Του Λάμπη…

Posted in προσωπικά on Μαΐου 29, 2011 by houlk

Έχω ένα τεράστιο κόλλημα με τις ιστορίες των απλών ανθρώπων.

Των ανθρώπων, που γράφουν την ιστορία, όσο και αν η ιστορία επιμένει να τους αγνοεί, να μην κάνει καμιά αναφορά γι΄ αυτούς στα επίσημα κιτάπια της.

Οπότε μου δοθεί ευκαιρία, προσπαθώ να παίρνω γραπτές μαρτυρίες από αυτούς τους ανθρώπους. Μαρτυρίες γραμμένες απλά, στη γλώσσα που έμαθαν να μιλούν, χωρίς περικοκλάδες και ωραιοποιήσεις.

Ψάχνοντας τα χαρτιά μου προχθές βρήκα ένα κομμάτι, που έχει γράψει ο πεθερός μου.

Αναφέρεται στη πορεία της ζωής του. Με λίγα λόγια, σε δυο σειρές,  ξετυλίγει το νήμα μιας ζωής εβδομήντα τόσο χρόνων.

Θα ρωτήσετε γιατί κάνω αναφορά εδώ.

Με όσα ζούμε τελευταία,  η ανάγνωση των γραπτών του γέννησε μέσα μου μια ελπίδα.

Όταν σκέφτομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι, οι τόσο κοντινοί μας, -παππούδες, γιαγιάδες, γονείς μας- ξεκίνησαν με τέτοιες (κι ακόμα χειρότερες) συνθήκες,   έζησαν μια ζωή γεμάτη μόχθο και συνάμα γεμάτη  αξιοπρέπεια, κατόρθωσαν να ξεφύγουν από το ριζικό τους και να διαμορφώσουν τη μοίρα τους,  να πετύχουν στόχους,  δυσθεώρητους στο ξεκίνημα, μια αχνή φωτίτσα ελπίδας ξεπηδάει από μέσα μου.

Γιατί εμείς να μη τα καταφέρουμε;

Πάμε λοιπόν….

Απεφάσισα να γράψω τα της ζωής μου για να βλέπουν η κυρία μου και τα άριστα παιδιά μου το πώς έφτασα μέχρι εδώ.
Έμεινα ορφανός 4 χρόνων, δηλαδή πριν 68 χρόνια. Από 10 χρονών βγήκα στη δουλειά για να πάω στο γυμνάσιο και για να επιβιώσουμε.

Πρώτη δουλειά μου ήταν να πουλάω μαντορίνια και πορτοκάλια με το κομμάτι, μετά πούλαγα νερό με το κουπάκι και λεμονάδες στα τραίνα και έλεγα ότι ήταν παγωμένα, αλλά τουναντίον ήταν ζεστά και μου τα έχυναν στο σβέρκο. Άλλη δουλειά στα 12 μου χρόνια, ξεφόρτωνα τρία βαγόνια κάρβουνο , δηλαδή 30 τόνους για 90 δραχμές. Μετά στα 14 μου χρόνια, πιάνω δουλειά στο παγοποιείο στο χωριό μου και δούλευα 12 ώρες κάθε μέρα, βγάζοντας 1200 κολώνες πάγο και μετά μπαίνοντας στο παγοθάλαμο σε 20 βαθμούς ψύξη υπό το μηδέν, ξυπόλητος γιατί δεν είχα παπούτσια, και γι΄ αυτό είναι παγωμένα τα πόδια μου.

Στο διάστημα αυτό αρραβωνιάζω τη αδερφή μου και αναλαμβάνω όλα τα βάρη απάνω μου, δηλαδή έξοδα αρραβώνων και γάμου με γλέντια.  Χρεώνουμαι στο Θ. τότε 2000 δραχμές καθότι έπαιρνα 35 δραχμές το 12ωρο. Μετά από 6 χρόνια, δηλαδή στα 20 ανοίγω μαγαζί εξοχικό στο Μ. . Παράλληλα αγαπιέμαι με τη Μπ. Περνάει ένας χρόνος και αφήνω το μαγαζί κι έρχομαι στο Πειραιά να πιάσω δουλειά στη ΣΠΑΠ με τη προοπτική να μου δώσουν τη Μπ.  Στέλνω τη κυρά Σταυρούλα και τη ζητάω τη Μπ, αλλά εκτός δε μου τη δώσαν , μας έδιωξαν γιατί δεν ήμουν μόνιμος.

