ρεκάσματα. «Γιατί δεν είμαστε περισσότεροι εδώ; εκεί από όπου ήρθα υπήρχαν…».
…«Χιλιάδες, πολλές χιλιάδες γλάροι. Το ξέρω». ο Σάλλιβαν κούνησε το κεφάλι του. «Η μόνη απάντηση που βρίσκω, Ιωνάθαν, είναι πως είσαι στ΄ αλήθεια από τα πουλιά που ξεχωρίζουν, ένα στο εκατομμύριο. Οι περισσότεροι ερχόμαστε εδώ πάρα πολύ αργά. Περάσαμε από έναν κόσμο σε άλλο που ήταν σχεδόν απαράλλαχτος, ξεχνώντας αμέσως από που είχαμε έρθει, δίχως να νοιαζόμαστε για που πηγαίναμε, ζώντας στιγμή τη στιγμή. Φαντάστηκες ποτέ πόσες ζωές πρέπει να περάσαμε πριν καν να διαβλέψουμε πρώτη φορά τη σκέψη πως η ζωή προσφέρει πολλά περισσότερα από το φαγητό, τους τσακωμούς, τη δύναμη στο Σμήνος; Χίλιες ζωές, Ιων, δέκα χιλιάδες ζωές! Κι ύστερα άλλες εκατό ζωές ώσπου να αρχίσουμε να μαθαίνουμε πως υπάρχει κάτι που λέγεται τελειότητα, κι άλλα εκατό χρόνια για να καταλάβουμε πως σκοπός στη ζωή μας είναι να ανακαλύψουμε αυτή την τελειότητα και να την αναδείξουμε. Ο ίδιος κανόνας ισχύει, φυσικά, και για μας τώρα: διαλέγουμε τον επόμενο μας κόσμο μέσα από τα όσα μαθαίνουμε σε τούτον. Αν δε μάθεις κάτι, τότε ο επόμενος θα είναι όμοιος με τούτον, με τους ίδιους φραγμούς και τα ιδία ασήκωτα βάρη που θα πρέπει να ξεπεράσεις».
Άπλωσε τα φτερά του και στράφηκε απέναντι στον άνεμο. «Εσύ όμως, Ίων», είπε, «έμαθες τόσα πολλά μονομιάς, ώστε δε χρειάστηκε να περάσεις χίλιες ζωές για να φτάσεις σε τούτη».

(Richard Bach – Ο Γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον)

 

Καλοκαίρι 2010

Posted in προσωπικά, αναμνήσεις with tags , , , , , on Σεπτεμβρίου 17, 2010 by houlk

Και με τις πρώτες φθινοπωριάτικες βροχούλες, αποφάσισα να συμμαζευτώ πιά και να σκάσω μύτη, δειλά-δειλά, στις γνωστές μου διαδικτυακές γειτονιές.
Αυτό το καλοκαίρι χάθηκα, γιατί πέρασα καλά, πολύ καλά, πάάάάάάρα πολύ καλά.
Βγήκα, κολύμπησα, χόρεψα έφαγα, ήπια, αλλά κυρίως γύρισα, γύρισα πολύ.
Και μια που τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, σταματώ πάραυτα, και αφήνω  να μιλήσουν οι εικόνες.

Προορισμός Νο 1 : ΣΥΡΟΣ

Σύρος, Ερμούπολη

(Καλές οι εικόνες, αλλά δε κρατιέμαι να μη πω επιγραμματικά δυο λόγια  γι΄ αυτό το νησί, που επισκέφθηκα για πρώτη φορά φέτος.
Εντυπώσεις; Λλλλλλλλλλλλλλλλάτρεψα την Ερμούπολη.
Οι Συριανοί διαθέτουν ένα σπάνιο χάρισμα, που τους κάνει να ξεχωρίζουν- κάτι περισσότερο από την απλή ευγένεια : αρχοντιά .

Όταν φτάσαμε, Σάββατο απόγευμα, διαπίστωσα ότι τα μαγαζιά  ήταν κλειστά και παρέμειναν κλειστά καθ΄ όλη τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Μαγκιά τους και ρισπέκτ. Τους βγάζω το καπέλλο, που δίνουν σημασία στη ποιότητα της ζωής τους .

