Αρχείο για παιδια

Νέο παραμύθι

Posted in των παιδιών with tags , on Μαρτίου 5, 2011 by houlk

Και μια που ο καιρός δεν προσφέρεται για πέταγμα αετού, για να περάσει η ώρα πιο εύκολα, στο

Ολα για τα παιδιά

καινούργιο παραμύθι:

Ο μάγος των Επτά Χρωμάτων

ΣΗΜ: Οχι, δεν εμπνεύσθηκα από τη σημερινή κατάσταση της χώρας!!!

ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ

Advertisements

Γρίφοι, Σκουληκότρυπες και Μαύρες Τρύπες (3)

Posted in των παιδιών with tags , , , on Απρίλιος 24, 2010 by houlk

Σήμερα,  το τρίτο  κεφάλαιο.

Ο Αγνωστος Θείος

Γρίφοι, Σκουληκότρυπες και Μαύρες Τρύπες (2)

Posted in των παιδιών with tags , , , on Απρίλιος 17, 2010 by houlk

Σήμερα, το δεύτερο κεφάλαιο.

ΚΩΔΙΚΟΣ ΕΙΣΟΔΟΥ

Γρίφοι, Σκουληκότρυπες και Μαύρες Τρύπες

Posted in των παιδιών with tags , , , on Απρίλιος 11, 2010 by houlk

.

.

Προσοχή ! Προσοχή!

Ένας τρελός επιστήμονας, μια μυστηριώδης σκουληκότρυπα και ένα κομπιούτερ οδηγούν, μέσα από δύσκολους γρίφους, μια παρέα παιδιών, σε μια μεγάλη έκπληξη.

Στο «Όλα για τα παιδιά», ξεκινάει το εφηβικό μυθιστόρημα :

«Πέρα από το χώρο και το χρόνο :

Γρίφοι, Σκουληκότρυπες και Μαύρες Τρύπες.»

Σήμερα το πρώτο Κεφάλαιο.

«Ολα για τα παιδιά»

Posted in των παιδιών with tags , , on Μαρτίου 28, 2010 by houlk

Θυμάστε το SHE-DEVIL, τη ταινία, που αποδόθηκε στα ελληνικά ως  «Διαβολογυναίκα»;
Απ΄ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα, κάτι κάτι τέτοιο ήθελα να γίνω.
Όχι, όχι διαβολογυναίκα.
Συγγραφέας.
Θυμάστε τη Μέρυλ Στριπ, ως Μαίρη Φίσερ, ντυμένη με αέρινη ροζ μουσελίνα,  περιποιημένο νύχι, ρομαντικό καπέλλο να συγγράφει τις μεγάλες επιτυχίες της σε έναν ονειρικό κήπο;

Από τα πολύ παιδικά μου χρόνια, κάπως έτσι με φανταζόμουν.

Τώρα, μάλιστα, που το σκέφτομαι καλύτερα, οι μόνες διαφορές, που θα έπρεπε πραγματικά να υπάρχουν είναι το νύχι, που ποτέ δεν κατόρθωσα να το εκθρέψω σε αξιοπρεπές για μια κυρία μέγεθος και οι γκόμενοι, που τους προτιμούσα ανέκαθεν λιγότερο ξενέρωτους από τον  Ed Begley  και αρκετά πιο μεσογειακούς.

Αλλά, άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων…

Τεσπα. Στο θέμα μας.

.

Ημουν δεν ήμουν 10 ετών και μάζευα δραχμή δραχμή (οκ καταλάβατε όλοι : τον καιρό των παγετώνων) το χαρτζηλίκι μου για να αγοράσω μια μικρή γραφομηχανή, την οποία διατηρώ  μέχρι σήμερα, κειμήλιο και ενθύμιο των ονείρων μου.
Λάτρευα κάθε μορφής γράψιμο : με μολύβι, με στυλό, με γραφομηχανή και αργότερα με τον υπολογιστή…