Μόλις μονιμοποιήθηκα επανήλθον και κατόπιν διαπραγματεύσεων τα βρήκαμε. Και στις 13 Νοεμβρίου το 1960 παντρεύομαι και μένουμε στο Πειραιά στα Καμίνια, επί 6 χρόνια, στο σπίτι, το οποίο πήρα προίκα. Το σπίτι το διάλεξα εγώ εκεί γιατί υπέφερα από τα πόδια και ήθελα να είμαι κοντά στη δουλειά.

Το 1961 το Δεκέμβριο κάνουμε το Γ., το γιό μας Τότε έπαιρνα 440 δραχμές το μήνα. Το 1967 φεύγουμε από το Πειραιά και ερχόμαστε στην Αθήνα.  Τότε παίρνουμε τα 3 παιδιά του θείου του Μίμη και ζήσαμε περίπου 8 χρόνια μαζί. Το 1967 στη χούντα κάναμε τη κόρη μας, τη  Β. Εγώ στη δουλειά μου πήγαινα καλά και λίγο λίγο εξελισσόμουνα.

Στο ενδιάμεσο πουλάμε το σπίτι το Πειραιώτικο και παίρνουμε άλλο στην Αθήνα, του γιού μας. Παράλληλα εγώ πήρα κάποιο δάνειο 230.000 είχα και τις οικονομίες μου και πήραμε το 1978 και το σπίτι της κόρης μας. Κάπως μαζέψαμε λίγα λεφτά ακόμα και πήραμε το δυαράκι δίπλα στη Β. και αφού δώσαμε στη κυρία κάποιο μικρό ποσό, το υπόλοιπο ξεχρεωνόμαστε με γραμμάτιο μερικά χρόνια. Τότε βλέπουμε ότι δεν την έφτανε τη Β. το σπίτι και της δίνουμε ένα δωμάτιο από το δικό μας και έτσι βολευτήκαμε όλοι.

Δεν με βοήθησε κανείς εκτός της Γυναίκας μου, που με την Οικονομία της φτάσαμε εδώ και Δόξα τω Θεώ.

Θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα αλλά περιορίσθηκα στα πιο συγκεκριμένα και θα ήθελα να τα μιμηθούν τα παιδιά μου.

Συνεισφορά στον Κρατικό Προϋπολογισμό

Posted in απλά & καθημερινά with tags , , , on Μαΐου 18, 2011 by houlk

.

Φέτος, για πρώτη φορά, υπέβαλα τη φορολογική μου δήλωση, μέσω Διαδικτύου.

Αφού ολοκλήρωσα τις καταχωρήσεις ζήτησα να εκτυπώσω το εκκαθαριστικό μου. Και εκεί με περίμενε η μεγάλη έκπληξη. Μετά την εκτύπωση του εκκαθαριστικού, υπήρχε ειδική σελίδα, η οποία με ενημέρωνε για το πώς διατίθενται από το κράτος, οι φόροι, που πληρώνω Με άλλα λόγια, πώς και πόσο συνεισφέρω στο Κρατικό Κορβανά.

Tόσα στην ασφάλιση… στην Υγεία… στη Παιδεία…στην Αμυνα… στις Υποδομές… στην Ασφάλεια και Προστασία του Πολίτη… στη Δικαιοσύνη … στο Πολιτισμό…. στο Περιβάλλον και  την οικιστική ανάπτυξη … Τς,τσ,τσ, τσ… Τι λές βρε παιδί μου…

Ε! ναι! Ομολογώ… Ένοιωσα εθνικά υπερήφανη. Δεν θα ξαναδιαμαρτυρηθώ για τους φόρους μου, τώρα πού ξέρω με ακρίβεια σεντ, πώς αυτοί χρησιμεύουν για να βελτιώσουν τη ζωή μου (τώρα πώς γίνεται και συνεισφέρω σε όλα αυτά, αλλά δε τα βλέπω πουθενά , άλλου παπά ευαγγέλιο…)

Όμως… μελετώντας λίγο καλύτερα, διαπιστώνω μια παράλειψη. Μα ναι, λείπει μια πολύ σοβαρή κατηγορία.

Η κατηγορία «Μίζες»  ή, πιο κομψά,  «Οσα φάγαμε μαζί»

Και μια που η εφαρμογή, μου δίνει τη δυνατότητα να κάνω  «Παρατηρήσεις και Προτάσεις για τη βελτίωση του Συστήματος»  τι λέτε; Να τους το προτείνω;

(Μπά, άσε καλού-κακού να εκκαθαριστεί πρώτα η δήλωσή μου, μην έχουμε τίποτε παρατράγουδα.)

.

.

.