Σε όλη τη πόλη κυριαρχούν (Ιωνάθαν, πέρνα σε παρακαλώ στην επόμενη παράγραφο) οι γάτες. Και τις λατρεύω τις γάτες.

Γατί Συριανό και παιχνιδιάρικο

Επίσης στη πάλη υπάρχουν άφθονα γλυκοπωλεία!!! Ναι, μετά τη ΣαΛΛονίκη ανακάλυψα και άλλο ένα μέρος, όπου μπορείς να κάτσεις για να απολαύσεις ένα ραβανί, ένα εκμέκ, μια καρυδόπιττα βρε αδελφέ! Αμάν, πια με τις καφετέριες.

Σύρος, Γλυκοπωλείο!

Τέλος, τι να πω για τη παλιά πόλη, την Άνω Σύρο; Ξαφνικά, με ένα μαγικό τρόπο,  βρίσκεσαι σε μιαν άλλη εποχή. Πεντακάθαρη, με τα σπιτάκια της ορθάνοιχτα, παππούδες και γιαγιάδες να ξεπετάγονται στα δαιδαλώδη σοκάκια της ανεβοκατεβαίνοντας με απίστευτη άνεση τα χωρίς τελειωμό σκαλοπάτια (είμαστε άχρηστοι εμείς η νέα (νέα; Χμ) γενιά –το διαπιστώνω συνέχεια). Και σε ολόκληρη τη παλιά πόλη ΟΥΤΕ ΕΝΑ  από αυτά τα κακόγουστα τουριστικά μαγαζιά,  τα γεμάτα με τα άθλια μέιντ ιν τσάινα ‘λοβ γκρης’ . Ξανά – μανά Ρησπέκτ.)

Σύρος : Ανω Πόλη

Σύρος : Ανω Πόλη

Σύρος : Ανω Πόλη

Σύρος : Ανω Πόλη

Σύρος, Ανω Πόλη, Μουσείο Μάρκου Βαμβακάρη

Σύρος : Ανω Πόλη

Προορισμός Νο 2 : ΛΕΥΚΑΔΑ

Να μου το προσέξουν το αγαπημένο μου νησί. Το Κάθισμα έχει αρχίσει και βρωμίζει επικίνδυνα και η ποιότητα των υπηρεσιών μου φάνηκε φέτος πεσμένη αισθητά.

Πάντα όμως η Λευκάδα θα κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μου.

Λευκάδα : Σύβοτα

Λευκάδα : Σύβοτα

Λευκάδα : Αη-Γιάννης

Λευκάδα : Αη-Γιάννης

Λευκάδα, Ηλιοβασίλεμα

Προορισμός Νο 3 : ΓΥΘΕΙΟ

Μακράν η πιο βρώμικη πόλη της Ελλάδας –. Τα σκουπίδια, σχηματίζανε λόφους, βουνά, βουνοπλαγιές. Φυσικά και ΔΕΝ τα έβγαλα φωτογραφία. Προτίμησα –παρ΄ όλη τη σύγχυσή μου- να απαθανατίσω κάποια όμορφα σημεία.

Γύθειο

Γύθειο : Ο πύργος του Τζαννή

Γύθειο : Ο πύργος του Τζαννή

Προορισμός Νο 4 : ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ

Χωρίς σχόλια – εδώ ισχύει το « μια εικόνα χίλιες λέξεις….»
(Αν και, φοβάμαι πως όσες εικόνες και να παραθέσω ούτε στο παραμικρό δε θα μπορέσω να σας μεταδώσω την αίσθηση της απίστευτης ομορφιάς)

Ελαφόνησος : Τα νησιά της Παναγιάς

Ελαφόνησος : Παραλία του Σίμου

Ελαφόνησος : Σίμος

Ελαφόνησος : Σίμος

Ελαφόνησος : Αγιος Σπυρίδων

Ελαφόνησος : Ηλιοβασίλεμα

Αντε και του χρόνου!


Πάμε τώρα για ένα συγκλονιστικό φθινόπωρο!