Ξεκίνησα  λοιπόν, πιτσιρίκα, με παιδικά ποιηματάκια, και τραγουδάκια. Γύρω στην εφηβεία, τις εποχές των μεγάλων ερώτων, έδωσα τα ρέστα μου. Α! ρε τι ποιήματα είχα αφιερώσει σε όλα αυτά τα κορμιά των πραγματικών ή των φανταστικών  εραστών μου.  Ερωτική ποίηση να δουν τα μάτια σας. Τύφλα να χει το Ασμα Ασμάτων. Όχι, παίζουμε.
Και συνέχισα να γράφω ό, τι μου ερχόταν στο κεφάλι : ποιήματα, διηγήματα, δοκίμια.
Ποτέ μου όμως δεν ένοιωσα απόλυτα ικανοποιημένη.

Πάντα ένοιωθα ότι κάτι έλειπε.

Ήθελα κάτι ακόμα, κάτι άλλο.
Ύστερα ήρθαν τα παιδιά και… μπλακ άουτ! Κατέβασα τα ρολλά.
Οι μαμάδες του μπλογκ είμαι σίγουρη ότι με καταλαβαίνουν.

Βοήθεια από κανέναν και να πρέπει μόνη μου να τα βγάλω πέρα με  σπίτι-δουλειά-μωρά.
Συγγραφιλίκι; Χαχα!
Εδώ δεν είχα ώρα να κάνω μπάνιο, όχι να κάτσω να δημιουργήσω κιόλας!!!
Μέχρι που τα μωρά μου άρχισαν να μεγαλώνουν και να συνεννοούμαστε.
Και άρχισαν και τα παραμύθια.
Ε! εκεί πιά τα έδωσα όλα

Που ήταν κρυμμένα, σε ποια σκοτεινή γωνία του μυαλού μου παραμόνευαν και τη κατάλληλη στιγμή ξεχύθηκαν σαν ποτάμι ορμητικό, μάγισσες, δράκοι, λιοντάρια, ξωτικά, καλικάντζαροι, παιδάκια, ο Αλής, η Μαριλού, σπηλιές, φλόγες, φεγγαροακτίδες και τόσα άλλα, ών ουκ έστι αριθμός;

Και επιτέλους βρήκα αυτό, που ήθελα και ησύχασα.
Και άρχισα να γράφω για τα παιδιά μου.
Ποιηματάκια, παραμυθάκια, διηγήματα, μυθιστορήματα, τραγούδια.
(Από καιρού σε καιρό περνούσε στο πίσω μέρος του μυαλού μου η σκέψη ότι ίσως κάποτε εκδώσω κάτι από όλ αυτά.  Για το ανέκδοτο των εκδοτικών οίκων  όμως θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά, όταν θα αποφασίσω να σας διηγηθώ τις περιπέτειες της μικρής Χουλκ στο δρόμο με τους ‘οίκους’  (όχι ανοχής-καμμία ανοχή δεν μπορώ να δείξω πλέον καθώς εξάντλησαν κάθε ίχνος αντοχής μου)  και το δούλεμα που για κάποια χρόνια έτρωγα στη μάπα, μέχρι να αντιληφθώ  τι ακριβώς παίζει και να ορκιστώ στον εαυτό μου να μην ξαναπλησιάσω εκδότη και τον ‘οίκο’ του σε απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου.)
……
Προχθές λοιπόν, σε ένα παραλήρημα ανοιξιάτικου ξεκαθαρίσματος, άνοιξα τα αρχεία μου και ξαναανακάλυψα τη πραμάτεια μου, το πλούσιο στοκ, που λέει και η ελφ.
Και αποφάσισα να τα βγάλω στα φόρα.
Εφτιαξα λοιπόν ένα καινούργιο, ένα ολοκαίνουργιο μπλογκ το

.

Ολα για τα παιδιά

.

Εκεί θα ανεβάζω σταδιακά, ό,τι έχω φτιάξει για παιδιά.
Καθώς έχω πολύ καιρό να τα κοιτάξω όλα αυτά και μάλλον θα θέλουν κάποιας μορφής ‘συντήρηση’ θα προσπαθώ να ανεβάζω κάθε βδομάδα κι από κάτι. (Ελφ, καλή μου, ζήλεψα  τη δόξα των «Μικροαστών«)
Aνοίξαμε και σας περιμένουμε.
Ελπίζω να σας αρέσει.