ΥΓ : Εδώ και λίγο καιρό, στη μπλογκογειτονιά μας έκανε την εμφάνισή του ένα καινούργιο μπλογκ .

.

Ο ήχος και το ίχνος

.

Δημιουργός του ένα εξαιρετικά αγαπητό μου, αξιόλογο όσο και ιδιαίτερο άτομο.

Επισκεφτείτε το.

Αξίζει το κόπο.

Πιστεύω  πως θα το αγαπήσετε, όσο κι εγώ.

Οταν καπνίζει ο λουλάς…

Posted in των παιδιών with tags , , on Απριλίου 7, 2011 by houlk

Στο σχολείο. Μες στη τάξη. Καθηγήτρια παρούσα.

Ασφαλώς και ΔΕΝ γίνεται μάθημα : είμαστε β΄λυκείου και, με εξαίρεση τα μαθήματα κατεύθυνσης,  οι υπόλοιπες ώρες περνάνε σαν ώρες του παιδιού – κυριολεκτικά όμως.

Να σκεφτείτε , δε ρωτάω πια τη κόρη μου : «Τι κάνατε σήμερα στο σχολείο;»  αλλά «κάνατε τίποτε σήμερα στο σχολείο;» Η συνήθης απάντηση;  «Μπάααα, συζητάγαμε να περάσει η ώρα»

Επί της παρούσης, λοιπόν, συζητάνε το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα της τριήμερης εκδρομής,  η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί σε μια εβδομάδα.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ένας μαθητής θυμάται κάτι πραγματικά πολύ πολύ σοβαρό. Φωνάζει λοιπόν σε συμμαθητή του, στο απέναντι θρανίο:

«Ρε Δημήτρη, μη ξεχάσουμε το ναργιλέ!»  για να λάβει την απάντηση (εξίσου φωναχτά πάντα):

« Ναι, ρε, καλά, που το θυμήθηκες. Να θυμηθούμε να αγοράσουμε και διάφορους καπνούς.»

Η καθηγήτρια (η οποία θα είναι και συνοδός στην εκδρομή) ακούει τη στιχομυθία και επεμβαίνει:

«Τι σχεδιάζετε εσείς;»

Απάντηση των μαθητών : «Σιγά κυρία, ένα ναργιλέ θα πάρουμε μαζί, που είναι το πρόβλημα;»

Και η απάντηση της εκπαιδευτικού : «Α! καλά. Ναργιλές επιτρέπεται. Τίποτε άλλες ουσίες μη φέρετε!!!»

 

Ρε π…..η μου, τόσο πίσω έχω μείνει, η αρτηριοσκληρωτική μάνα ;;;;;;;;;;;;


Κάποια στιγμή, όταν θα έχω χρόνο, κέφια και δυνατότητα θέλω να κάνω κάποιες αναρτήσεις για το θέμα ‘παιδεία’.

Πολύ πονεμένη ιστορία.

Μέχρι τότε ……… τα χάπιααααααααααααααααααααααα μου!!!

Αληθινή (;) Νοικοκυρά Σε Απόγνωση

Posted in απλά & καθημερινά with tags on Μαρτίου 7, 2011 by houlk

ΔΕΝ είμαι χωρισμένη
ΔΕΝ έχω σπίτι με πισίνα
ΔΕΝ πηγαίνω να περάσω τις διακοπές μου στη Μύκονο
ΔΕΝ φοράω επώνυμα ρούχα,
Δεν έχω πολλά λεφτά για ξόδεμα σε ρούχα και λοιπές π@π@ριές
ΔΕΝ κάνω μπότοξ
ΔΕΝ κυνηγάω
ΔΕΝ κάνω γιόγκα στη παραλία
Μιλάω ελληνικά με τη παραδοσιακή ελληνική προφορά
Τα παιδιά μου επίσης μιλάνε ελληνικά (και μάλιστα καλά)

 

Έλεος…

ούτε το τίτλο της νοικοκυράς δε μπορώ να κατοχυρώσω για την άθλια και μίζερη ύπαρξή μου;
Τόσα χρόνια νον-ρίαλ  λοιπόν;;;;;;;;;;;
(Εκείνο το ερωτηματικό στο τίτλο με έχει τσακίσει.)

 

…………………………………..

…………………………………..

……………………………………..

 

Και για να σοβαρευτούμε, γιατί το θέμα ξεπερνά τα όρια του γελοίου και της πρόκλησης :

Πόση ξεφτίλα θα φάμε ακόμα στη μούρη;
Πόση υπομονή πρέπει να κάνουμε πριν βάλουμε μπουρλότο στα κανάλια τους ;
Πριν πετάξουμε εκείνα τα κουτόκουτα από το παράθυρο;;;;;;;;;;;;;;;;


 

………………………………………….