Γρίφοι, Σκουληκότρυπες και Μαύρες Τρύπες (8)

Posted in προσωπικά on Ιουνίου 5, 2010 by houlk

Τι είναι μια μαύρη τρύπα;
Μια σκουληκότρυπα;
Το μυστήριο σιγά σιγά ξεδιαλύνεται

Η μήπως τώρα πυκνώνει περισσότερο;

Στο «Όλα για τα παιδιά», σήμερα το όγδοο κεφάλαια του εφηβικού μυθιστορήματος :

«Πέρα από το χώρο και το χρόνο :
Γρίφοι, Σκουληκότρυπες και Μαύρες Τρύπες»

Αλλαγή σκηνικού

Posted in προσωπικά on Μαΐου 16, 2010 by houlk

Κάθισα, που λέτε και χάζευα τις τελευταίες αναρτήσεις μου.
Και μου την έδωσε.
Ταπηροκρανίαση λέμε.
Η θεματολογία μου έχει αλλάξει παρασάγγας.
Μέσα στο γενικότερο κλίμα μιζεριάσει κι εγώ.
Ανεπίτρεπτον!
Πού είναι τα «Μαμά, brm…» , τα  «Παππού…Γιαγιά…», τα «Τραπεζικά και άλλα τινά…», οι  «Ανεκπλήρωτοι έρωτες» …;

Τέρμα λοιπόν.
Αλλαγή σκηνικού επειγόντως.
Πρέπει οπωσδήποτε να θυμηθώ να αναρτήσω κάτι από τα παιδιά μου.
Για να μη το κάνουμε απότομα όμως (διάβαζε : επειδή, αυτή τη στιγμή δε προλαβαίνω) και βγούμε μπαμ και κάτω από το κλίμα της εποχής, αναρτώ επί του παρόντος ένα κείμενο, που το θεωρώ πολύ έξυπνο, και που περιγράφει μια χαρά τη κατάσταση μας.

Και… επιφυλάσσομαι.

Κωπηλάτες

«Πριν από μερικούς μήνες, μια ελληνική και μια ιαπωνική εταιρεία είχαν συμφωνήσει να συνδιοργανώσουν κωπηλατικό αγώνα, με πανηγυρικό χαρακτήρα, στη λίμνη των Ιωαννίνων.
Αμέσως, άρχισε μια σκληρή και επίπονη προετοιμασία, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά με τα πιο σύγχρονα μέσα της τεχνολογίας και της αθλητιατρικής. Η νίκη ήταν υπόθεση γοήτρου και επιβεβαίωσης. Όταν ήρθε η μεγάλη μέρα οι δύο ομάδες κατέβηκαν στον αγωνιστικό χώρο, άριστα προετοιμασμένες και αποφασισμένες να διεκδικήσουν τη νίκη. Τα προγνωστικά ήταν αμφίρροπα και η ατμόσφαιρα στις εξέδρες ιδιαίτερα φορτισμένη. Ωστόσο η ιαπωνική λέμβος κέρδισε τον αγώνα με διαφορά ενός χιλιομέτρου από την ελληνική οκτάκωπο.
Το γεγονός επηρέασε αρνητικά την ψυχολογία της ελληνικής ομάδας. Όμως, οι υπεύθυνοι δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Το ανώτερο μάνατζμεντ διακήρυξε την αποφασιστικότητά του να εντοπίσει και να εξαλείψει τα αίτια του απίστευτου διασυρμού. Συστάθηκε αμέσως ειδική ομάδα εργασίας για να διερευνήσει όλες τις παραμέτρους του προβλήματος και να προτείνει συγκεκριμένες και άμεσα εφαρμόσιμες λύσεις.
Μετά από πολύμηνες διαβουλεύσεις, το οδυνηρό συμπέρασμα ήταν ότι στην ιαπωνική λέμβο επτά αθλητές κωπηλατούσαν και μόνον ο όγδοος καθοδηγούσε τους υπόλοιπους, ενώ στην αντίστοιχη ελληνική οι επτά είχαν αναλάβει ρόλο πηδαλιούχου και μόνον ο όγδοος κωπηλατούσε.
Xωρίς να χάσει καιρό, το ανώτερο μάνατζμεντ απευθύνθηκε σε εταιρεία συμβούλων, η οποία και ανέλαβε να συντάξει υπόμνημα για τη σημερινή δομή και μελλοντική αναδιοργάνωση της ομάδας από μηδενική βάση. Μετά από διαβουλεύσεις έξι μηνών και επενδύσεις πολλών εκατομμυρίων, οι σύμβουλοι απέδειξαν με συγκεκριμένα στοιχεία, που δε επιδέχονταν διάψευση, ότι είναι υπεράριθμοι εκείνοι που καθοδηγούν και ελάχιστοι – άρα και ανεπαρκείς- εκείνοι, που κωπηλατούν.
Για να αποφευχθεί νέος διασυρμός απέναντι στους Ιάπωνες, η δομή και η λειτουργία της ομάδας άλλαξε εκ βάθρων. Τώρα πια στην ελληνική λέμβο συμμετείχαν τέσσερις πηδαλιούχοι, ένας διευθύνων πηδαλιούχος, ένας πηδαλιούχος επί τιμή, ένας επιβλέπων γενικών καθηκόντων κι ένας κωπηλάτης. Ακόμα, θεσπίστηκε ειδικό σύστημα αξιολόγησης με βάση τα διεθνή πρότυπα και μεσοπρόθεσμο στόχο να διευρύνεται ο τομέας ευθύνης του πηδαλιούχου, ώστε να παρέχονται πρόσθετα κίνητρα για την άμεση δραστηριοποίησή του. Επιπλέον, δόθηκε ιδιαίτερο βάρος στην ψυχολογική προετοιμασία, σύμφωνα με τις επιλογές του σύγχρονου μάνατζμεντ και με επιρροές από τη φιλοσοφία και κοσμοθεωρία της Άπω Ανατολής, όπως αυτή αντανακλάται στη φράση-κλειδί «Επικεντρώσου στα ουσιώδη»!.