Μαμά, brm…

Posted in των παιδιών, Της Πληροφορίας with tags , , , , , , on Αύγουστος 23, 2008 by houlk

Στη δουλειά. Μεσημέρι. Πνίγομαι. Χαμένη σε πελάγη αριθμών και δεικτών ευφορίας. Η άκρη του ματιού μου πιάνει το γνώριμο φακελλάκι στη κάτω δεξιά γωνιά του υπολογιστή. Μήνυμα. Πατάω μανιωδώς επάνω του, μη και χάσω πολύτιμο χρόνο. Ανοίγει η οθόνη .
Διαβάζω το μήνυμα. Μια σειρά ακαταλαβίστικων συμβόλων.

«Τι διάλο» σκέφτομαι. «Ανακάλυψε τώρα και μένα η Σου-λί και μου στέλνει μηνύματα;»
Κυττάζω τη Κωδικοποίηση. Όλα εντάξει.
Ανατρέχω στο όνομα του αποστολέα: badbaby… – Η κόρη μου -.
Ξαναδιαβάζω το μήνυμα.

rr mama i marian8i leei en mporei tlk n pame afo0 en exo0n bgei akm t apotlsmata.
(…8 do an exei gyrisei i ioanna n pame mazi…alla en nomizo.
kla ok ase!!!! 8a po oti 8a pame smr g kourema

Τι να εννοεί ο ποιητής; αναρωτιέμαι.
Απορημένη στάση μέσα στο μεσημεριανό κυκεώνα της δουλειάς.
Πρώτη σκέψη: Μου κάνει πλάκα το …καλόπαιδο. Ας το σιγουρέψουμε καλού-κακού.
Τηλέφωνο στο σπίτι .
Εγώ : Έλα, τι μήνυμα, μου έστειλες;
Το κακό μωρό : Σου λέω ότι ….
(Παραθέτω την ακριβή μετάφραση του κειμένου :

«Ρε μαμά, η Μαριάνθη λέει (ότι) δεν μπορεί τελικά να πάμε αφού δεν έχουν βγει τα αποτελέσματα (θα δω αν έχει γυρίσει η Ιωάννα να πάμε μαζί…αλλά δεν νομίζω.)
Καλά, εν τάξει, άσε!!! Θα πω ότι θα πάμε σήμερα για κούρεμα.»

Εγώ : (σοκαρισμένη ) Και πώς γράφεις έτσι παιδάκι μου;
Το κακό μωρό : Ωχ, έλα τώρα ρε μάμμυ.
Εγώ, στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού (ΚΑΙ ρε ΚΑΙ μάμμυ;) εξακοντίζω τη κλασική απειλή των απανταχού εργαζομένων μαμάδων : Θα τα πούμε όταν γυρίσω.

Και γυρίζω. Και ψωνίζω, και μαγειρεύω, και πλένω τα τσουμπλέκια της κουζίνας και ακούω τα νέα από τη δουλειά του άντρα μου, από τα σχολεία των παιδιών μου και σερβίρω και καθόμαστε στο τραπέζι και τρώμε και ωπ ! ήρθε η ώρα για το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών.
Ο εισαγγελέας (εγώ), αφού κάνω μια σύντομη εισαγωγή στο μοναδικό ένορκο (σύζυγος) για το φλέγον ζήτημα, φέρνω το θέμα προς συζήτηση, με δημοκρατικές διαδικασίες, και απευθύνομαι και πάλι στη κόρη μου:

– Για πες μας λοιπόν τι ιστορίες είναι αυτές; Πώς γράφεις έτσι; Τι είναι αυτά τα κινέζικα;
– Έλα ρε μαμά, ενίσταται ο συνήγορος (αδελφός – που άλλες ώρες ένας ήλιος δε τα πυρώνει εδώ μου μονοιάσανε, ας όψεται η η Θεία Τεχνολογία) – έτσι γράφουν όλοι τώρα.
– Δηλαδή, ποιοί όλοι;
– Όλοι ντε. Όλα τα παιδιά.
– Και γιατί παρακαλώ γράφουν έτσι όλα τα παιδιά;
– Για να κάνουν γρήγορα (κόρη)
– Γιατί βαριούνται (γιός)
(Απαντήσεις χαρακτηριστικές που σηματοδοτούν τη διαφορετικότητα νοοτροπίας, άποψης και χαρακτήρα )
– Και γιατί βιάζονται τόσο;
– Για να μη χάνουν χρόνο.
– Και τι τον κάνουν το χρόνο, που…δε χάνουν;
– Χμ……χμ……(απορία ψάλτου βηξ, ο ένας περιμένει να απαντήσει ο άλλος.)

(Αφήνοντας τα παιδιά μου στην απορία τους περί της χρήσεως του εξοικονομουμένου χρόνου, δράττομαι της ευκαιρίας για να σας μεταφέρω συνοπτικά τα συμπεράσματα του διαλόγου.
Λοιπόν, η ουσία είναι ότι πλέον οι προέφηβοι και έφηβοι (ίσως και όχι μόνο) επικοινωνούν, μέσω γραπτών μηνυμάτων στο κινητό, στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, στο msn. -και Κύριος οίδε σε ποιές άλλες εφαρμογές.
Γνωστά όλα αυτά.
Εκείνο, που δε μου ήταν γνωστό, είναι ότι, κατά την επικοινωνία τους αυτή, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται, μια καινούργια «γλώσσα», η οποία απλώνεται και εξελίσσεται μόνο κατά το ένα σκέλος του λόγου –το γραπτό (σα να λέμε η αργκό του γραπτού λόγου).
Όλα φαίνεται να ξεκίνησαν από τα απαίσια και φρικώδη γκρίκλις, με τη χρήση λατινικών χαρακτήρων, προχώρησαν όμως περισσότερο, καθώς, για ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα και ευκολία, καταργούνται τα φωνήεντα και ορισμένα «ευκόλως» εννοούμενα σύμφωνα από λέξεις. Για παράδειγμα το «δεν» γίνεται σε αυτή την ιδιότυπη γραφή «en», ενώ οι αντωνυμίες, προσωπικές και κτητικές (μου-σου-του κλπ ) γράφονται με ένα μόνο λατινικό χαρακτήρα (m-s-t …). Η υπεραπλούστευση αυτή φτάνει ακόμα και στη κατάργηση μερικών λέξεων (συνδέσμων κλπ) πχ. του «ότι». Κλείνει η παρένθεση)

Έμεινα άφωνη με τις αποκαλύψεις αυτές. Αστραπιαία πέρασαν από το μυαλό μου τα εκατομμύρια λέξεων, που έχουν γραφεί για τη μητέρα των γλωσσών, για τη πορεία και τις διαδρομές της ελληνικής γλώσσας ανά τους αιώνες, για…
Και, ναι, σύμφωνοι, η ζωή προχωράει μπροστά μέσα από τις αλλαγές. Τα πράγματα δε μπορούν να μένουν στάσιμα. Αυτή η αλλαγή όμως σα να μου έπεσε βαριά στο στομάχι…. .

Η σκέψη μου δεν ολοκληρώθηκε καθώς ο γιός μου είχε αρχίσει κιόλας μάθημα στο πατέρα του για να τον μυήσει στο νέο κώδικα.
-Να, για παράδειγμα, όταν θες να πεις «βαριέμαι» θα γράψεις «brm».
-Και ο άλλος τι θα καταλάβει;
-«Βαριέμαι»
-Και γιατί όχι «βρωμάω»;
Αμήχανα γελάκια από τα τέκνα μας, που έκπληκτα ανακαλύπτουν ότι τελικά τα εξοβελισμένα από το καινούργιο κώδικα επικοινωνίας φωνήεντα ίσως να έχουν μια κάποια χρησιμότητα.

Κι έγινε πια οικογενειακό μας ανέκδοτο :
– Μαμά, β-ρ-μ.
– Τράβα πλύσου.