………………………………………….

…………………………………………

 

ΥΓ: Για να μην παρεξηγηθώ –εννοείται πως ΔΕΝ το είδα. Οι παραπάνω διαπιστώσεις είναι από το διαφημιστικό trailer και από κάποια βιντεάκια με στιγμιότυπα,  που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Και για να μη ξεχνιόμαστε,  πάμε για τον ύμνο  των απανταχού REAL νοικοκυρών:

 

Νέο παραμύθι

Posted in των παιδιών with tags , on Μαρτίου 5, 2011 by houlk

Και μια που ο καιρός δεν προσφέρεται για πέταγμα αετού, για να περάσει η ώρα πιο εύκολα, στο

Ολα για τα παιδιά

καινούργιο παραμύθι:

Ο μάγος των Επτά Χρωμάτων

ΣΗΜ: Οχι, δεν εμπνεύσθηκα από τη σημερινή κατάσταση της χώρας!!!

ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ

Γρίφοι, Σκουληκότρυπες και Μαύρες Τρύπες

Posted in των παιδιών on Φεβρουαρίου 20, 2011 by houlk

Γιατί ο Αντρέας δεν απαντάει;
Πόσο πιο βαθιά μπορεί να τον ρούφηξε η σκουληκότρυπα;
Χάθηκε για πάντα στα βάθη του αχανούς σύμπαντος;
Επιτέλους, όλες οι απαντήσεις σήμερα, στο τελευταίο κεφάλαιο του νεανικού μυθιστορήματος : Γρίφοι, Σκουληκότρυπες και Μαύρες Τρύπες

…………….

……………

.

.

Σε μια εβδομάδα το μυθιστόρημα θα μετακομίσει σε δική του ενιαία σελίδα, εμπλουτισμένο με εικόνες και συνδέσμους, σε μια προσπάθεια να αποκτήσει διαδραστικό περιεχόμενο.

………………………

……………………..

.

.

Και μια έκκληση για βοήθεια :
Στο όλα για τα παιδιά έχω αναρτήσει το Word για παιδιά.
Πρόκειται για μια παρουσίαση φτιαγμένη σε powerpoint,  την οποία είχα ανεβάσει μέσω της σελίδας powershow.com, η οποία μέχρι τώρα παρείχε δωρεάν υπηρεσίες και η οποία πλέον, από τον 3/2011 κόβει αυτού του είδους τις κακές συνήθειες, ζητώντας χρήματα για τη παροχή των υπηρεσιών της.
Σημειώνω ότι το βασικό μου θέμα είναι ότι η ανάρτηση θέλω να λειτουργεί σαν παρουσίαση, δηλαδή η πλοήγηση ανάμεσα στις οθόνες να γίνεται  μόνο με τα κλικ του πόντικα, γι΄ αυτό και δεν εξυπηρετεί κάτι σε ταινία/φιλμ κ.λπ.
Δοκίμασα τα εγγραφα της google (αν δε βρω κάτι καλύτερο μάλλον εκεί θα μείνω) αλλά το πρόβλημα είναι ότι μου εξαφανίζει τις κινήσεις μέσα στις διαφάνειες.
Καμιά ιδέα;

2011

Posted in Διάφορα, απλά & καθημερινά on Δεκεμβρίου 31, 2010 by houlk

Έσπαγα το κεφάλι μου να βρω τη πιο κατάλληλη  για τις μέρες, που ζούμε, ευχή.

Υγεία,

χαρά,

γέλιο,

ευτυχία,

υπομονή,

αισιοδοξία….

ναι…

φυσικά…

αυτονόητα.

 

Μα κάτι μου έλειπε…

Κάτι ακόμα…

Νομίζω το βρήκα…

Από καρδιάς λοιπόν φίλοι μου

.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΦΕΤΟΣ!

.


.

.


 

Υγ : Διάφορες αντίξοες καταστάσεις με κρατάνε ακόμα μακριά από τη γειτονιά μας. Προσπαθώ να ενημερώνω τουλάχιστον το «Όλα για τα παιδιά» , με κάποια καινούργια παραμυθάκια, ενώ ο Αλέξης συνεχίζει τις απεγνωσμένες προσπάθειες, να λύσει τους γρίφους, που θα ελευθερώσουν τον άγνωστο φίλο του από τα βάθη της σκουληκότρυπας.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.