Στην επόμενη συνάντηση η ιαπωνική οκτάκωπος κέρδισε τον αγώνα με διαφορά δύο χιλιομέτρων.
Αυτή τη φορά το μάνατζμεντ δε δίστασε να λάβει αποφασιστικά μέτρα.

Ο κωπηλάτης απολύθηκε αμέσως λόγω ανεπάρκειας. Οι πηδαλιούχοι αποχώρησαν με τιμές για την προσφορά τους. Η οκτάκωπος πουλήθηκε σε τιμή ευκαιρίας. Οι συμπεφωνημένες επενδύσεις για την κατασκευή υπερσύγχρονης κωπηλατικής λέμβου, αλλά και για την πρόσληψη ταλαντούχων κωπηλατών, πάγωσαν μέχρι νεωτέρας. Τα χρήματα, που εξοικονομήθηκαν, μοιράστηκαν δίκαια ανάμεσα στα στελέχη του ανώτερου μάνατζμεντ, ενώ η εταιρεία συμβούλων έλαβε διαβεβαίωση για συνέχιση της εποικοδομητικής συνεργασίας, προς αμοιβαίο όφελος και των δύο πλευρών!!!»

…………………………………….

…………………………………….

…………………………………….

Εν τω μεταξύ, για να μη ξεχνιόμαστε, ο Αλέξης ψάχνει να βρει ποιος είναι ο άγνωστος, που του μιλάει μέσα από τον υπολογιστή του θείου του.

Στο «Όλα για τα παιδιά», έχουν ήδη αναρτηθεί τα 5 πρώτα κεφάλαια του εφηβικού μυθιστορήματος :

«Πέρα από το χώρο και το χρόνο :

Γρίφοι, Σκουληκότρυπες και Μαύρες Τρύπες»

Και, επειδή σας έπρηξα τελευταία με τα πολιτικοκοινωνικοοικονομικά, σήμερα extra bonus παραμύθι :

Η κυρά της λίμνης

(για όλες τις ρομαντικές ψυχές!!!)

Καλό Πάσχα σε όλους!

Posted in προσωπικά with tags , on Απρίλιος 2, 2010 by houlk


.